దక్షిణాఫ్రికాలో గాంధీజీ ప్రవేశించింది కేవలం ఒక వ్యాపారవేత్త యొక్క న్యాయపరమైన ఒప్పందం (ఒప్పందం) కోసం. దాదా అబ్దుల్లా అనే వ్యాపారి తరఫున ఒక సంవత్సరం పాటు కేసు వాదించి, తిరిగి భారతదేశం వెళ్లాలని ఆయన మొదట అనుకున్నారు. రైలులో, సవారీ బండిలో జరిగిన అవమానాలు, ఇతర భారతీయులపై జరుగుతున్న అన్యాయాలను ఆయన కళ్లారా చూసేవరకు ఆయన ఉద్దేశం అదే.
గాంధీజీ తన కేసును విజయవంతంగా పూర్తి చేశారు. స్వదేశానికి తిరిగి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతున్న సమయంలో, తన గౌరవార్థం డర్బన్లో ఒక వీడ్కోలు సభ ఏర్పాటు చేశారు. ఆ సభలో ఒకరు ‘నేటాల్ ఇండియన్ ఫ్రాంచైజ్ బిల్’ గురించి మాట్లాడారు. ఈ చట్టం భారతీయులకు ఉన్న ఓటు హక్కును (ఫ్రాంచైజ్) తొలగించడానికి ఉద్దేశించబడింది. ఈ విషయం వినగానే గాంధీజీ తీవ్రంగా ఆశ్చర్యపోయారు.
అక్కడ ఉన్న భారతీయులు ఆ బిల్లు గురించి పూర్తి వివరాలు తెలుసుకోలేదు, దాని ప్రమాదాన్ని కూడా సరిగ్గా అర్థం చేసుకోలేదు. ఈ బిల్లు ఆమోదం పొందితే, దక్షిణాఫ్రికాలో భారతీయులు రెండవ తరగతి పౌరులుగా మారిపోతారని గాంధీజీ వారికి వివరించారు.
ఆ బిల్లు గురించి వినగానే, గాంధీజీ మనసులో పెద్ద మథనం మొదలైంది. “నేను కేవలం నా పని పూర్తి చేసుకుని వెళ్లిపోతే, ఈ నా తోటి సోదరుల గతి ఏమిటి?” అని తనను తాను ప్రశ్నించుకున్నారు. అప్పటివరకు కేవలం ఒక న్యాయవాదిగా ఉన్న ఆయన, ఇప్పుడు ఒక సామాజిక బాధ్యతను తన భుజాలపై మోయాలని నిశ్చయించుకున్నారు.
ఆ వీడ్కోలు సభలోనే, అక్కడి భారతీయులందరూ కలిసికట్టుగా పోరాడాలని ఆయన వారికి ఉద్బోధించారు. మొదట ఒక నెలపాటు, ఆ బిల్లు ఆగిపోయే వరకు, తన ప్రయాణాన్ని వాయిదా వేసుకుని, వారికి ఉచితంగా సహాయం చేయడానికి తాను సిద్ధంగా ఉన్నానని ప్రకటించారు. అక్కడి ప్రజలు సంతోషించి, ‘దక్షిణాఫ్రికాలో ఉండండి, మాకు నాయకత్వం వహించండి’ అని గాంధీజీని అభ్యర్థించారు.
ఆ క్షణంలో, గాంధీజీ స్వదేశానికి తిరిగి వెళ్లాలనే తన ప్రణాళికను మార్చుకున్నారు. వర్ణ వివక్ష అనే ఈ లోతైన వ్యాధిని రూపుమాపడానికి, భారతీయులకు న్యాయం మరియు గౌరవం దక్కే వరకు దక్షిణాఫ్రికాలోనే ఉండి పోరాడాలని దృఢ నిశ్చయం తీసుకున్నారు. ఆ నిర్ణయం గాంధీజీ జీవిత గమనాన్నే కాదు, దక్షిణాఫ్రికా చరిత్రను, భారతదేశ స్వాతంత్ర్య పోరాటాన్ని కూడా మలుపు తిప్పింది.
గాంధీజీ తన కేసును విజయవంతంగా పూర్తి చేశారు. స్వదేశానికి తిరిగి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతున్న సమయంలో, తన గౌరవార్థం డర్బన్లో ఒక వీడ్కోలు సభ ఏర్పాటు చేశారు. ఆ సభలో ఒకరు ‘నేటాల్ ఇండియన్ ఫ్రాంచైజ్ బిల్’ గురించి మాట్లాడారు. ఈ చట్టం భారతీయులకు ఉన్న ఓటు హక్కును (ఫ్రాంచైజ్) తొలగించడానికి ఉద్దేశించబడింది. ఈ విషయం వినగానే గాంధీజీ తీవ్రంగా ఆశ్చర్యపోయారు.
అక్కడ ఉన్న భారతీయులు ఆ బిల్లు గురించి పూర్తి వివరాలు తెలుసుకోలేదు, దాని ప్రమాదాన్ని కూడా సరిగ్గా అర్థం చేసుకోలేదు. ఈ బిల్లు ఆమోదం పొందితే, దక్షిణాఫ్రికాలో భారతీయులు రెండవ తరగతి పౌరులుగా మారిపోతారని గాంధీజీ వారికి వివరించారు.
ఆ బిల్లు గురించి వినగానే, గాంధీజీ మనసులో పెద్ద మథనం మొదలైంది. “నేను కేవలం నా పని పూర్తి చేసుకుని వెళ్లిపోతే, ఈ నా తోటి సోదరుల గతి ఏమిటి?” అని తనను తాను ప్రశ్నించుకున్నారు. అప్పటివరకు కేవలం ఒక న్యాయవాదిగా ఉన్న ఆయన, ఇప్పుడు ఒక సామాజిక బాధ్యతను తన భుజాలపై మోయాలని నిశ్చయించుకున్నారు.
ఆ వీడ్కోలు సభలోనే, అక్కడి భారతీయులందరూ కలిసికట్టుగా పోరాడాలని ఆయన వారికి ఉద్బోధించారు. మొదట ఒక నెలపాటు, ఆ బిల్లు ఆగిపోయే వరకు, తన ప్రయాణాన్ని వాయిదా వేసుకుని, వారికి ఉచితంగా సహాయం చేయడానికి తాను సిద్ధంగా ఉన్నానని ప్రకటించారు. అక్కడి ప్రజలు సంతోషించి, ‘దక్షిణాఫ్రికాలో ఉండండి, మాకు నాయకత్వం వహించండి’ అని గాంధీజీని అభ్యర్థించారు.
ఆ క్షణంలో, గాంధీజీ స్వదేశానికి తిరిగి వెళ్లాలనే తన ప్రణాళికను మార్చుకున్నారు. వర్ణ వివక్ష అనే ఈ లోతైన వ్యాధిని రూపుమాపడానికి, భారతీయులకు న్యాయం మరియు గౌరవం దక్కే వరకు దక్షిణాఫ్రికాలోనే ఉండి పోరాడాలని దృఢ నిశ్చయం తీసుకున్నారు. ఆ నిర్ణయం గాంధీజీ జీవిత గమనాన్నే కాదు, దక్షిణాఫ్రికా చరిత్రను, భారతదేశ స్వాతంత్ర్య పోరాటాన్ని కూడా మలుపు తిప్పింది.
addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి