ఎప్పుడూ అక్కడే
గడపాలని ఆశిస్తుంటాను
చివరికి ఒక్క రోజైనా...
కొన్ని క్షణాలైనా దక్కితే చాలు!
ఎంత వెతికినా ఇక్కడ దొరకదు
ఆ పచ్చని చేలల్లో
వదిలేసి వచ్చిన
ఎర్రచీర జ్ఞాపకం.
కీచురాళ్ల గానమై
ఇప్పటికీ మదిలో
ప్రతిధ్వనిస్తోంది.
వెనక్కి వెళ్లాలని
నేను పట్టుబట్టను.
ఈ నగరం అరణ్యపు
ఊచల మధ్య
బందీగా మారిన నేను,
నవ్వులను మరచిపోయి,
నడకలను మరచిపోయి,
అక్కడి నిశ్శబ్ద ప్రశాంతతను
భరించలేనివాడినయ్యాను.
మళ్లీ కొత్త కలలు కనడానికి
హృదయంలో పేరుకుపోయిన
ఎడారి నిజాలను
మోసుకెళ్లడం తప్ప
వేరే మార్గం లేదు.
అయినా...
ఒకప్పుడు ఆస్వాదించిన
ఆ పల్లె జీవితం
సాధారణమైనదేమీ కాదు.
అది
మనసులు మరిగి మరిగి,
కన్నులు చెమర్చి,
చివరికి
అశ్రుబిందువై వికసించిన
దుఃఖపు చిరునవ్వు.
గడపాలని ఆశిస్తుంటాను
చివరికి ఒక్క రోజైనా...
కొన్ని క్షణాలైనా దక్కితే చాలు!
ఎంత వెతికినా ఇక్కడ దొరకదు
ఆ పచ్చని చేలల్లో
వదిలేసి వచ్చిన
ఎర్రచీర జ్ఞాపకం.
కీచురాళ్ల గానమై
ఇప్పటికీ మదిలో
ప్రతిధ్వనిస్తోంది.
వెనక్కి వెళ్లాలని
నేను పట్టుబట్టను.
ఈ నగరం అరణ్యపు
ఊచల మధ్య
బందీగా మారిన నేను,
నవ్వులను మరచిపోయి,
నడకలను మరచిపోయి,
అక్కడి నిశ్శబ్ద ప్రశాంతతను
భరించలేనివాడినయ్యాను.
మళ్లీ కొత్త కలలు కనడానికి
హృదయంలో పేరుకుపోయిన
ఎడారి నిజాలను
మోసుకెళ్లడం తప్ప
వేరే మార్గం లేదు.
అయినా...
ఒకప్పుడు ఆస్వాదించిన
ఆ పల్లె జీవితం
సాధారణమైనదేమీ కాదు.
అది
మనసులు మరిగి మరిగి,
కన్నులు చెమర్చి,
చివరికి
అశ్రుబిందువై వికసించిన
దుఃఖపు చిరునవ్వు.

addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి