ఒక రాజు ఉండేవాడు. అతనికి చాలా మంది అధికారులు ఉన్నారు. రాజుతో తమకు ఎంతో అనుబంధం ఉందని, రాజు కోసం ప్రాణాలర్పించేందుకు సిద్ధమని ప్రతి ఒక్కరూ చెప్పారు.
ఒకరోజు ఒక సాధువు రాజభవనానికి వచ్చాడు. ఆయనను రాజు సాదరంగా ఆహ్వానించి మాట్లాడాడు. అతను తన అధికారుల నిజాయితీ గురించి గొప్పగా చెప్పుకొచ్చాడు. కానీ సాధువు దానిని పరీక్షించాలనుకున్నాడు. రాజు అందుకు అనుమతించాడు.
సాధువు ఒక చిన్న పరీక్ష చేశాడు. రాజుగారి ఆయుష్షును పొడిగించి, ఎన్నో సంవత్సరాలు రాజ్యపాలన సాగించేందుకు యాగం చేయబోతున్నానని, దానికి పాలు చాలా అవసరమని, రాజుగారి అధికారులు ఒక్కొక్కరు ఒక్కో గిన్నె పాలు ఇచ్చి పాత్రలో పోయవలసిందిగా కోరాడు.
రాజు ముసిముసిగా నవ్వుతూ “ఇదేనా మీరు పెడుతున్న పరీక్షా?” అని ధిక్కారంగా అడిగాడు.
అనంతరం రాజు తన అధికారులందరినీ పిలిచి, ఆ సాధువు చేయబోయే యాగం గురించి చెప్పాడు. ప్రతి ఒక్కరు పాలు తీసుకురావాలని చెప్పాడు. వారంతా ఆ ఆలోచనకు హృదయపూర్వకంగా సమ్మతించారు.
ఆ రోజు రాత్రి సాధువు చెప్పిన చోట ఓ పెద్ద పాత్ర ఉంచారు. అందులోకి చూడకుండా పాలు పోయాలన్నాడు రాజు.
తీరా మరుసటి రోజు ఉదయం చూసేసరికి ఆ పాత్రలో నీళ్లే ఉన్నాయి.
విస్తుపోయిన రాజు అధికారులందరినీ పిలిచి విచారించాడు.
అందరూ పాలు పోస్తున్నప్పుడు ఒక్కడు నీరు పోస్తే ఎవరికేం తెలుస్తుంది అనుకుంటూ అందరూ నీళ్ళు పోసుకున్నారని తేలిపోయింది. విస్తుపోయిన రాజు అధికారులందరినీ పిలిచి విచారించాడు. అందరూ పాలు పోస్తున్నప్పుడు ఒక్కరు నీరు పోస్తే ఎవరికేం తెలుస్తుందిలే అనుకుంటూ అందరూ ఆ పాత్రలో పోసింది నీరే. ఈ విషయం విచారణలో తేలిపోయింది.
స్వామి వివేకానంద ఈ కథను చెప్తూ ప్రజల స్వార్థపూరిత మనస్సుని ప్రస్తావించారు. కథలోని అధికారులులా మేము మా వంతు కృషి చేస్తున్నాము అంటే భగవంతుడు సమస్త జీవరాశులలో నివసిస్తూ ఉంటాడని అంటున్నాం. కానీ అది సూత్రప్రాయంగా ఉందే తప్ప ఆచరణలో ఉండదు.
ప్రపంచం సమతౌల్యంతో నిండినప్పుడు, ఎవరికి తెలుసు, ప్రత్యేక హక్కు లేదా గోప్యత, నేను మాత్రమే జరుపుకుంటాను. కానీ మనకున్న ప్రభువు అందరిలోనూ ఉన్నాడు. ప్రతి జీవి భగవంతుడి ఆలయమే. కనుక, స్వామి వివేకానంద మనకు స్వార్థాన్ని వీడి ప్రజలందరినీ సమానంగా చూడగల జ్ఞానాన్ని కలిగి ఉండాలని ఉద్బోధించారు.
ఒకరోజు ఒక సాధువు రాజభవనానికి వచ్చాడు. ఆయనను రాజు సాదరంగా ఆహ్వానించి మాట్లాడాడు. అతను తన అధికారుల నిజాయితీ గురించి గొప్పగా చెప్పుకొచ్చాడు. కానీ సాధువు దానిని పరీక్షించాలనుకున్నాడు. రాజు అందుకు అనుమతించాడు.
సాధువు ఒక చిన్న పరీక్ష చేశాడు. రాజుగారి ఆయుష్షును పొడిగించి, ఎన్నో సంవత్సరాలు రాజ్యపాలన సాగించేందుకు యాగం చేయబోతున్నానని, దానికి పాలు చాలా అవసరమని, రాజుగారి అధికారులు ఒక్కొక్కరు ఒక్కో గిన్నె పాలు ఇచ్చి పాత్రలో పోయవలసిందిగా కోరాడు.
రాజు ముసిముసిగా నవ్వుతూ “ఇదేనా మీరు పెడుతున్న పరీక్షా?” అని ధిక్కారంగా అడిగాడు.
అనంతరం రాజు తన అధికారులందరినీ పిలిచి, ఆ సాధువు చేయబోయే యాగం గురించి చెప్పాడు. ప్రతి ఒక్కరు పాలు తీసుకురావాలని చెప్పాడు. వారంతా ఆ ఆలోచనకు హృదయపూర్వకంగా సమ్మతించారు.
ఆ రోజు రాత్రి సాధువు చెప్పిన చోట ఓ పెద్ద పాత్ర ఉంచారు. అందులోకి చూడకుండా పాలు పోయాలన్నాడు రాజు.
తీరా మరుసటి రోజు ఉదయం చూసేసరికి ఆ పాత్రలో నీళ్లే ఉన్నాయి.
విస్తుపోయిన రాజు అధికారులందరినీ పిలిచి విచారించాడు.
అందరూ పాలు పోస్తున్నప్పుడు ఒక్కడు నీరు పోస్తే ఎవరికేం తెలుస్తుంది అనుకుంటూ అందరూ నీళ్ళు పోసుకున్నారని తేలిపోయింది. విస్తుపోయిన రాజు అధికారులందరినీ పిలిచి విచారించాడు. అందరూ పాలు పోస్తున్నప్పుడు ఒక్కరు నీరు పోస్తే ఎవరికేం తెలుస్తుందిలే అనుకుంటూ అందరూ ఆ పాత్రలో పోసింది నీరే. ఈ విషయం విచారణలో తేలిపోయింది.
స్వామి వివేకానంద ఈ కథను చెప్తూ ప్రజల స్వార్థపూరిత మనస్సుని ప్రస్తావించారు. కథలోని అధికారులులా మేము మా వంతు కృషి చేస్తున్నాము అంటే భగవంతుడు సమస్త జీవరాశులలో నివసిస్తూ ఉంటాడని అంటున్నాం. కానీ అది సూత్రప్రాయంగా ఉందే తప్ప ఆచరణలో ఉండదు.
ప్రపంచం సమతౌల్యంతో నిండినప్పుడు, ఎవరికి తెలుసు, ప్రత్యేక హక్కు లేదా గోప్యత, నేను మాత్రమే జరుపుకుంటాను. కానీ మనకున్న ప్రభువు అందరిలోనూ ఉన్నాడు. ప్రతి జీవి భగవంతుడి ఆలయమే. కనుక, స్వామి వివేకానంద మనకు స్వార్థాన్ని వీడి ప్రజలందరినీ సమానంగా చూడగల జ్ఞానాన్ని కలిగి ఉండాలని ఉద్బోధించారు.

addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి