అంకాల సోమయ్య గారు రాసిన ఈ కవిత, ప్రస్తుత సమాజంలో వేగంగా క్షీణిస్తున్న మానవీయ విలువలపై, మారుతున్న తరం పోకడలపై సంధించిన ఒక పదునైన విమర్శ. "ప్రహేళిక" అంటే చిక్కుముడి/పొడుపు కథ అనే శీర్షికకు పూర్తి న్యాయం చేస్తూ, ఆధునిక మానవ జీవితం ఎదుర్కొంటున్న నైతిక సంక్షోభాన్ని ఈ కవిత అద్దం పడుతోంది.
"జగత్తిప్పుడు కదలలేని జడపదార్థం"
"జన్మప్రదాతలు చేరుకొనిరి వృద్ధాశ్రమం"
కవి కవితను ప్రారంభించిన తీరు అత్యంత శక్తివంతంగా, అంతే బాధాకరంగా ఉంది. లోకం ఎంత యాంత్రికంగా మారిపోయిందంటే, పక్కన మనుషులు పడుతున్న బాధలను చూసి కూడా స్పందించని ఒక "జడపదార్థం"లా మారిపోయింది. కన్నపిల్లల ఎదుగుదల కోసం తమ జీవితాలనే ధారపోసిన "జన్మప్రదాతలు"అంటే తల్లిదండ్రులు నేడు వృద్ధాశ్రమాల పాలవుతున్నారనే చేదు నిజాన్ని కవి ఇక్కడ ఎత్తి చూపారు.
"కలలు చెదిరి కన్నీటి పర్యంతమైన పెద్దతరం"
"హద్దులు మీరిన స్వేచ్ఛా స్వాతంత్ర్యం"
"స్వార్థమే అభిమతమై ఊరేగే యువతరం"
ఇక్కడ కవి రెండు తరాల మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని, ఘర్షణను స్పష్టంగా ఆవిష్కరించారు.
పెద్దతరం: తమ పిల్లలు బాగుండాలని, తమ శేషజీవితం ప్రశాంతంగా గడవాలని కలలు కన్న పెద్దలకు మిగిలింది కన్నీళ్లే.
యువతరం: ఆధునిక యువత 'స్వేచ్ఛ' అనే పదానికి తప్పుడు అర్థం వెతుక్కుంటోందని కవి ఆవేదన చెందారు. బాధ్యత లేని స్వేచ్ఛ, కేవలం "స్వార్థమే" పరమావధిగా బతికే మనస్తత్వం నేటి యువతలో పెరిగిపోతోందని కవి విమర్శించారు.
"చదువు నేర్పలేని సదాచారం"
"ఏకాకులు నొందిరి మహాభినిష్క్రమణం"
ఈ పంక్తులు కవితలోనే అత్యంత ఆలోచనాత్మకమైనవి. నేటి విద్యావ్యవస్థ కేవలం మార్కులు, ర్యాంకులు, ఉద్యోగాలను మాత్రమే ఇస్తోంది కానీ, మనుషులను గౌరవించే "సదాచారాన్ని" నేర్పలేకపోతోందని కవి సరిగ్గా విశ్లేషించారు.
దీని పర్యవసానంగా, ఇంట్లో ఉండి కూడా ఒంటరితనంతో కుమిలిపోయే వృద్ధులు, చివరికి "మహాభినిష్క్రమణం" మరణం లేదా ఇల్లు వదిలి వెళ్ళిపోవడం వైపు అడుగులు వేస్తున్నారు. బుద్ధుడు జ్ఞానోదయం కోసం ఇల్లు వదిలి వెళ్ళడాన్ని 'మహాభినిష్క్రమణం' అంటారు, కానీ ఇక్కడ వృద్ధులు దిక్కుతోచని స్థితిలో, ఏకాకులుగా లోకాన్ని వదిలివెళ్లడాన్ని ఆ పదంతో పోల్చడం కవి భావతీవ్రతకు అద్దం పడుతోంది.
ముగింపు: జీవితం ఒక అంతుచిక్కని ప్రశ్న
"ఈ మానవ జీవితం అంతుచిక్కని ప్రహేళికలసమాహారం"
సమాజం ఇంతగా దిగజారిపోతున్నా, బంధాల కంటే డబ్బే ముఖ్యమైపోతున్నా, మనిషి ఎటు వైపు వెళ్తున్నాడో తెలియని గందరగోళంలో ఉన్నాడని కవి ముగించారు. అందుకే ఈ మానవ జీవితాన్ని ఒక అంతుచిక్కని "ప్రహేళిక"గా అభివర్ణించారు.
కవిత ప్రత్యేకతలు:
సరళత & స్పష్టత: క్లిష్టమైన పదాలు వాడకుండా, సమాజంలోని సత్యాన్ని అత్యంత సరళమైన తెలుగులో గుండెకు హత్తుకునేలా చెప్పారు.
సామాజిక స్పృహ: జనగామ జిల్లా దేవరుప్పులకు చెందిన సోమయ్య గారు గ్రామీణ, పట్టణ ప్రాంతాల్లో మారుతున్న కుటుంబ వ్యవస్థలను నిశితంగా గమనించి ఈ కవిత రాశారని అర్థమవుతోంది.
