"సార్వత్రిక భాష":- బెహరా నాగభూషణరావు.

సాహితీ కవి కళాపీఠం.

 సాహితీ కెరటాలు.

===================

తివాచీ పరచిన ప్రకృతి —

అదే హరితవనం.

ఆకుపచ్చని చీరతో ముస్తాబై,

అరవిందాలను ఒలకబోస్తూ,

ఆనందంగా నవ్వుతూ,

అందరినీ పలకరిస్తోంది తరువు.

భాషలు వేరైనా,

మతాలు వేరైనా,

కులాలు వేరైనా —

నా భాష ఒక్కటే.

అదే "సర్వజనీన భాష" అంటుంది.

ఆకు కదిలితే — సంగీతం,

సంగీతంలో — శ్రావ్యం,

శ్రావ్యతలో — మధురం.

ఆస్వాదాలన్నీ భాషవే —

అర్థం చేసుకునే మనసుంటే.

ఎండిన మొక్క — నీటిని కావాలంటుంది; అదే భాషే.

చీడపట్టిన పైరు — ఔషధాన్ని కోరుతుంది; అదే భాషే.

ఏ అవసరానికైనా

ఆ మూలాన్ని వాడుకోమంటుంది — అదే భాషే.

రాలిపోతున్న తన పండును

తెంపమంటుంది — అదే భాషే.

సృష్టి తనకిచ్చిన భాష — విశ్వవ్యాప్తం,

మమతా అనురాగాలతో మాట్లాడే వైనం.

పశుపక్ష్యాదులతో సహవాసం,

మానవునికి తొలి అవసరం.

పర్యావరణానికి మూలం,

స్నేహత్వానికి అలవాలం.

ఎవరికీ శత్రువు కాని శుభాంకురం —

జాగ్రత్తలు తీసుకోవాల్సిన తరుణం.