"ఇంటి దొంగ":-ఎం బిందుమాధవి.

 (ఇంటి దొంగని ఈశ్వరుడు కూడా పట్టలేడు అంటారు. ఇంతకీ ఆ ఇంటి దొంగ ఎవరో చూద్దాం!)
విశాలాక్షి కళ్ళు ఎంత విశాలమో మనసూ అంత విశాలమే!
ఎవరికైనా కష్టం వచ్చిందంటే నిజాయితీగా తన బాధని వెంటనే ఏ మాత్రం ఆలస్యం చెయ్యకుండా వ్యక్త పరిచేస్తుంది.
ఎటొచ్చీ యాక్షన్ లో ప్రదర్శించటం మాత్రమే బహు ఆలస్యం! ఆ విషయంలో తను చేసే కాలయాపన అనూహ్యం! (ఈ లక్షణం చాలా మందిలో ఉంటుంది. కానీ తమకి తాముగా గుర్తించరు).
విశాలికి ఫ్రెండ్ దగ్గర నించి వాట్సాప్ మెసేజి వచ్చింది.
"వలస కూలీలు పని లేక, తిండి దొరకక చాలా ఇబ్బంది పడుతున్నారు. నాలుగో తరగతి మ్యునిసిపల్ ఉద్యోగులు పాపం కరోనాని లెక్క చెయ్యకుండా డ్యూటీ కి రావాలిట. కానీ లాక్ డౌన్ వల్ల తాగటానికి చాయ్, మంచి నీళ్ళు దొరకట్లేదు. ఇలా మనం చూడని వారు....మనకి తెలియని వారు ఎంత మంది బాధ పడుతున్నారో కదా! ఏదో ఒకటి చెయ్యాలోయ్" అని ప్రియ ఇచ్చిన మెసేజి అది.
తన మిత్ర బృందం అందరూ కలిసి విరాళాలు వసూలు చేసి ఈ కరోనా సమయంలో కూలీలకి ఆహారం పొట్లాలు అందిస్తున్నామని, కొంత మందికి నెల వారీ సరుకులు ఇచ్చి సహాయం చేస్తున్నామని..ఇంకొక బృందం లో మరో సందేశం వచ్చింది.
ఇక NDTV లో సరే సరి...హాస్పిటల్స్ కి వెళితే ఎక్కడ వ్యాధి బారిన పడతామో అని, పేద వారు...ఇటు మందు మాకు, వైద్య సదుపాయం లేక....అటు తిండి లేక నల్లులు మాడినట్టు మాడుతున్నారు! రవాణా సదుపాయాలు లేక వందల వందల మైళ్ళు నడుస్తూ అవస్థలు పడుతున్న వలస కూలీలు అంటూ సజీవ చిత్రాలు ప్రసారం చేస్తున్నారు.
*******
ఈ కరోనా ప్రజలని కదలనీయ కుండా ఇళ్ళల్లో బంధించినప్పుడు, పిల్లల దగ్గర రెణ్ణెల్లు ఉండి పోదామని అమెరికా వచ్చిన విశాలి అక్కడే చిక్కుకు పోయింది.
ప్రపంచంలో అంతా ఇదే పరిస్థితి అయినా, తన మాతృ దేశంలోని కష్ట జీవుల సమస్యలు టీవీ లో చూసి చలించిపోయింది విశాలి.
పై పైకి అలా అనిపిస్తోందే కానీ, నిజంగా కార్య రంగంలోకి దిగి తను ఎవరినైనా ఆదుకోగలదా... అని అంతరాంతరాల్లో మాత్రం ఆలోచించలేదు.
ఎవరికయినా కష్టం వస్తే స్పందించే గుణం కాస్తో కూస్తో ఉన్న విశాలి, ప్రపంచం అంతా చిగురుటాకు లాగా వణుకుతున్న ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో తన వంతు సహాయం చెయ్యటానికి అక్కడ లేకపోయానే అని మాత్రం నిజాయితీగా బాధ పడింది.
