అడుగుజాడలు: - - యామిజాల జగదీశ్

 

నిన్నటి రోజంతా బృందావనంలో కృష్ణుడి అడుగుజాడల గురించే చర్చ. కనులారా దూడలను మేపుకుంటూ నడిచిన ప్రతి చోటా, "రాధ... రాధ..." అని అనుకుంటూ తన బుజ్జి అడుగు జాడలను విడిచాడు కృష్ణుడు.
అప్పుడు ఒక గోపబాలుడు కృష్ణుడి దగ్గరకు వచ్చి, "కృష్ణా... రాధ ఎవరు? ఎందుకు రాధ రాధ అనుకుంటూ నడిచావు?" అని అడిగాడు.
హృదయంలో దాచి ఉంచిన పేరు తనకే తెలియకుండా బయటకు వచ్చేసిందని తెలిసి కృష్ణుడికి సిగ్గు వచ్చేసింది. ఏం చెప్పాలో తెలియక తెల్లమొహం వేసుకుని చూశాడు. తర్వాత మెల్లగా బలరాముడి వైపు చూశాడు.
కొంతసేపు కృష్ణుడి సిగ్గును, ఓరచూపులను ఆస్వాదించిన బలరాముడు, చివరికి ఇలా అన్నాడు.... "అది కృష్ణుడి పేరే..." "కృష్ణ అని కూడా పిలవొచ్చు..." "రాధ అని కూడా పిలవొచ్చు..." అని చెప్పి, "ఓహోహో..." అని అల్లరిగా నవ్వాడు.
"పో అన్నయ్యా... నీకు వేరే పనే లేదు..." అని కృష్ణుడు ముద్దుగా మూతి తిప్పగా, వారి అల్లరిని, నవ్వును చూసిన ఆ గోపబాలుడు తాను అడిగిన ప్రశ్ననే మర్చిపోయాడు.
వారితో ఆడుకుంటున్న గోపబాలురలో శ్రీదాముడు ఒకడు. అతడు బర్సానా నుండి దూడలను మేపడానికి వచ్చాడు. సాయంత్రం ఇంటికి తిరిగి రాగానే నేరుగా తన చెల్లెలు రాధ దగ్గరకు పరిగెత్తాడు. "రాధ... రాధ...ఈరోజు కృష్ణుడు ఏం చేశాడో తెలుసా?" అన్నాడు.
కృష్ణుడి లీలలను వినడం అంటే రాధకు ఎప్పుడూ ఇష్టమే. కానీ దానిని బయటకు చూపించుకోవడానికి సిగ్గు. "అలా ఏం చేసేశాడు? రోజుకొచ్చి ఏదో ఒక కొత్త కథ చెప్తుంటారు... మీకు వేరే పనేం లేదా?" అని అలక్ష్యంగా అడిగింది.
శ్రీదాముడు నవ్వాడు. "అయితే నీకు వద్దా? ఈరోజు బృందావనం అంతా నీ పేరే..." అన్నాడు.
రాధ ముఖం వెంటనే ఎర్రబడింది. "వాడు చేసే అల్లరి చాలదన్నట్టు... నా పేరు కూడా లాగాడా? ఏం చేశాడు? చెప్పు..." అంది.
"చెప్తే నాకేం ఇస్తావు?" అని శ్రీదాముడు అడిగాడు.
"అసలు విషయానికి రా అన్నయ్యా..." అని గద్దించింది రాధ.
అందుకోసమే వేచి చూస్తున్నట్టు శ్రీదాముడు నవ్వాడు. తర్వాత కృష్ణుడు బృందావనం అంతా, "రాధ... రాధ..." అని అనుకుంటూ అడుగులు వేసిన కథను అడుగడుగునా వివరంగా చెప్పడం ప్రారంభించాడు.
వింటున్న రాధ మనసు మెల్లగా కరగడం ప్రారంభించింది. కళ్లు మూసుకుని అంతా వింది రాధ. "అన్నయ్యా... నన్ను కూడా తీసుకెళ్తావా? నేను ఒక్క అడుగు జాడనైనా చూడాలి..." అంది.
శ్రీదాముడు నవ్వి, "సరే రా. త్వరగా వెళ్ళి వచ్చేద్దాం" అన్నాడు.
మరుక్షణమే రాధ తయారైపోయింది. తన ఇద్దరు స్నేహితురాళ్లను పిలుచుకుని శ్రీదాముడితో కలిసి బృందావనానికి పరుగు తీసింది.
అక్కడికి వెళ్లగానే వారు ఆగిపోయారు. బృందావనం అంతా కృష్ణుడి అడుగుజాడలే! ప్రతి చరణంలోనూ ధ్వజం, వజ్రం, అంకుశం వంటి దివ్య రేఖలు. వాటి మధ్యలో, "రాధ..." అనే నామం. సాయంత్రపు బంగారు కాంతిలో అవన్నీ ప్రకాశిస్తున్నాయి.
రాధ అస్సలు మాట్లాడలేదు. మెల్లగా ఒక అడుగుజాడ పక్కన కూర్చుంది. దానిని తాకింది. తర్వాత ఆ చేతిని తన బుగ్గపై పెట్టుకుంది. మళ్లీ ఇంకొక అడుగును తాకింది. దానిని తన కళ్లకు అద్దుకుంది.
తర్వాత ఆ పవిత్ర పాదాలు ముద్రించిన మట్టిని మెల్లగా చేతుల్లోకి తీసుకుంది. మొదట దానిని తన తలపై చల్లుకుంది. తర్వాత నుదుట రాసుకుంది. అయినా తనివితీరక బుగ్గలకు, చేతులకు పూసుకుంది. కానీ ఆమెకు ఇంకా తృప్తి కలగలేదు. మరికొంత మట్టిని తీసుకుని తన ఓణీ కొంగున ముడి వేసి దాచుకుంది.
"ఇది ఎందుకు?" అని శ్రీదాముడు అడిగాడు.
రాధ సమాధానం చెప్పలేదు. ఆ మట్టిని గుండెలకు హత్తుకుని కేవలం నవ్వింది. ఆమె కళ్లు ఆ పాదముద్రల నుండి పక్కకు కదలనే లేదు.
కొంతసేపటి తర్వాత ఆమె లేచింది. ఒక అడుగు నుండి ఇంకొక అడుగు వైపు నడిచింది. తర్వాత మరొకదానికి. ఆ తర్వాత దానికి. ఆ పాదముద్రలను అనుసరిస్తూనే నడిచింది.
కొద్దిసేపట్లో తాను ఎక్కడికి వెళ్తుందో కూడా ఆమె మర్చిపోయింది. ఎందుకంటే ఆ అడుగులన్నీ ఒకే చోటికి తీసుకెళ్లాయి... కృష్ణుడి చెంతకు!
రాధ స్నేహితురాళ్లు ఇరువైపులా నిలబడి, "కృష్ణా..." "గోవిందా..." అని మెల్లగా పాడటం ప్రారంభించారు. శ్రీదాముడు కూడా వారితో జతకలిశాడు. ఆ సాయంకాలంలో బృందావనపు గాలి కూడా కృష్ణుడి నామాన్ని గానం చేస్తోంది.
చీకటి పడటం ప్రారంభించిన తర్వాతే వారు ఇంటికి తిరిగి వచ్చారు. తిరిగి వస్తున్నప్పుడు కూడా రాధ పదే పదే వెనక్కి తిరిగి చూసింది. కృష్ణుడి అడుగుజాడలు ఇంకా అక్కడే ఉన్నాయి.
బృందావనం అంతా కృష్ణుడి రాజ్యమే. కానీ ఆ కృష్ణుడిని కూడా శాసించేది, ఏలేది రాధ మాత్రమే!