నా … మొదటి కథ ఇలా .. !!----డా. కె. ఎల్. వి. ప్రసాద్.

 మనిషిలో ఆలోచనలు చాలావుంటాయ్. ఆలోచనలను ఆచరణలోనికి 
తీసుకు వస్తే ఎన్నో క్లిష్టమైన పనులుకూడా,కష్టంలేకుండా సాధించవచ్చు. 
ఆలోచన ఉన్నంత మాత్రాన అందరికీ అవి ఆచరణ సాధ్యమా ?మనిషికి 
అన్నీ ఆచరణ యోగ్యమైన ఆలోచనలే వస్తాయా ?అన్నది వేరే విషయం !
ముఖ్యంగా ఆ .. ఆలోచన తనకు మాత్రమే కాకుండా సర్వజనావళికీ ఉప
యోగపడేది అయితే ఆ .. ఆలోచన ఎంతకష్టమైనదైనా దానిని సాధించి 
ఆచరణ లో పెట్టడానికి ప్రయత్నం చేయవలసిందే !
అలాగే ,జీవితంలో మనకు కొన్ని కోరికలు ఉంటాయి. మరి కోరికలు 
ఉన్నంత మాత్రాన అన్ని కోరికలు నెరవేరుతాయా?అలా అని నిరుత్సాహ
పడి అసలు ప్రయత్నించకపోవడం సబబు కాదు కదా ! కష్టపడకుండా --
సుఖం అసాధ్యం ,కన్నా కలలూ,కోరికలూ తీరాలంటే ఖచ్చితంగా సాధించే 
వరకూ కష్టపడాలిసిందే !
అది ఒక ప్రేమ విషయం కావచ్చు,ఒక స్నేహం విషయం కావచ్చు,ఒక 
ప్రజా సమస్య కావచ్చు,వస్తువు కావచ్చు,ధనం కావచ్చు,సాహిత్యం -
కావచ్చు,సంగీతమూ కావచ్చు. శ్రమ ,పట్టుదల ,ఆత్మవిశ్వాసం,గురి,
ఆశ,ఇవన్నీ అనుకున్నవి సాధించడానికి ఉపయోగపడే ప్రధాన సాధనా--
లు. 
చాలా మంది ఆస్తులకోసమో ,అంతస్తులకోసమో ,ఆధునిక జీవనం కోస-
మో ,ప్రేమించిన ప్రేయసికోసమో కలలు కనవచ్చు,అనుకున్నది సాధించ
నూ వచ్చు. చాలా మంది ఊహించని దానికోసం కలలు కన్నాను,కఠోర-
పరిశ్రమ చేసాను. నిరాశా నిస్పృహలతో మానసిక క్షోభ అనుభవించాను,
అయినా పట్టువదలకుండా అనుకున్నది సాధించాను,అదేమిటో తెలుసా,
అదే,’కథలు రాయడం,కథకుడిగా పేరు తెచ్చుకోవడం. కథా రచయితల 
సమూహంలో నాపేరు కూడా నమోదుకావడం,దానికి శ్రీకాకుళం లోని ,
కా. రా .. మాష్టారు నెలకొల్పిన ‘ కథా నిలయం ‘ సాక్ష్యం. అది ఎలా సాధ్య 
పడింది అంటే ---ప్రతి దానికీ వున్నట్టే దీనికీ ఒక కథ వుంది,అది చెబితేనే 
అందరికీ అర్ధం అవుతుంది. 
అవి నేను మహబూబాబాద్ తాలూకా (ఇప్పుడు జిల్లా )ఆసుపత్రిలో డెంటల్ అసిస్టెంట్ సర్జన్ గా పని చేస్తున్న రోజులు. అంటే,1982-1994--
మధ్య కాలం,అప్పటికే కవితలు రాయడం,వ్యాసాలూ రాయడం,ముఖ్యంగ
దంత వైద్యవిజ్ఞానానికి సంభందించిన వ్యాసాలు రాయడంలో నా కలం పదు నెక్కింది. పైగా ప్రాంతీయ వార పత్రిక ‘ వార్తా లహరి ‘(మిత్రుడు ఉబేద్  ఈ పత్రిక నడిపేవాడు )లో వారం.. వారం ,పిల్లల దంత సమస్యల మీద వ్యాసాలు రాస్తూండేవాడిని. హైద్రాబాదు ఆకాశవాణి నుండి మాట్లా-
డు తుండేవాడిని. ‘సారస్వత మేఖల ‘అనే సాహితీ సంస్థ కు అధ్యక్షుడిగా 
వుండి ,కవి సమ్మేళనాలు నిర్వహించడం,యువతీ యువకుల్లో రచయిత
లను గుర్తించి వారిని ప్రోత్సహించడం,ఇలా పలు మార్గాల ద్వారా ఒక రచయితగా నాకు గుర్తింపు వచ్చింది. పైగా అప్పటి ఆంద్ర జ్యోతి సంస్థ -
నుండి వెలువడే స్త్రీల మాసపత్రిక ‘వనితా జ్యోతి’ లో దంత వైద్య విజ్ఞానం కు సంబంధించిన అంశంతో చిన్న పుస్తకం ప్రచురించింది. ఇవన్నీఅదనపు 
ఆకర్షణలుగా నాకు అంది వచ్చిన నేపథ్యంలో ఒక రోజు ఒక వింత జరిగింది
అదే సంఘటన నా సాహితీ జీవితానికి,కథా రచయితగా పునాది పడిన రోజు. అది ఎన్నటికీ మరచిపోలేని మధురఘట్టం. అందుకే అది నా జ్ఞాప--
కాల్లోకి అతి సులభంగా చేరిపోయింది. అదేమిటంటే ------
నా అధికారిక ఆసుపత్రి వేళలు ఉదయం 9గం. ల నుండి 12 గం. ల వరకు ,సాయంత్రం 4 గం.ల నుండి 6 గం. ల వరకూ ఉండేవి. లంచ్ టైమ్ 
లో ఆసుపత్రి నుండి ఇంటికి వెళుతూ మధ్యలో ఆంధ్రా బ్యాంక్ దగ్గర ఆగి 
కాస్సేపు మేనేజర్ గారితో కబుర్లు చెప్పి అప్పుడు ఇంటికి వెళ్ళేవాడిని. 
ఆయనతో పరిచయం యెట్లా మొదలయిందో గుర్తు లేదు గానీ,ఆయన్ను 
కలవడం నా దినచర్యలో అది నిత్యకృత్యం అయిపొయింది. బహుశః మా 
మా ఇద్దరికీ కామన్ ఫ్రెండ్ అయిన స్వర్గీయ పి. వి. రమణ గారివల్ల మా 
మధ్య పరిచయం ఏర్పడి ఉండవచ్చు. పైగా నాకుఆంధ్రా బ్యాంకు లోనే ఖాతా ఉండడం వల్ల,మేనేజర్ తోట సాంబశివ రావు గారు,ప్రకాశరావు గారు,సుబ్బారావు గారు,భుజంగరావు గారు,యాకుబ్ మియా,తిరుమల-
రావుగార్లు బాగా పరిచయం కావడం తో,తప్పక బ్యాంకు కు వెళ్లి కప్పుకాఫీ తాగి కాసేపు ముచ్చట్లు కొనసాగించి వచ్చేవాడిని. సాంబశివ-
రావు గారు కళల పట్ల బాగా ఆసక్తి చూపేవారు. ముఖ్యంగా నాటకం పట్ల 
బాగా అభిరుచి ఉండేది. ఇతర సాహిత్య ప్రక్రియల గురించి కూడా చిన్న -
చిన్న చర్చలు కొనసాగేవి. (అయన పదవీ విరమణ చేసిన తర్వాత ఇప్పుడు నాటికలు,కథలు,నవలలు కూడా రాస్తున్నారు)ఒక రోజు ఉన్నట్టుండి ఆయన ఒక మాట అన్నారు. ఆ మాట నన్ను ఛాలెంజ్ తీసు 
కునేలా చేసింది. పౌరుషం లాంటిది,పట్టుదల లాంటిది,సాధించాలి అనే ఒక 
దృఢ నిశ్చయం నా మదిలో మెరిసింది. 
