ఫ్రెడ్ రోజర్స్ ఉద్బోధ: - - యామిజాల జగదీశ్

 ఫ్రెడ్ రోజర్స్ 33 సంవత్సరాలుగా పిల్లలకు ఒక విషయాన్ని బోధించారు. 
అది, అత్యధిక అధికారం ఉన్నవాళ్ళు హీరోలు కాదు — ఎవరికైనా సహాయం అవసరమైనప్పుడు గమనించి, సహాయం చేసే వారే నిజమైన హీరోలు అన్నదే ఆ మాట.
1968 నుండి 2001 వరకు, ఫ్రెడ్ రోజర్స్ టెలివిజన్ తెరపైకి వచ్చి,
దాదాపు విప్లవాత్మకంగా అనిపించే రీతిలో పిల్లలతో నేరుగా మాట్లాడేవారు. నెమ్మదిగా, ఆలోచనాత్మకంగా, వారి భావాలను, ప్రశ్నలను ముఖ్యమైనవిగా, తీవ్రంగా పరిగణించదగినవిగా భావించేవారు.
"మిస్టర్ రోజర్స్ నెబర్హుడ్" ఇతర పిల్లల టెలివిజన్ కార్యక్రమాలలా అస్సలు ఉండేది కాదు. అందులో ఆర్భాటపు హంగులు, బిగ్గరగా వినిపించే సంగీతం, నిరంతరం ఉత్తేజపరిచి దృష్టిని ఆకర్షించే ప్రయత్నాలు ఉండేవి కావు. కేవలం స్వెటర్ ధరించిన ఒక సౌమ్యుడు, భావాల గురించి, ఇరుగుపొరుగు వారి గురించి, మానవుడిగా ఉండటంలోని అర్థం గురించి మాట్లాడేవాడు. ప్రతి ఎపిసోడ్‌లోను, ప్రతి సంభాషణలోను, ప్రతి పాటలోను, అమెరికన్ సంస్కృతి సాధారణంగా కీర్తించే ప్రతిదాన్నీ సవాలు చేసే వీరత్వం గురించిన ఒక తత్వశాస్త్రం ఇమిడి ఉండేది.
వీరత్వం అనేది కీర్తి ప్రతిష్టలకు సంబంధించినది కాదని, మీ పేరు ఎంత మందికి తెలుసు, మీరు ఎంత డబ్బు సంపాదించారు, లేదా మీరు ఎలాంటి గొప్ప బిరుదులు పొందారు అనే విషయాలతో దానికి ఏమాత్రం సంబంధం లేదని ఫ్రెడ్ రోజర్స్ విశ్వసించారు.
ప్రపంచ అవసరాలను గమనించేవారే నిజమైన వీరులు అని ఆయన బోధించేవారు. నిజంగా ఆగి, చుట్టూ చూసి, ఎక్కడ బాధ ఉందో, ఎక్కడ ఒంటరితనం ఉందో, ఎక్కడ ఎవరైనా కష్టపడుతున్నారో గమనించి వారికి సహాయం చేయడానికి ముందుకు వస్తారు.
గుర్తింపు కోసం కాదు. ప్రతిఫలం కోసం కాదు. కెమెరాలు చూస్తున్నాయనీ కాదు. లేదా చరిత్ర గుర్తుంచుకుంటుందని కాదు. కేవలం వారు ఒక అవసరాన్ని చూసి, దయతో స్పందించాలని ఎంచుకు న్నారు కాబట్టి.
కొన్నిసార్లు, ఎవరైనా మాట్లాడాలనుకున్నప్పుడు వినడానికి సమయం కేటాయించే పొరుగువారు. సంభాషణను తొందరగా ముగించకుండా, తమ ఫోన్ చూడకుండా, లేదా ఎదుటివారికి భారంగా అనిపించకుండా, నిజాయితీగా వినేవారు. ఇందులో ఆయన మనసు ఉండేది.
కొన్నిసార్లు, ఇబ్బంది పడుతున్న విద్యార్థికి ఒక విషయాన్ని అర్థం చేయించడానికి పాఠశాల తర్వాత ఆలస్యంగా ఉండిపోయే ఉపాధ్యాయులు, ఇతరులు పట్టించుకోని పిల్లలలోని సామర్థ్యాన్ని గుర్తించి, పాఠశాల రోజు అధికారికంగా ముగిసి ఇంటికి వెళ్ళగలిగినప్పటికీ వదులుకోవడానికి నిరాకరించే వారు.
కొన్నిసార్లు, అధిక భారం మోస్తున్న వారికి చేయూతనిచ్చే అపరిచితులు, కిందపడిన వారికి సహాయం చేసేవారు, కేవలం సహాయం అవసరమని గమనించి అడగకుండానే సహాయం అందించేవారు.
వీరు అవార్డులు పొందేవాళ్ళు కాదు, వార్తల్లో ప్రముఖంగా కనిపించేవాళ్ళు కాదు. వీరి పేర్లు చరిత్ర పుస్తకాల్లో కనిపించవు. వీరు చేసిన సేవలకు విగ్రహాలు గానీ, జాతీయ సెలవు దినాలు గానీ లభించవు.
కానీ, ఫ్రెడ్ రోజర్స్ దృష్టిలో, వీరే నిజమైన హీరోలు — ఇతరుల జీవితాన్ని భరించగలిగేలా చేసేవారు, కఠినంగా, ఉదాసీనంగా ఉండే ఈ ప్రపంచంలో చిన్న చిన్న దయను సృష్టించేవారు.
ఫ్రెడ్ రోజర్స్ కార్యక్రమాన్ని చూసిన పిల్లలకు, ఎదిగిన పెద్దలకు, తమ పిల్లలతో కలిసి చూస్తున్న తల్లిదండ్రులకు, ఆయన తత్వాన్ని ఎదుర్కొన్న ప్రతి ఒక్కరికీ—వివరణలో సరళంగా ఉన్నా, దాని అంతరార్థాలు మాత్రం చాలా లోతైనవి.
మిమ్మల్ని మీరు దాటి చూడండి.
ఎక్కడ దయ అవసరమో చూడండి.
చర్యకు పూనుకోండి. 
మీ సొంత చింతలు, మీ దినచర్య, మీ సౌకర్యం, మీ ఆలోచనలకు అతీతంగా చూడండి. మీ ఫోన్ నుండి, చేయాల్సిన పనుల జాబితా నుండి, మీ జీవితం, సమస్యల గురించిన నిరంతర అంతర్గత కథనం నుండి మీ దృష్టిని పైకి ఎత్తండి.
ఎక్కడ దయ అవసరమో చూడండి. నిజంగా గ్రహించండి. సరుకులతో ఇబ్బంది పడుతున్న వృద్ధుడిని గమనించండి. దిగులుగా, విచారంగా కనిపిస్తున్న సహోద్యోగిని గమనించండి. ఆట స్థలంలో ఒంటరిగా కూర్చున్న పిల్లాడిని గమనించండి. ఇతరులు పట్టించుకోకుండా వెళ్ళిపోయే అవసరాలను గమనించండి. ఎందుకంటే గమనిస్తే వారు స్పందించాల్సిన బాధ్యత వారిపై పడుతుంది. చర్య తీసుకోండి. అసాధారణ ధైర్యం లేదా వనరులు అవసరమయ్యే గొప్ప, వీరోచిత చర్య కాదు. కేవలం సాధారణ, మానవతా చర్య. మీ సహోద్యోగి బాగున్నారా అని అడిగి, నిజమైన సమాధానం కోసం వేచి ఉండండి. ఒంటరిగా ఉన్న పిల్లాడితో కూర్చోండి. మీరు గమనించడం ద్వారా అవసరమని తెలిసిన ఆ చిన్న పనిని చేయండి.
 ఈ తత్వం, తరచుగా అధికారాన్ని, హోదాను కీర్తించే, సంపద, పలుకుబడితో విలువను కొలిచే, ప్రముఖులను, బిలియనీర్లను, ప్రసిద్ధి చెందడమే ప్రధాన విజయంగా భావించే వారిని ఆరాధించమని పిల్లలకు బోధించే సంస్కృతికి పూర్తి విరుద్ధంగా నిలుస్తుంది.
ఒక జీవితానికి విలువను చేకూర్చేది ఏమిటి, ఒక వ్యక్తి ప్రశంసకు అర్హుడిని చేసేది ఏమిటి, ఒక మానవ ఉనికి విలువను మనం అంచనా వేస్తున్నప్పుడు వాస్తవానికి ముఖ్యమైనది ఏమిటి అనే విషయాలను అర్థం చేసుకోవడానికి మిస్టర్ రోజర్స్ ఒక విప్లవాత్మకమైన, భిన్నమైన చట్రాన్ని అందించారు.
అత్యంత నిజమైన వారసత్వం అంటే మీ జీవితకాలం తర్వాత కూడా వాస్తవంగా నిలిచి, ప్రాముఖ్యతను కలిగి ఉండేది. ఇతరుల పట్ల కరుణ, సేవ ద్వారానే నిర్మితమవాలనే ఆయన బోధించారు.
వారసులకు పంచిపెట్టి, ఖర్చుపెట్టి, మరచిపోయే సంపదను కూడబెట్టడం ద్వారా కాదు. మీతో పాటే అంతరించిపోయే హోదాను సాధించడం ద్వారా కాదు, ఎందుకంటే హోదా ఎల్లప్పుడూ తాత్కాలికమైనది, ఎల్లప్పుడూ ఇతరుల గుర్తింపుపై ఆధారపడి ఉంటుంది, తర్వాతి తరం మీరు ముఖ్యమైన వారు కాదని నిర్ణయించుకునే ప్రమాదంలో ఉంటుంది.
కానీ మీరు ఎప్పటికీ పూర్తిగా చూడలేని లేదా అర్థం చేసుకోలేని రీతిలో బయటకు విస్తరించే దయగల పనుల ద్వారా. మీరు ప్రోత్సహించిన బిడ్డ, దశాబ్దాల తర్వాత కూడా మీ నమ్మకాన్ని గుర్తుంచుకోవడం ద్వారా. మీరు సహాయం చేసిన అపరిచితుడు ఆ సహాయాన్ని ఇతరులకు అందించ డం ద్వారా.  మీరు ఆచరించి చూపిన శ్రద్ధను ఇతరులు గ్రహించి, అనుకరించారు.
మన సంస్కృతి నిరంతరం మరచి పోయే ఒక విషయాన్ని ఫ్రెడ్ రోజర్స్ అర్థం చేసుకున్నారు: మానవులుగా మనం చేసే అత్యంత ముఖ్యమైన పని, గుర్తింపు పొందే, బహుమతులు అందుకునే లేదా కీర్తించబడే పని కాదు.
అది ఒకరి బాధలో మరొకరు తోడుగా నిలవడం. ఎవరికైనా సహాయం అవసరమైనప్పుడు గమనించి, సహాయం చేయడానికి ముందుకు రావడం. తరచుగా ఒంటరితనంతో, నిర్జీవంగా అనిపించే ఈ ప్రపంచంలో, మానవ సంబంధాలకు సంబంధించిన చిన్న చిన్న క్షణాలను సృష్టించడం.
అదే వీరత్వం. అదే నిజంగా ముఖ్యమైనది. అదే ప్రపంచాన్ని మారుస్తుంది, ఒక్కో పరస్పర చర్యతో—పత్రికల్లో ప్రముఖంగా నిలిచే గొప్ప పనుల ద్వారా కాదు, కానీ ఎన్నడూ నమోదు కాని, కానీ వాటిని అందుకున్న వారి జీవితాన్ని భరించగలిగేలా లేదా భరించలేనిదిగా మార్చే లెక్కలేనన్ని చిన్న చిన్న గమనించే, స్పందించే చర్యల ద్వారా.
ఫ్రెడ్ రోజర్స్ ఈ తత్వాన్ని ఆచరించి చూపారు.  ఆయన కేవలం తన టెలివిజన్ కార్యక్రమాల ద్వారానే దాని గురించి ప్రబోధించలేదు, తన షోలో కనిపించిన ప్రముఖుల నుండి, తెర వెనుక పని చేసే సిబ్బంది వరకు, లిఫ్టులలో, రెస్టారెంట్లలో కలిసిన సామాన్యుల వరకు, తాను కలిసిన ప్రతి ఒక్కరితో వ్యవహరించిన తీరులోనే దానిని ఆచరించి చూపారు.
ఆయన్ని కలిసిన వారు చెప్పిన దాని ప్రకారం, ఆయన టెలివిజన్‌లో ఎలా కనిపిస్తారో, ప్రత్యక్షంగా కూడా అచ్చం అలాగే ఉండేవారు. వారి పట్ల నిజమైన ఆసక్తిని కనబరిచేవారు, వారితో పూర్తిగా మమేకమై ఉండేవారు, వారి కథలకు, భావాలకు విలువనిచ్చేవారు, తాము గుర్తింపు పొందామని, విలువైనవారమని వారికి అనిపించేలా చేసేవారు.
ఆయన కెమెరాలు చూస్తున్నాయని ఇలా చేయలేదు. ఆయన స్వభావం అలాంటిది కాబట్టి అలా చేశారు; ఎందుకంటే, ఇతరులను గమనించి, దయతో స్పందించే అభ్యాసం చుట్టూనే ఆయన తన జీవితాన్ని నిర్మించుకున్నారు.
ఇప్పుడు, "మిస్టర్ రోజర్స్ నెబర్హుడ్" ముగిసి దశాబ్దాలు గడిచాక, రోజురోజుకీ సంబంధాలు తెగిపోయి, కఠినంగా మారుతున్న ఈ ప్రపంచంలో, ఆయన సందేశం గతంలో కంటే ఇప్పుడు మరింత అవసరమనిపి స్తోంది.
వీరత్వం అంటే అధికారం కాదని, అతిపెద్ద వేదికలు, ఎక్కువ మంది అనుచరులు లేదా గట్టి స్వరాలు ఉన్నవారే అత్యంత ముఖ్యమైన వ్యక్తులు కాదని మనకు గుర్తుచేసేవి అవసరం.
మన చిన్న దయగల పనులకు విలువ ఉంటుందని, ఎవరూ లెక్కపెట్టక పోయినా వాటిని గమనించి సహాయం చేయడం నిజంగా ఒక మార్పును తెస్తుందని నమ్మడానికి మనకు అనుమతి కావాలి.
మన సొంత చింతల నుండి తల పైకెత్తి, మనం ఎక్కడ సహాయం చేయగలమో, మన ఉనికి, శ్రద్ధ ఇతరుల భారాన్ని ఎక్కడ తేలిక చేయగలవో చూడటానికి మనకు ఒక సున్నితమైన సవాలు అవసరం.
అది ఫ్రెడ్ రోజర్స్ మనకు ఇచ్చిన బహుమతి. 
కేవలం ఒక టెలివిజన్ కార్యక్రమం కాదు, మానవ దయ ఒక తత్వశాస్త్రం. అది 1968లో ఎంత సందర్భోచితంగా, అవసరంగా ఉందో, ఇప్పుడూ అంతే సందర్భోచితంగా అవసరంగా ఉంది.
మనసు మాట వినే పొరుగువారు. ఆలస్యంగా ఇంటికి వచ్చే ఉపాధ్యాయులు. 
చేయూతనిచ్చే అపరిచితులు.
వీరే నిజమైన వీరులు. జీవించడానికి యోగ్యమైన ప్రపంచాన్ని నిర్మిస్తున్న వారు వీరే. మనం కోరుకుంటే, మనమందరం వారితో చేరవచ్చు.
మిమ్మల్ని మీరు దాటి చూడండి. 
దయ ఎక్కడ అవసరమో గమనించండి. కార్యాచరణ చేపట్టండి.
ఇది కేవలం మిస్టర్ రోజర్స్ సవాలు మాత్రమే కాదు. ఇది నిజంగా విలువైన జీవితానికి ఆయన ఆహ్వానం.