1890వ దశకం నాటి సమయం అది. ఆ రోజుల్లో రవీంద్రనాథ్ ఠాగూర్ తరచుగా రాత్రి నిశ్శబ్దంలోకి ఇంటి నుండి బయటకు వెళ్ళేవారు. ఆయన గురించి కుటుంబం ఆందోళన చెందేది, కానీ ఈ రాత్రులు ఆయన ఆత్మకు ఒక కొత్త లక్ష్యాన్ని ఇస్తున్నాయని ఎవరికీ తెలియదప్పుడు.
ఒక రాత్రి గంగానది అలల మీద పడవ నడిపి జీవనం సాగించే ఓ వృద్ధుడి మూలుగు ఠాగూరుకి వినిపించింది. అది చీకటి రాత్రి.. గాఢమైన నిశ్శబ్దం... ఒడ్డున గాయపడి కూర్చున్న ఆ మనిషి... ఠాగూర్ ఏమీ ఆలోచించకుండా ఆ రాత్రంతా ఆ పడవవాడికి సేవ చేయడానికే కేటాయించారు. తెల్లవారుజాము కాగానే ఆ వృద్ధుడు అన్న మాటలు ఠాగూర్ మనసులో హత్తుకుపోయాయి —
"బాబూ, మీరు కేవలం కవి మాత్రమే కాదు, మానవత్వానికి దేవుడివి అవుతారు."
తన నిజమైన ధర్మం కేవలం కలం పట్టడం మాత్రమే కాదు, మానవ కష్టాలను అనుభూతి చెంది వాటిని తన కళ్లలో మలచడమే ఆ రాత్రే ఆయన గ్రహించారు. అందుకే ఆయన రాసిన ప్రతి పంక్తి నేటికీ మనకు 'మానవత్వం' అనే పాఠాన్ని నేర్పుతుంది.
నిజమైన కళ అంటే మానవత్వంతో ముడిపడి ఉన్నదే.
రవీంద్రనాథ్ ఠాగూర్ వ్యక్తిత్వాన్ని ప్రతిబింబించడానికి ఆయన జీవితానికి సంబంధించిన ఇలాంటి ఎన్నో కథలు చెబుతుంటారు.
addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి