“ఆడపిల్లకు ఇంజినీరింగ్ ఎందుకమ్మా? మంచి సంబంధం చూసి పెళ్లి చేస్తే చాలు!” అన్నాడు రామకృష్ణ.
“నాన్నా! అన్నయ్యను ఇంజినీర్ చేయడానికి అప్పు కూడా చేశారు. నాకూ అదే చదువు చదవాలని ఉంది. నాకెందుకు అవకాశం ఇవ్వరు?” ప్రశ్నించింది సాహితి.
“వాడు మగపిల్లాడు. రేపు కుటుంబాన్ని పోషించాలి. నీ బాధ్యతలు వేరు.”
ఆ మాటలకు సాహితి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
రామకృష్ణ చిన్న వ్యాపారి. కొడుకు సందీప్ను ఉన్నత చదువుల కోసం నగరానికి పంపించాడు. కూతురు సాహితి మాత్రం ఇంటర్మీడియట్లో అత్యుత్తమ మార్కులు సాధించినప్పటికీ ఆమె చదువును కొనసాగించడానికి అంగీకరించలేదు.
ఆ రాత్రి తల్లి సుజాత దగ్గర సాహితి తన బాధను చెప్పుకుంది.
“అమ్మా! అన్నయ్యకంటే నాకు ఎక్కువ మార్కులు వచ్చాయి. అయినా నా కలలకు విలువలేదా?”
“నీ బాధ నాకు తెలుసమ్మా. కానీ నాన్న మనసు మార్చడం అంత సులభం కాదు.”
“అయితే ఆడపిల్లగా పుట్టడమే నా తప్పా?”
సుజాత కూతురిని గుండెలకు హత్తుకుంది.
మరుసటి రోజు సాహితి చదివిన కళాశాల ప్రిన్సిపాల్ రామకృష్ణను పిలిపించారు.
“మీ అమ్మాయి ప్రతిభ ఆధారంగా పూర్తి ఉపకారవేతనానికి ఎంపికైంది. ఇంజినీరింగ్ చదువుకు ఆర్థిక భారం ఉండదు.”
“చదివిన తరువాత ఉద్యోగం కోసం ఎక్కడెక్కడో తిరగాలి కదండీ!”
“అది అబ్బాయిలకు మాత్రం వర్తించదా? పిల్లల భవిష్యత్తును వారి సామర్థ్యం ఆధారంగా నిర్ణయించాలి. లింగం ఆధారంగా కాదు.”
రామకృష్ణ సమాధానం చెప్పకుండా వెళ్లిపోయాడు.
ఇంటికి వచ్చేసరికి సందీప్ సెలవులకు వచ్చి ఉన్నాడు.
“నాన్నా! సాహితిని ఎందుకు చదివించనంటున్నారు?” అడిగాడు.
“నీ చెల్లెలి మంచి కోసమే!”
“మరి నా మంచి కోసం నన్ను చదివించారు. తన మంచి కోసం తనను చదివించకూడదా? నేను పరీక్షల్లో విఫలమైనప్పుడు మరో అవకాశం ఇచ్చారు. తను విజయం సాధించినా మొదటి అవకాశమే నిరాకరిస్తున్నారు!”
కొడుకు మాటలు రామకృష్ణను ఆలోచింపజేశాయి.
కొంతసేపటికి సుజాత నెమ్మదిగా అంది.
“నాకూ చిన్నప్పుడు ఉపాధ్యాయురాలు కావాలని ఉండేది. ఆడపిల్లకు అంత చదువెందుకని ఆపేశారు. నా కల నెరవేరలేదు. మన కూతురికీ అదే అనుభవం ఎదురుకాకూడదండి.”
మరుసటి ఉదయం రామకృష్ణ సాహితిని పిలిచాడు.
“నీ కళాశాలలో చేరడానికి ఏ పత్రాలు కావాలమ్మా?”
సాహితి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“నాన్నా! నిజంగానేనా?”
“అవునమ్మా. నిన్ను తక్కువగా చూసినందుకు క్షమించు. నీ ప్రతిభను గుర్తించడంలో ఆలస్యం చేశాను.”
నాలుగేళ్లు గడిచాయి.
సాహితి ఇంజినీరింగ్ పూర్తిచేసి ప్రముఖ సంస్థలో ఉద్యోగం సంపాదించింది. మొదటి జీతంతో తల్లిదండ్రులకు బహుమతులు తీసుకొచ్చింది.
“నాన్నా! మీరు నన్ను చదివించినందుకు ఇదంతా సాధ్యమైంది.”
రామకృష్ణ చిరునవ్వుతో అన్నాడు.
“కాదమ్మా! నీ ప్రతిభతో సాధించావు. నేను చేయాల్సింది నీకు అడ్డుగా నిలబడకపోవడమే!”
ఆ మాటలు విన్న సందీప్ చప్పట్లు కొట్టాడు.
“ఇప్పుడు మా ఇంట్లో ఇద్దరు ఇంజినీర్లు!” అన్నాడు గర్వంగా.
సాహితి నవ్వుతూ చెప్పింది.
“అన్నయ్యా! నువ్వూ నేనూ పోటీదారులం కాదు. ఇద్దరం మన కలలను నెరవేర్చుకున్నాం!”
రామకృష్ణ ఇద్దరి చేతులు పట్టుకున్నాడు.
“ఇన్నాళ్లూ కొడుకు కుటుంబానికి బలం, కూతురు బాధ్యత అనుకున్నాను. ఇప్పుడు తెలిసింది. పిల్లలిద్దరూ కుటుంబానికి సమానమైన బలమని!”
స్త్రీపురుష సమానత్వమంటే ఒకరిని తగ్గించి మరొకరిని పైకి తీసుకురావడం కాదు. ఇద్దరికీ సమాన గౌరవం, అవకాశాలు కల్పించడం. ప్రతిభకు లింగభేదం లేని సమాజంలోనే నిజమైన అభివృద్ధి సాధ్యమవుతుంది.

addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి