గురుదేవో భవ:-సి.హెచ్.ప్రతాప్

 వేణు ఒక పల్లెటూరిలో పుట్టి పెరిగిన సామాన్య బాలుడు. అతని తండ్రి రాత్రింబవళ్లు కష్టపడే ఒక నిరుపేద రైతు. వేణు స్వభావరీత్యా చాలా చురుకైనవాడు, లోకజ్ఞానం ఉన్నవాడు, అయితే పాఠశాల చదువుల పట్ల అతనికి అస్సలు ఆసక్తి ఉండేది కాదు. పుస్తకాలు తీస్తే చాలు నిద్ర రావడం లేదంటే బయట తోటల్లో ఆటలపైకి మనసు వెళ్లడం అతనికి ఒక అలవాటుగా మారింది. తరగతి గదిలో వెనుక వరుసలో కూర్చునే వేణును చూసి సహచర విద్యార్థులు, ఇతర ఉపాధ్యాయులు అతను దేనికీ పనికిరాడని, చదువు అబ్బని మొద్దు అని ముద్ర వేశారు. అక్షరాలు అతనికి భారంగా అనిపించేవి, లెక్కలు అంతుచిక్కని ప్రశ్నలుగా మిగిలిపోయేవి. కానీ ఆ పాఠశాలకు కొత్తగా వచ్చిన తెలుగు భాషా ఉపాధ్యాయుడు శ్రీనివాస్ గారు మాత్రం వేణు కళ్లలోని ఏదో తెలియని సృజనాత్మకతను గమనించారు.
ఒకరోజు తరగతి గదిలో "నీకు నచ్చిన ప్రదేశం" అనే అంశంపై ఒక వ్యాసం రాయమని శ్రీనివాస్ గారు విద్యార్థులకు చెప్పారు. మిగిలిన వారందరూ పుస్తకాల్లో ఉన్న విషయాలను యథాతథంగా రాస్తుంటే, వేణు మాత్రం తన పొలం గట్టున కూర్చున్నప్పుడు కలిగే అనుభూతులను, పక్షుల కిలకిలారావాలను, పంట పొలాల గలగలలను అద్భుతమైన పదజాలంతో వర్ణించాడు. ఆ వ్యాసాన్ని చదివిన శ్రీనివాస్ గారు ఆశ్చర్యపోయారు. వేణును దగ్గరకు పిలిచి, "నీ మాటల్లో, నీ వర్ణనలో ఒక ప్రత్యేకత ఉంది వేణు. నీవు గొప్ప రచయితవయ్యే లక్షణాలు నీలో మెండుగా ఉన్నాయి" అని మనస్ఫూర్తిగా ప్రశంసించారు. అంతవరకు అందరితో తిట్లు తిన్న వేణుకు, ఒక ఉపాధ్యాయుడి నోట వచ్చిన ఆ ప్రోత్సాహం కొత్త ఆశలను చిగురింపజేసింది.
అప్పటి నుండి శ్రీనివాస్ గారు వేణుపై ప్రత్యేక శ్రద్ధ చూపడం ప్రారంభించారు. ప్రతిరోజూ పాఠశాల సమయం ముగిసిన తర్వాత అతనికి తెలుగులోని గొప్ప పుస్తకాలు చదివించడం, ప్రఖ్యాత కవుల కవితలు వినిపించడం చేసేవారు. "అక్షరం అనేది ఒక గొప్ప ఆయుధం వేణు, దాన్ని సరిగ్గా ఉపయోగిస్తే సమాజంలో మార్పు తీసుకురావచ్చు" అని అతనికి బోధించేవారు. తనపై తనకే నమ్మకం లేని సమయంలో, ఒక గురువు చూపించిన ఆ నమ్మకం వేణులో బాధ్యతను పెంచింది. చదువుపై అనాసక్తి క్రమంగా పోయింది, అక్షరాల పట్ల అనురాగం పెరిగింది. జిల్లాస్థాయి వ్యాసరచన పోటీల్లో వేణు పాల్గొని మొదటి బహుమతి సాధించినప్పుడు, అతని తండ్రి కళ్లలో కలిగిన ఆనందం వేణు జీవితాన్నే ఒక మలుపు తిప్పింది. ఆ క్షణంలో తనను తాను కనుగొన్నట్లు వేణు అనుభూతి చెందాడు.
కాలక్రమేణా వేణు ఉన్నత విద్యను పూర్తి చేసి, తెలుగు సాహిత్యంలో పేరున్న గొప్ప రచయితగా ఎదిగాడు. అనేక సామాజిక అంశాలపై పుస్తకాలు రాసి ఎన్నో జాతీయ పురస్కారాలను అందుకున్నాడు. ఒకసారి ఒక భారీ సాహిత్య సభలో వేణుకు గొప్ప సన్మానం జరుగుతోంది. చుట్టుపక్కల ఊర్ల నుండి వేలాది మంది పాఠకులు, ప్రముఖులు ఆ సభకు విచ్చేశారు. వేదికపై తనను గౌరవిస్తున్న సమయంలో వేణు భావోద్వేగానికి లోనయ్యాడు. సభలో ముందు వరుసలో తన గురువు శ్రీనివాస్ గారు కూర్చుని ఉండటం చూసి వేణు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
వేదికపై వేణు తన ప్రసంగాన్ని ఇలా ప్రారంభించాడు, "అందరికీ నమస్కారం. ఈరోజు నేను ఒక ప్రసిద్ధ రచయితగా మీ ముందు నిలబడ్డానంటే దానికి ఏకైక కారణం నాలోని అక్షరాన్ని, ప్రతిభను తొలిసారిగా గుర్తించిన నా ప్రియతమ గురువు శ్రీనివాస్ గారు. అజ్ఞానమనే అంధకారంలో కొట్టుమిట్టాడుతున్న నాకు జ్ఞానమనే దారి చూపిన దీపం ఆయన. ఒక శిల్పి రాయిలోని అనవసర భాగాన్ని తొలగించి అందమైన శిల్పాన్ని చెక్కినట్లుగా, నాలోని లోపాలను సరిదిద్ది నన్ను ఈ స్థాయికి చేర్చారు. తల్లిదండ్రులు నాకు జన్మనిస్తే, ఆ జన్మను సార్థకం చేసుకునేలా అక్షర రూపంలో నాకు జీవితాన్ని ఇచ్చింది నా గురువే. గురువు కేవలం పుస్తకాల్లోని పాఠాలు చెప్పే వ్యక్తి మాత్రమే కాదు, విద్యార్థి భవిష్యత్తును తీర్చిదిద్దే గొప్ప మార్గదర్శి. ఈ పురస్కారం, ఈ గౌరవం నావి కావు, నన్ను ఇంతటి వాడిని చేసిన నా గురువు పాదాల చెంత సమర్పిస్తున్నాను. గురువు చూపిన బాటలో నడవడమే ఆ మహనీయునికి మనం ఇచ్చే నిజమైన గౌరవం. నాలోని చీకటిని చీల్చి విజ్ఞాన కిరణాలను ప్రసరింపజేసిన నా గురువుగారికి నేను జీవితాంతం రుణపడి ఉంటాను."