కవినైతే... నా కవితలే చెబుతాయి!: - గుండ్లపల్లి రాజేంద్రప్రసాద్, భాగ్యనగరం.

కవినని ఇల్లెక్కి కూయను,

కొండెక్కి చెప్పను;

వేదికెక్కి వినిపించను,

వీధుల్లో విర్రవీగను॥

కవినని పత్రికల్లో ప్రకటించను,

పద్యాలలో పేర్కొనను;

గొంతెత్తి గర్జించను,

గుండెల్లో చోటు అడగను॥

కవిగా కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తిస్తాను,

కొంగొత్త భావాలను వెల్లడిస్తాను;

కలాలను కదిలిస్తాను,

కలలను కవితలుగా మారుస్తాను॥

కవిగా పాఠకుల మన్ననలు పొందుతాను,

పలువురిని పరవశింపజేస్తాను;

తోటి కవులను తోడుతెచ్చుకుంటాను,

తెలుగు తోటను పూలతో నింపేస్తాను॥

కవిగా తెలుగుజాతికి తెలియజేస్తాను,

తెలుగు తల్లి తేజాన్ని చాటుతాను;

విశ్వానికి వినిపిస్తాను,

తెలుగు వైభవం చాటుతాను॥

కవిగా వాణిపుత్రుడనై గర్విస్తాను,

వాక్సుధను విరజిమ్ముతాను;

అక్షరాల అంబరంలో విహరిస్తాను,

అమర దీపమై వెలిగిపోతాను॥

కవిగా — కవిత్వమే నా కులమంటాను,

కలమే నా బలమంటాను;

భావమే నా భాషంటాను,

ప్రేమే నా పరమార్థమంటాను॥

కవిగా పొగడ్తల కోసం పాడను,

పేరుకోసం పరుగెత్తను;

పదిమందిలో వెలుగునింపుతాను,

ప్రజ్వలించే దీపమై దారిచూపుతాను॥

కవినని నేనే చెప్పుకోను —

నా కవితలే ప్రపంచానికి చెబుతాయి;

నా పేరు కాదు చిరస్థాయి —

నా రచనలే కలకాలం నిలిచిపోతాయి॥

ఓ కవి అంటాడు — 

"నన్ను నేనే చెప్పుకోకపోతే నన్నెలా గుర్తిస్తుంది లోకం?"

ఓ పాఠకుడు అంటాడు — 

"మంచికవిని ప్రోత్సహించడం చదువరుల ధర్మం!"