గోపాలుడికి బెల్లం: - యామిజాల జగదీశ్

 గోపాలుడికి బెల్లం ఇష్టం ... సజ్జూమల్ భక్తిని స్వీకరించిన కృష్ణుడు! 
ఒక చిన్న గ్రామంలో సజ్జూమల్ అనే బెల్లం వ్యాపారి తన భార్య, ఇద్దరు కొడుకులతో కలిసి జీవించేవాడు. అతని భార్య ప్రతిరోజూ గోపాలుడికి నైవేద్యం పెట్టి, హారతి ఇచ్చి, ఎంతో ప్రేమతో పూజించేది.
సజ్జూమల్ ప్రతిరోజూ దూరాన ఉన్న గ్రామాలకు వెళ్లి బెల్లం అమ్మి కుటుంబాన్ని పోషించేవాడు. వారి జీవితం ప్రశాంతంగా, దైవచింతనతో సాగిపోతోంది.
కానీ ఒకరోజు ఊహించని విధంగా అతని భార్య కన్నుమూసింది. ఆ దుఃఖం నుండి తేరుకోవడం సజ్జూమల్‌కు చాలా కష్టమైంది. "ఇదంతా భగవంతుడి సంకల్పం" అనుకుంటూ అతను మళ్లీ తన పనిని ప్రారంభించాడు.
అతని కొడుకులు, "నాన్నా, ఇప్పుడు మేము సంపాదిస్తున్నాం కదా. మీరు ఇంట్లోనే విశ్రాంతి తీసుకోండి" అన్నారు. కానీ సజ్జూమల్ అందుకు ఒప్పుకోలేదు.
భార్య బతికున్నప్పుడు ప్రతిరోజూ గోపాలుడికి నైవేద్యం పెట్టేది. అది ఎలా చేయాలో సజ్జూమల్‌కు తెలియదు. అందువల్ల, అతను ప్రతిరోజూ పనికి వెళ్లేముందు, కొంచెం బెల్లం ముక్కను గోపాలుడి ముందు ఉంచి, "దీన్నే నా ప్రేమగా స్వీకరించు తండ్రీ" అని మనస్ఫూర్తిగా ప్రార్థించి వెళ్లేవాడు.
గోపాలుడికి తీపి అంటే చాలా ఇష్టం. ఆ బెల్లం రుచి కన్నా, అందులో దాగున్న భక్తి మధురిమ అతనికి మరింత నచ్చింది.
ఒకరోజు ఇల్లు సర్దే కావాలి, సామాన్లు మార్చేటప్పుడు గోపాలుడి విగ్రహాన్ని పొరపాటున ఒక అల్మారాలో పెట్టారు. ఆ రోజు నుండి బెల్లం నైవేద్యం పెట్టడం ఆగిపోయింది.
అప్పుడు కూడా సజ్జూమల్ ఎప్పటిలాగే బెల్లం అమ్మడానికి బయలుదేరాడు. దారిలో ఒక పెద్ద చెట్టు కింద కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి కూర్చున్నాడు. చల్లని గాలి వీచడంతో అలానే నిద్రపోయాడు.
అప్పుడు ఎవరో తనను మెల్లగా కదిలిస్తూ, "తాతా... ఈరోజు నాకు బెల్లం ఇవ్వవా?" అని అడుగుతున్నట్లు అనిపించింది.
కళ్లు తెరిచి చూసేసరికి, ఆరు లేదా ఏడేళ్ల వయసున్న ఒక చిన్న బాబు అక్కడ నిలబడి ఉన్నాడు.
"రా నాయనా," అంటూ ప్రేమగా కొంచెం బెల్లం ఇచ్చాడు.
ఆ బాబు బెల్లాన్ని నోట్లో వేసుకుని, "ఆహా... ఎంత తీపి!" అంటూ ఎగురుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.
ఆ తర్వాత ప్రతిరోజూ అదే సమయానికి ఆ బాబు వచ్చి బెల్లం తీసుకుని, "తీపి... తీపి!" అంటూ ఆనందంగా పాడుకుంటూ, నృత్యం చేస్తూ వెళ్లేవాడు. సజ్జూమల్ కూడా ఆ బాబును తన మనవడిగా భావించి ఎంతో సంతోషంగా బెల్లం ఇచ్చేవాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత ఇంట్లో హోమం, పూజ జరగడం వల్ల సజ్జూమల్ ఆ రోజు బయటకు వెళ్ళలేదు.
కానీ ఆ బాబు ఎప్పటిలాగే చెట్టు దగ్గరకు వచ్చాడు. సజ్జూమల్ అక్కడ లేకపోవడంతో నేరుగా ఇంటికే వచ్చేసి, "నాకు బెల్లం కావాలి!" అంటూ ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.
ఆ బాబు తల్లి రకరకాల మిఠాయిలు ఇచ్చినా, "నాకు బెల్లమే కావాలి" అని మారాం చేశాడు.
చివరికి ఆ తల్లి సజ్జూమల్ ఇంటిని వెతుక్కుంటూ వచ్చి, "నా కొడుకుకు మీరు బెల్లం తినడం అలవాటు చేసుకున్నారు. ఈరోజు అది దొరక్క ఏడుస్తున్నాడు" అంది.
అది విన్న సజ్జూమల్ మనసు కరిగిపోయింది. బాబును ఒళ్ళో కూర్చోబెట్టుకుని, ఎంతో ప్రేమగా బెల్లం తినిపించాడు.
అప్పుడు కారణం తెలియకుండానే అతని కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. గుండెల్లో చెప్పలేనంత ఆనందం కలిగింది.
బెల్లం తిన్న బాబు, "తీపి... తీపి!" అనుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.
మరుసటి రోజు మళ్లీ గోపాలుడికి బెల్లం సమర్పించి పనికి వెళ్లాడు. కానీ ఆ బాబు రాలేదు.
మూడు, నాలుగు రోజులు గడిచినా ఆ బాబు రా ప్రకటన, "ఒంట్లో బాగోలేదా?" అని కంగారుపడ్డాడు. గ్రామం మొత్తం వెతికాడు. కానీ, "అలాంటి బాబు ఈ ఊర్లోనే లేడు" అనే సమాధానం వచ్చింది.
తీవ్ర గందరగోళంతో ఇంటికి వచ్చి గోపాలుడి వైపు చూశాడు.
అప్పుడు గోపాలుడి ముఖంలో ఒక మృదువైన నవ్వు కనిపించింది.
ఆ చిరునవ్వు ఇలా చెప్పింది... "తాతా... ప్రతిరోజూ నీ దగ్గర బెల్లం తీసుకుని తిన్న ఆ చిన్న బాబును నేనే!"
ఆ క్షణంలోనే సజ్జూమల్‌కు అసలు నిజం అర్థమైంది.
"గోపాలా! నా ప్రేమని స్వీకరించి నువ్వే వచ్చి బెల్లం తిన్నావా? నేను ఎంత అదృష్టవంతుడిని!" అంటూ ఆనందబాష్పాలు రాల్చాడు.
అతని కళ్ల నుండి కార్చిన కన్నీళ్లు, భక్తి గొప్పతనాన్ని లోకానికి చాటిచెప్పాయి.
భగవంతుడు విలువైన కానుకలను కాదు, ప్రేమతో కూడిన నిరాడంబరమైన సమర్పణనే కోరుకుంటాడు. భక్తితో సమర్పించే ఒక చిన్న బెల్లం ముక్క కూడా ఆయనకు అమృతం అవుతుంది.