బాల్యం చిగురించేదెప్పుడు..?;- కవి రత్న-సాహిత్య ధీర-సహస్ర కవి భూషణ్-పోలయ్య కూకట్లపల్లి-అత్తాపూర్ హైదరాబాద్

చిన్న చిన్న బొమ్మల్లో

స్వప్నాల కాంతుల్లో

పసిపెదాల నవ్వుల్లో

విరితోటలో కుసుమాలై

వికసించే బాల్యమా నువ్వెక్కడ..?

బడి గంటలు మ్రోగినా

పుస్తకాల బుట్ట భుజాన వ్రేలాడని

ఇటుక బట్టీల్లో ఎగిసే ఆకలిమంటల్లో

ఇరుక్కుపోయి కాలిపోయే కూలిపోయే

బాల్యానికి బంగారు భవిష్యత్తెక్కడ..?

కాలే కడుపులు నింపే

"కాసిన్ని మెతుకుల" కోసం

పెంటకుప్పల మీద పేపర్లేరుకొంటూ

వీధుల్లో తిరిగే బిక్షగాళ్ల బాల్యంలో

చిరునవ్వుల పువ్వులు పూచేదెన్నడు..?

చాక్లెట్ల మాయలో ముంచి

మోసపు మాటలతో నమ్మించి

అంధకారపు లోయలో తోసేస్తున్న

కళ్ళు పొరలు కమ్మిన కామపిశాచుల

విషపుకోరల్లో చిక్కి విలవిలలాడే

బంగారుజింకల కన్నీటి బిందువుల్ని

తుడిచే కరుణామయులెవరు...?

అనుమానాల పొగమంచులో

అహంకారాల తుపానులో చిక్కి

అమ్మా నాన్నలిద్దరూ విడిపోతే…

భరించలేని ఆ బాధ గాజుముక్కలా

చిన్నిగుండెలకు గుచ్చుకుని బలైన

ఆ బాల్యానికి ఏ ఔషధం రాయాలి..?

వీధిలో చెత్తకుండీల చెంత

ఎంగిలి మెతుకుల కోసం

కుక్కలతో కుస్తీ పడుతూ

నిత్యం ఆకలికి అలమటించే

అస్థిపంజరాలను అక్కున చేర్చుకునే

అన్నదాతలెక్కడ ? అభయహస్తాలెక్కడ.?

కలలకు బంగారు

రంగులద్దేది బాల్యం

జీవితపు చిమ్మ చీకటిని

చీల్చే చిరుదీపం బాల్యం

అట్టి బాల్యాన్ని రక్షిద్దాం

బాల్యానికో వెలుగునిద్దాం

అదే మానవత అదే మన బాధ్యత

అదే మన నిజస్వరూపమని నిరూపిద్దాం.!