"నువ్వక్కడ లేకపోతే ఏం? నిజంగా చెయ్యాలనుకుంటే మార్గాలే లేవా" అని అంతరంగం ప్రశ్నించింది. (అంతరంగం ఇలా ప్రశ్నించటం చాలా మంది విషయం లో జరుగుతుందని నాకనిపిస్తుంది).
సరిగ్గా అదే సమయానికి...
"అందరం కలిసి ఎంతో కొంత వేసుకుని, మిగిలినవి విరాళాలుగా సేకరించి కష్టజీవులకి నెలకి సరిపోయే సరుకులు, పారిశుధ్య కార్మికులకి ఆహార పొట్లాలు పంచుదాం అనుకుంటున్నాం! నీ వాటా ఎంత వేసుకోమంటావ్ ?" అంటూ వాణి దగ్గర నించి మరొక మెసేజి.
ఇక అప్పుడు "మనసు" "బుద్ధి" ని తన అదుపులోకి తెచ్చుకుని, ప్రాక్టికల్ గా ఆలోచించాలి! ఊరికే ఎవరేం చెప్పినా బుర్ర ఊపెయ్యకూడదు అని పాఠం చెప్పటం మొదలు పెట్టింది.
ఆ పాఠం తలకెక్కిన విశాలి " ఆలోచించి చెబుతాలే" అన్నది.
"వీళ్ళు నిజంగా చిత్త శుద్ధితో చేస్తున్నారంటావా? లేక ఇదంతా పబ్లిసిటీనా? అని సహజంగానే చంచలమైన "చిత్తం", సహాయం చెయ్యాలనుకున్న "బుద్ధి" ని ప్రశ్నించింది.
ఇలా అంతర్మధనం జరుగుతూ ఉండగానే
"నిన్న మా ఇంటి దగ్గర పేవ్ మెంట్ మీద కూరలు, పళ్ళు అమ్ముకునే వారికి, పారిశుధ్య కార్మికులకి బిర్యానీ చేయించి పెట్టాము" అంటూ ఇంకో బృందం వాళ్ళు ఫొటోలు పెట్టి, "ఇలాంటి సేవలు చేసే అవకాశం రావటం మన అదృష్టం, నీ పేరుతో ఓ పది వేలు రాసుకోమంటావా" అని మరొక బృందమూ మెసేజి పెట్టారు.
"నేను ఫోన్ చేసి చెబుతాను" అని మెసేజి పెట్టి మళ్ళీ ఆలోచించటం మొదలు పెట్టింది.
"నువ్వు నిజంగా ఈ పరిస్థితి అర్ధం చేసుకుంటున్నావా? అందులో ఉండే తీవ్రత...రోగాలతో, తిండిలేక నల్లుల్లాగా మాడిపోతున్న ప్రజల పరిస్థితి నీకు అర్ధం అవుతోందా? ఊరికే ఆదర్శాలు ఉంటే సరిపోదు. అవసరం, సందర్భం వచ్చినప్పుడు స్పందించాలి" అని "బుద్ధ" నిలదీసింది.
"ఈ లాక్ డౌన్ లో ముహూర్తాలు లేక పెళ్ళిళ్ళు, ఇతర శుభకార్యాలు చేయించలేని వేద పండితులు, స్మార్తులు ఆదాయం లేక అల్లల్లాడుతున్నారు. అలాగే లలిత కళల కార్యక్రమాలు లేక వాటి మీదే ఆధారపడే కళాకారులు తిండి లేక మాడిపోతున్నారు. ఆ కార్యక్రమాల పట్ల ఆసక్తి కల మనం ఇలాంటప్పుడు పెద్ద మనసు చేసుకుని ముందుకు రాకపోతే, వారి బ్రతుకులెట్లా తెల్లవారతాయ్? అందుకే నీ లాంటి వారందరినీ సంప్రదించి మనిషికి 5000/- చొప్పున ఆర్ధిక సహాయం చేద్దామనుకుంటున్నాం" అని శర్మిష్ఠ మెయిల్ ఇచ్చింది.
"ఆ( అలా ఎంతమందికిస్తాం! మనమేమైనా కోటీశ్వరులమా! అడిగిన వారికల్లా ఇచ్చుకుంటూ పోతే మన చేతికి మిగిలేది చిప్పే! అడిగే వారిదేముంది అడుగుతారు! చెప్పేవారు చెబుతారు! మనం విచక్షణతో ఆలోచించాలి" అని "మనసు" తన వంతు సలహా తను చెప్పింది.
అలా సలహా ఇస్తున్న మనసుకి వోట్ వేసి ....
"నిన్ననే మన వాణి వాళ్ళకి పంపించాను. మనకి సహాయం చెయ్యాలనే కోరిక ఎంత ఉన్నా, అందరికీ చెయ్యలేము కదా! మన పరిస్థితి కూడా చూసుకోవాలి. నేను చెబుతాలే, అప్పుడే నా పేరు రాసేసుకోకండి" అని అందమైన అబద్ధంతో మెసేజికి రిప్లై ఇచ్చింది.
వీరికిచ్చానని వారికి, వారికిచ్చానని వీరికి మెసేజిలు పెట్టి చివరికి ఎవరికీ పంపించకుండా ఉన్న భార్యని చూసి విశాలి భర్త పవన్
"ఏమిటోయ్ అంత ఆలోచిస్తున్నావ్! ఉత్తి పుణ్యానికి మనం ఎవ్వరికీ సహాయం చెయ్యం! ఇంత తీవ్రమైన పరిస్థితులొచ్చి ప్రపంచం అంతా చిగురుటాకు లాగా వణికి పోతున్నది కనుకే అందరం ముందుకు రావాలని ఆలోచిస్తున్నాం!"
"మన వంతు తృణమో పణమో ఇచ్చేస్తే పోలేదా! ....ఎందుకు అనవసర కాలయాపన ! ఎంత సహాయం చెయ్యగలిగితే అంత వెంటనే అందజేస్తే, వారికి ఉపయోగ పడటం మాట దేవుడెరుగు! "నేను సైతం" అని పెద్దలు చెప్పినట్లు, కనీసం మనకి ఆత్మ సంతృప్తి మిగులుతుంది" అన్నాడు.
"పర్సులో డబ్బులు, ఊక దంపుడు ఉపన్యాసాలు ఆకలి తీర్చవు అని నీకూ తెలుసు. అవసరాలూ తీరవు. సహాయం చెయ్యాలి, చెయ్యలేకపోతున్నాను అనుకుంటున్నావు. కార్య రంగంలోకి మీ మిత్రులు దిగి, మేము చేస్తున్నాము...నువ్వొచ్చేసరికి ఆలస్యమవుతుందని చెబుతున్నారు. కష్ట జీవుల అవసరాలూ ఆగవు...కనుక, డబ్బు పంపించమంటే "మీన మేషాలు లెక్కపెడుతూ సమయం వృధా చెయ్యటం ఎందుకు! ముందు ఇంటి దొంగ (మనసు) కి బుద్ధి చెప్పి, దాని నోరు నొక్కెయ్."
(మనందరిలోనూ అప్పుడప్పుడు ఇలాంటి విశాలిలు, మరొక పవన్ లు ఉంటూనే ఉంటారు. అందుకే "బుద్ధికి" "మనసుకి" సంఘర్షణ వచ్చినప్పుడు బుద్ధి చెప్పినట్లే నడుచుకోమని పెద్దలు చెబుతారు).
"మన ఫ్లాట్ మీద చెల్లించే అద్దె ఈ నెల బ్యాంకులో వెయ్యద్దని చెబుతాను. మీ మిత్ర బృందాన్ని వచ్చి తీసుకెళ్ళమని చెప్పు. మనం వెళ్ళాక ఇతర ఖర్చులు చూసుకోవచ్చు" అని గట్టిగా చెప్పాడు.
ఆలోచన తప్ప యాక్షన్ లోకి వెళ్ళ లేని విశాలి, భర్త చెప్పినట్లు మిత్రులకి డబ్బు ఏర్పాటు చేసి, ఆ రాత్రి హాయిగా గుండెల మీద చెయ్యేసుకుని తృప్తిగా నిద్రపోయింది.