ఇంతకీ ఆయన అన్న మాట ఏమిటంటే ---
‘’ ఎప్పుడూ .. ఆ .. దంతాల గురించేనా ?చక్కగా కథలు రాయొచ్చుకదా!’’----అన్నారు. 
నవ్వి ఊరుకున్నాను. కానీ.. ఆయన మాటలు నాకు మనస్సులో ఉత్ప్రేరకం లా పని చేసింది. దాని గురించి ఆలోచించుకుంటూనే స్కూటర్ 
నడుపుకుంటూ ఇంటికి వెళ్లాను. ఇంటికి వెళ్లేసరికి ఆ .. వారం కొత్త ‘స్వాతి
వార పత్రిక ‘ వుంది. లంచ్ చేయకుండానే పత్రిక తిరగేస్తుండగా,ఒక పేజీ -
సందర్భానికి సరిపోయినట్టుగా నన్ను మరోపేజీ తిప్పకుండా చేసింది. ఆ .
పేజీలో పాఠకుల కోసం ఒక శీర్షిక కనపడింది. అదే -’ బాపు బొమ్మకు కథ’
తప్పక ఈ పోటీలో పాల్గోవాలని నిర్ణయించుకున్నా. గబ.. గబా.. లంచ్ --
అయిందనిపించి, అక్కడ బాపు గారు ఇచ్చిన బొమ్మకు కథ రాసేసాను.
వెంటనే దానిని నీట్ గా కాపీ చేసేసాను. సాయంత్రం నరసాపూర్ఎక్స్ ప్రెస్ 
(అప్పట్లో నర్సాపూర్ ఎక్స్ ప్రెస్ కాజీపేట మీదుగా వెళ్ళేది )ఆర్.ఎం.ఎస్,
లో వేసేసాను. ఆ విషయం ఎవరికీ చెప్పలేదు. దానిని నేను సీరియస్ గా 
తీసుకోలేదు. ఎందుకంటె నాకంటే బాగా రాసేవాళ్ళు వుండొచ్చుగా !
అయితే నాకు ఆశ్చర్యాన్ని కలిగిస్తూ,ఆనందంలో ముంచెత్తుతూ,తరువాతి 
సంచికలో,బాపు గారి బొమ్మకు నేను రాసిన కథ అచ్చయింది. నా సంతో-
శానికి అవధులు లేకుండా పోయాయి. ఆ .. సాయంత్రం పత్రిక తీసుకుని వెళ్లి ఆంధ్రా బ్యాంకు మేనేజర్ తోట సాంబశివరావు గారిముందు పెట్టాను. 
అది చదివి ఆయన ముఖంలో చూపించిన ఆశ్చర్యాన్ని/ఆనందాన్ని,ఇప్ప
టికీ మరచిపోలేను. అదీ .. నా మొదటికథ వెనుక కథ. ఆ చిన్ని కథను 
చదివిన సాహితీ ఉద్దండుడు,మంచి సమీక్షకుడు,క్రిటిక్ స్వర్గీయ పి. వి. --
రమణగారు,’’డాక్టర్ సాబ్ .. మీరిక కథలు రాయొచ్చు .. ‘’అని నిండు --
మనసుతో ఆశీర్వదించారు. అంతే --అప్పటినుండీ కథలు రాస్తూనే వున్నాను. దాని పర్యావసానమే నా కలం నుండి వెలువడ్డ మూడు కథా-
సంపుటాలు. సాహసమే వజ్రాయుధం మరి !
ఇంతకీ కథ పేరు చెప్పలేదు కదూ .. అదేనండీ ‘ అస్త్రం ‘ !!
                          ***