ముగింపు మాట: నేటి సమాజానికి కనువిప్పు కలిగించేలా, ప్రతి ఒక్కరూ ఆత్మపరిశీలన చేసుకునేలా చేసిన ఒక అద్భుతమైన సామాజిక కవిత ఇది. కవి సోమన్నగారికి వందనాలు 💐🙏
"జగత్తిప్పుడు కదలలేని జడపదార్థం"
"జన్మప్రదాతలు చేరుకొనిరి వృద్ధాశ్రమం"
కవి కవితను ప్రారంభించిన తీరు అత్యంత శక్తివంతంగా, అంతే బాధాకరంగా ఉంది. లోకం ఎంత యాంత్రికంగా మారిపోయిందంటే, పక్కన మనుషులు పడుతున్న బాధలను చూసి కూడా స్పందించని ఒక "జడపదార్థం"లా మారిపోయింది. కన్నపిల్లల ఎదుగుదల కోసం తమ జీవితాలనే ధారపోసిన "జన్మప్రదాతలు"అంటే తల్లిదండ్రులు నేడు వృద్ధాశ్రమాల పాలవుతున్నారనే చేదు నిజాన్ని కవి ఇక్కడ ఎత్తి చూపారు.
"కలలు చెదిరి కన్నీటి పర్యంతమైన పెద్దతరం"
"హద్దులు మీరిన స్వేచ్ఛా స్వాతంత్ర్యం"
"స్వార్థమే అభిమతమై ఊరేగే యువతరం"
ఇక్కడ కవి రెండు తరాల మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని, ఘర్షణను స్పష్టంగా ఆవిష్కరించారు.
పెద్దతరం: తమ పిల్లలు బాగుండాలని, తమ శేషజీవితం ప్రశాంతంగా గడవాలని కలలు కన్న పెద్దలకు మిగిలింది కన్నీళ్లే.
యువతరం: ఆధునిక యువత 'స్వేచ్ఛ' అనే పదానికి తప్పుడు అర్థం వెతుక్కుంటోందని కవి ఆవేదన చెందారు. బాధ్యత లేని స్వేచ్ఛ, కేవలం "స్వార్థమే" పరమావధిగా బతికే మనస్తత్వం నేటి యువతలో పెరిగిపోతోందని కవి విమర్శించారు.
"చదువు నేర్పలేని సదాచారం"
"ఏకాకులు నొందిరి మహాభినిష్క్రమణం"
ఈ పంక్తులు కవితలోనే అత్యంత ఆలోచనాత్మకమైనవి. నేటి విద్యావ్యవస్థ కేవలం మార్కులు, ర్యాంకులు, ఉద్యోగాలను మాత్రమే ఇస్తోంది కానీ, మనుషులను గౌరవించే "సదాచారాన్ని" నేర్పలేకపోతోందని కవి సరిగ్గా విశ్లేషించారు.
దీని పర్యవసానంగా, ఇంట్లో ఉండి కూడా ఒంటరితనంతో కుమిలిపోయే వృద్ధులు, చివరికి "మహాభినిష్క్రమణం" మరణం లేదా ఇల్లు వదిలి వెళ్ళిపోవడం వైపు అడుగులు వేస్తున్నారు. బుద్ధుడు జ్ఞానోదయం కోసం ఇల్లు వదిలి వెళ్ళడాన్ని 'మహాభినిష్క్రమణం' అంటారు, కానీ ఇక్కడ వృద్ధులు దిక్కుతోచని స్థితిలో, ఏకాకులుగా లోకాన్ని వదిలివెళ్లడాన్ని ఆ పదంతో పోల్చడం కవి భావతీవ్రతకు అద్దం పడుతోంది.
ముగింపు: జీవితం ఒక అంతుచిక్కని ప్రశ్న
"ఈ మానవ జీవితం అంతుచిక్కని ప్రహేళికలసమాహారం"
సమాజం ఇంతగా దిగజారిపోతున్నా, బంధాల కంటే డబ్బే ముఖ్యమైపోతున్నా, మనిషి ఎటు వైపు వెళ్తున్నాడో తెలియని గందరగోళంలో ఉన్నాడని కవి ముగించారు. అందుకే ఈ మానవ జీవితాన్ని ఒక అంతుచిక్కని "ప్రహేళిక"గా అభివర్ణించారు.
కవిత ప్రత్యేకతలు:
సరళత & స్పష్టత: క్లిష్టమైన పదాలు వాడకుండా, సమాజంలోని సత్యాన్ని అత్యంత సరళమైన తెలుగులో గుండెకు హత్తుకునేలా చెప్పారు.
సామాజిక స్పృహ: జనగామ జిల్లా దేవరుప్పులకు చెందిన సోమయ్య గారు గ్రామీణ, పట్టణ ప్రాంతాల్లో మారుతున్న కుటుంబ వ్యవస్థలను నిశితంగా గమనించి ఈ కవిత రాశారని అర్థమవుతోంది.
ముగింపు మాట: నేటి సమాజానికి కనువిప్పు కలిగించేలా, ప్రతి ఒక్కరూ ఆత్మపరిశీలన చేసుకునేలా చేసిన ఒక అద్భుతమైన సామాజిక కవిత ఇది. కవి సోమన్నగారికి వందనాలు 💐🙏
addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి