జలీల్ ఇచ్చిన బస్సు టికెట్ను ఇప్పటికీ దాచుకున్నాను. దానిపై ప్రయాణం ముగిసిన తేదీ ఉంది. కానీ ఆ రోజు మొదలైన అనుబంధానికి ముగింపు లేదు.
విజయవాడలో ఉద్యోగ ఇంటర్వ్యూ ముగిసేసరికి సాయంత్రమైంది. ఒంగోలు వెళ్లేందుకు బస్టాండ్కు చేరుకున్నాను. టికెట్ కోసం పర్సు తీస్తే జేబులో లేదు. ఇంటర్వ్యూ కార్యాలయానికి ఫోన్ చేశాను. అక్కడ దొరకలేదన్నారు. వచ్చిన ఆటోలో పడిపోయి ఉండొచ్చు. అప్పటికే వర్షం మొదలైంది.
అమ్మకు ఫోన్ చేసి పరిస్థితి చెప్పాను.
“ఇంట్లో ఉన్న డబ్బు నాన్న మందులకు సరిపోయింది రా. పక్కింటివాళ్లను అడుగుతాను,” అంది.
“వద్దమ్మా. ముందు నాన్న మందులు తెప్పించు. నేనేదో దారి చూసుకుంటాను.”
ఇంకెవరికి ఫోన్ చేయాలో ఆలోచిస్తుండగానే బ్యాటరీ అయిపోయింది. బస్టాండ్ ఎదురుగా ఉన్న దుకాణాలవైపు నడిచాను. ఒక కుట్టుదుకాణం ముందు వర్షానికి ఆగాను.
లోపలున్న వ్యక్తి తలుపు తెరిచాడు.
“ఫైలు తడుస్తోంది బాబూ. లోపలికి రా.”
జరిగిందంతా చెప్పాను. ఆయన తన ఫోన్లో ఛార్జర్ తీసి నాకు ఇచ్చాడు. నా ఫోన్ వెలగగానే అమ్మకు మళ్లీ కాల్ చేయించాడు.
“ఎక్కడున్నావు?” అని ఆమె అడిగింది.
దుకాణం చిరునామా చెప్పాను. జలీల్ ఫోన్ తీసుకుని పలకరించాడు.
“మీ అబ్బాయి ఇక్కడే ఉన్నాడమ్మా. ఉదయం బస్సెక్కిస్తాను. క్షేమంగా చేరాక ఫోన్ చేస్తాడు.”
ఫోన్ పెట్టాక ఆయనను అడిగాను.
“నన్ను బస్సెక్కించడానికి మీరు డబ్బివ్వాలనుకుంటున్నారా? మనకు పరిచయం కూడా లేదు.”
“పరిచయం కావాలంటే పేరు చాలు. నా పేరు జలీల్. నీ పేరు?”
“కిరణ్.”
“సరే కిరణ్, ఇప్పుడు భోజనం చేద్దాం. బస్సు సంగతి ఉదయం చూసుకుందాం.”
ఆయన ఇంటినుంచి తెచ్చుకున్న అన్నాన్ని ఇద్దరం పంచుకున్నాం. ఆ రాత్రి ఇవ్వాల్సిన బట్టల పని ఉండటంతో దుకాణంలోనే ఉండబోతున్నానన్నాడు. నాకు బెంచీపై పరుపు వేశాడు.
నేను పడుకున్నా నిద్రపట్టలేదు. అమ్మ అడిగే ప్రశ్నలు, నాన్న మందులు, ఉద్యోగం వస్తుందో లేదో అన్న భయం వెంటాడాయి. జలీల్ పని ఆపి నీళ్లు ఇచ్చాడు.
“ఈ రాత్రే అన్నీ తేలిపోవు కిరణ్. ఇంటికి చేరడం మాత్రం మన చేతిలో ఉంది. మిగతావి ఒక్కొక్కటిగా చూసుకోవచ్చు,” అన్నాడు.
తెల్లవారాక నాతో బస్టాండ్కు వచ్చి టికెట్ కొన్నాడు.
“మీ ఫోన్ నంబరు ఇవ్వండి. ఉద్యోగం రాగానే డబ్బు పంపిస్తాను,” అన్నాను.
“ముందు ఇంటికి చేరి ఫోన్ చెయ్యి. మీ అమ్మ ఎదురుచూస్తోంది.”
ఉద్యోగం వచ్చింది. మొదటి జీతం అందినరోజే ఆయనకు ఫోన్ చేశాను. కూతురు మాట్లాడింది. జలీల్కు ప్రమాదంలో కాలు విరిగిందని, ప్రభుత్వ ఆసుపత్రిలో ఉన్నాడని చెప్పింది.
మరుసటి ఆదివారం వెళ్లాను. నన్ను చూసి ఆయన నవ్వాడు.
“డబ్బు పంపించొచ్చు కదా! ఇంతదూరం వచ్చావెందుకు?”
“డబ్బు ఇవ్వడానికే వస్తే పంపించేవాణ్ని. మిమ్మల్ని చూడటానికి వచ్చాను.”
ఆయన కూతురు బయటకు వెళ్లినప్పుడు, వారాలుగా దుకాణం మూసి ఉందని తెలిసింది. అద్దె బకాయి చెల్లించి, బట్టలు ఇచ్చినవాళ్లకు పరిస్థితి వివరించాను. నాన్న బాగున్నారని చెప్పగానే ఆయన ముఖం వెలిగింది.
“ఇప్పుడు నా కోసం నీ పనులు ఆపుకోకు,” అన్నాడు.
“ఆ రాత్రి నా కోసం మీ పని మధ్యలో ఆపారు కదా. నేను ఆదివారం వచ్చాను. సాయంత్రం వెళ్తాను. అప్పటివరకు మీ అమ్మాయి కాస్త విశ్రాంతి తీసుకోనివ్వండి.”
ఆమెకు భోజనం తెచ్చిచ్చి, జలీల్ పక్కన కూర్చున్నాను. ఆయన నిద్రపోయాడు. నెలక్రితం నాకు దొరికిన నిశ్చింత ఇప్పుడు ఆయన ముఖంలో కనిపించింది.
మానవత్వం అంటే చేసిన మేలుకు ప్రతిఫలం ఆశించడం కాదు. ఒకరికి అందిన అండ, మరొకరి అవసరంలో చేయిగా మారడం. “నేనున్నాను” అనే మాటకు చేతలు తోడైతే, ఏ మనిషీ ఒంటరివాడు కాడు!

addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి