క్షమాగుణం:-సి.హెచ్.ప్రతాప్

ఒకప్పుడు, రవి అనే యువకుడు ఉండేవాడు. అతను అద్భుతమైన చిత్రకారుడు, కానీ అతని హృదయంలో ఒక పెద్ద భారం ఉండేది. ఆ భారం అతని మేనమామ సత్యం పట్ల ఉన్న తీరని కోపం. ఐదేళ్ల క్రితం, సత్యం స్వార్థంతో రవి తండ్రికి చెందిన భూమి వ్యవహారంలో మోసం చేసి, వారికి ఆర్థికంగా తీవ్రమైన నష్టం కలిగించాడు. ఆ అవమానం రవి మనసులో పగగా, ద్వేషంగా మారిపోయింది. ఆ రోజు నుండి రవి తన మామను శత్రువుగా చూశాడు. ఈ వైరం కారణంగా, పండుగలు, శుభకార్యాలు జరిగినా రవి, సత్యం కుటుంబాలు ఒకరినొకరు కలుసుకోకుండా దూరంగా ఉండేవి. ఆ సంఘటన రవి సృజనాత్మకతపై కూడా ప్రభావం చూపింది; అతని చిత్రాలలో ప్రశాంతత కరువై, నిరాశ కనిపిస్తుండేది.
ఈ సంవత్సరం, దీపావళి పండుగ వచ్చింది. పండుగ వెలుగులతో ఇల్లంతా నిండి ఉన్నా, రవి హృదయంలో మాత్రం చీకటే. రవి తల్లి ఎన్నిసార్లు చెప్పినా, అతను సత్యం ఇంటికి వెళ్లి పలకరించడానికి లేదా వారిని ఇంటికి ఆహ్వానించడానికి నిరాకరించాడు. "ఆయన మా నాన్నకు చేసిన మోసాన్ని, ఆ బాధను నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను అమ్మా. ఆయన్ని నేను ఎప్పటికీ క్షమించను," అని రవి మొండిగా చెప్పాడు. తల్లి నిస్సత్తువతో మౌనంగా ఉండిపోయింది.
అదే రోజు సాయంత్రం, రవి ఇంటి ముందు వీధిలో ఒక దృశ్యం కనిపించింది. సత్యం, అతని భార్య, చిన్న కుమారుడు కారులో వెళుతుండగా, వారి కారు టైరు పంక్చరైంది. వారు దీపావళి సందర్భంగా చుట్టాల ఇంటికి బయలుదేరారు. ఇంట్లో దీపావళి వేడుకలు మొదలవుతుండగా, సత్యం తన కుమారుడితో రోడ్డు పక్కన నిస్సహాయంగా నిలబడ్డాడు. రవి తల్లి కిటికీలోంచి ఆ దృశ్యాన్ని చూసి, "పండుగ రోజున, చీకటి పడుతున్న వేళ వాళ్ళు కష్టాల్లో ఉన్నారు. గతంలో ఏం జరిగినా, మనుషులుగా మనం సహాయం చేయాలి," అని రవితో అంది. ఆమె మాటల్లోని మానవత్వం రవి మనసుకు తాకింది.
ద్వేషాన్ని పట్టుకొని ఉండటం వల్ల తను ఎంత భారంగా, అశాంతిగా ఉన్నాడో రవికి ఆ క్షణం అర్థమైంది. తన హృదయం రాయిలా మారి, ఆ బంధాన్ని తెంచుకోలేకపోతున్నానని గ్రహించాడు. ద్వేషం తనను బంధించి ఉంచిందని, దానికి తానే ఖైదీగా ఉన్నానని తెలుసుకున్నాడు. ఒక క్షణం ఆలోచించి, రవి వెళ్లి, "మామయ్యా, లోపలికి రండి. కారు టైర్ మార్చే వరకు, దీపాలు వెలిగించే వరకు ఇక్కడ విశ్రాంతి తీసుకోండి," అని వినయంగా ఆహ్వానించాడు.
సత్యం ముఖంలో పశ్చాత్తాపం, అపరాధ భావం, ఆశ్చర్యం కలగలిపిన భావాలు కనిపించాయి. అతను కళ్ళలో నీళ్లు తిరుగుతుండగా, "నన్ను క్షమించు రవి. నేను అప్పుడు చేసిన తప్పుకు ఈ క్షణంలో కూడా బాధపడుతున్నాను. మీరు నా కుటుంబాన్ని ఈ పండుగ రోజున ఇలా ఆహ్వానించడం నా అదృష్టం," అన్నాడు.
 
రవి, "గతంలో జరిగిన దాన్ని వదిలేయండి మామయ్యా. ఈ రోజు నుండి మనం కొత్తగా మొదలుపెడదాం. ఈ పండుగ రోజున, నేను ఆ కోపాన్ని, ద్వేషాన్ని నా మనసు నుండి పూర్తిగా తీసేస్తున్నాను," అని చిరునవ్వుతో చెప్పాడు. సత్యం హృదయపూర్వకంగా రవిని కౌగిలించుకున్నాడు.
ఆ రాత్రి, రెండు కుటుంబాలు కలిసి దీపావళిని ఆనందంగా జరుపుకున్నాయి. రవి మనసులోని భారం పూర్తిగా తొలగిపోయింది. ఆ క్షణం నుండి, అతని చిత్రాలు మరింత ప్రశాంతంగా, కాంతివంతంగా, శక్తివంతంగా మారాయి. క్షమాపణ ఇతరులకు మాత్రమే శాంతిని ఇవ్వదని, ముందుగా అది మన ఆత్మను విముక్తి చేస్తుందని రవి అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్నాడు.
క్షమాపణ అనేది బలహీనత కాదు, అది అత్యున్నత ధైర్యం. ఇతరుల తప్పులను క్షమించడం ద్వారా, మనం నిజానికి మన ఆత్మను ద్వేషపు సంకెళ్ల నుండి విడిపించుకుంటాము. క్షమించే శక్తి మనకు గతంలో జరిగిన గాయాల నుండి విముక్తిని ఇచ్చి, వర్తమానంలో ప్రశాంతతతో, ప్రేమతో జీవించే అవకాశం ఇస్తుంది. శాంతికి క్షమాపణే తొలి మెట్టు.