మానవులలో రకరకాల మనస్తత్వాలు కలిగిన వ్యక్తులు మనకు కనిపిస్తూ ఉంటారు కొందరు తాము సంపాదించిన జ్ఞానాన్ని ఇతరులకు కూడా పంచాలి అన్న అభిప్రాయంతో ఉంటారు తాను రాయలేకపోయినా చదివిన విషయాలను జ్ఞాపకం పెట్టుకొని ఎవరు రాష్ట్రం కోసం దేశం కోసం త్యాగం చేశారో వారి గురించిన విషయ సేకరణ పూర్తిగా చేసి మంచి రచయితను ఎన్నుకొని వారితో ఆ జీవిత చరిత్రను వ్రాయించి వారి చరిత అందరికీ తెలియజేయాలన్న సద్బుద్ధితో సదాశయంతో కొన్ని పుస్తకాలు ప్రచురించి అనేక మంది జీవితాలను లోతుగా అధ్యయనం చేసిన విషయాలను పటిటలకు పంచడం కోసం ఆయన పుస్తకాలను ప్రచురించి అందరికీ మంచి విషయాన్ని తెలియజేస్తున్న అతి కొద్ది మందిలో మాకు అత్యంత సన్నిహితులు దానశీలి సాహిత్యాదలాభి సమాజ శ్రేయస్సును కోరే వ్యక్తి మాన్యశ్రీ కొండా లక్ష్మీకాంత రెడ్డి గారు దానశీలి విషయాన్ని పరిశీలించి వారి జీవితాన్ని గ్రంధ రూపంలో తీసుకువచ్చి మనందరకు అందించినందుకు ముందు వారికి కృతజ్ఞతలు తెలియజేస్తూ వారి జీవిత కథనంలోకి ప్రయాణం చేద్దాం.
దానం అనేది ముష్టి కాకూడదు. ఎవరో వచ్చి నాకు ఇది ఇవ్వండి బాబు అంటే ఇవ్వడం దానం అనిపించుకోదు ఎవరైనా పేదవాడు కడుపు మండి ఇంటి ముందుకు వచ్చి మాతా కవళం అని అడిగితే ఆ తల్లి ఒక ముద్ద కడుపు నింపటానికి పెడుతుంది తప్ప దానంగా కాదు ముష్టిగాను అనుకోదు ఆ తల్లి అలాగే రాయలసీమలో ఎప్పుడు కరువు ఏర్పడినా నేనున్నాను అని ముందుకు వచ్చి ప్రతి గ్రామానికి తన గుర్రంపై వెళ్లి మీకు కావలసిన సహాయం ఏదైనా నా వద్దకు వచ్చి తీసుకోండి అంతే తప్ప ఏ గ్రామంలోనూ ఆకటితో ఎవరు మరణించకూడదు. పాలు లేవని పసిబిడ్డ కూడా ఏడవకూడదు అని చెప్పి అడిగిన వాడికి అడిగినంత దానం చేసిన దాతలకే దాత బుడ్డా వెంగళ రెడ్డి గారు వారి గురించి చదివిన తర్వాత అయినా మనుషులలో మానవతా దృష్టి, కరుణ ప్రభావం కలుగుతుందని ఆశతో ఈ కథనం మీ ముందు ఉంచుతున్నాను.
మధ్యాహ్న సమయం ఓ శిధిలమైన ఆరామానికి కొద్ది అడుగుల దూరంలోనే ఉన్న చింత చెట్టు నీడన కూర్చుని సేద తీర్చుకుంటున్నాడు ఒక బౌద్ధ బిక్షువు వయస్సు 60 దాటి ఉంటుంది అతను ధరించిన వస్త్రాలు అక్కడక్కడ చిరుగులు పడి ఉన్నాయి తల జుట్టుతో పాటు గడ్డం కూడా బాగా పెరిగింది ఆ ప్రాంతం వారికి అతను సుపరిచితుడు రోజు ఓ పూట మాత్రమే బిక్షకెళతాడు మిగతా సమయం అంతా ఆ చెట్టు నీడనే కూర్చొని ధ్యానంలో కాలం వెళ్లబుచ్చుతాడు అతని పేరు ఏమిటో ఎవరికి తెలియదు ఆ ప్రాంతం ప్రజలందరూ స్వామి అని పిలుస్తూ ఉంటారు ఎవరైనా పేరు అడిగితే మంద హాసం చేస్తూ సర్వసంగపరిత్యాగిని నాలోని కోరికలతో పాటు నా పేరును కూడా విస్మరించాను. అయినా నాలాంటి వారికి పేరుతో పని ఏముంది నాయనా ఎవరు ఎలా పిలిచినా పలుకుతాను అంటూ జవాబిస్తాడు.
దానం అనేది ముష్టి కాకూడదు. ఎవరో వచ్చి నాకు ఇది ఇవ్వండి బాబు అంటే ఇవ్వడం దానం అనిపించుకోదు ఎవరైనా పేదవాడు కడుపు మండి ఇంటి ముందుకు వచ్చి మాతా కవళం అని అడిగితే ఆ తల్లి ఒక ముద్ద కడుపు నింపటానికి పెడుతుంది తప్ప దానంగా కాదు ముష్టిగాను అనుకోదు ఆ తల్లి అలాగే రాయలసీమలో ఎప్పుడు కరువు ఏర్పడినా నేనున్నాను అని ముందుకు వచ్చి ప్రతి గ్రామానికి తన గుర్రంపై వెళ్లి మీకు కావలసిన సహాయం ఏదైనా నా వద్దకు వచ్చి తీసుకోండి అంతే తప్ప ఏ గ్రామంలోనూ ఆకటితో ఎవరు మరణించకూడదు. పాలు లేవని పసిబిడ్డ కూడా ఏడవకూడదు అని చెప్పి అడిగిన వాడికి అడిగినంత దానం చేసిన దాతలకే దాత బుడ్డా వెంగళ రెడ్డి గారు వారి గురించి చదివిన తర్వాత అయినా మనుషులలో మానవతా దృష్టి, కరుణ ప్రభావం కలుగుతుందని ఆశతో ఈ కథనం మీ ముందు ఉంచుతున్నాను.
మధ్యాహ్న సమయం ఓ శిధిలమైన ఆరామానికి కొద్ది అడుగుల దూరంలోనే ఉన్న చింత చెట్టు నీడన కూర్చుని సేద తీర్చుకుంటున్నాడు ఒక బౌద్ధ బిక్షువు వయస్సు 60 దాటి ఉంటుంది అతను ధరించిన వస్త్రాలు అక్కడక్కడ చిరుగులు పడి ఉన్నాయి తల జుట్టుతో పాటు గడ్డం కూడా బాగా పెరిగింది ఆ ప్రాంతం వారికి అతను సుపరిచితుడు రోజు ఓ పూట మాత్రమే బిక్షకెళతాడు మిగతా సమయం అంతా ఆ చెట్టు నీడనే కూర్చొని ధ్యానంలో కాలం వెళ్లబుచ్చుతాడు అతని పేరు ఏమిటో ఎవరికి తెలియదు ఆ ప్రాంతం ప్రజలందరూ స్వామి అని పిలుస్తూ ఉంటారు ఎవరైనా పేరు అడిగితే మంద హాసం చేస్తూ సర్వసంగపరిత్యాగిని నాలోని కోరికలతో పాటు నా పేరును కూడా విస్మరించాను. అయినా నాలాంటి వారికి పేరుతో పని ఏముంది నాయనా ఎవరు ఎలా పిలిచినా పలుకుతాను అంటూ జవాబిస్తాడు.

addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి