పలకరింపుల పరిమళాలు : - -మిత్రాజి ( గుండవరం ప్రభాకర్ రావు పంతులు )-ఫోన్ నం. 9949267638-

 అంతలో కాలేజీ ప్రాంగణం అంతా ఒక్కసారే నవ్వుల పూలతోటలా మారిపోయింది. ఎవరు మాట్లాడినా మాటల్లో తేనె, నవ్వుల్లో మల్లెపూల పరిమళం.
"ఏమండీ సూర్యం గారూ... ఈ రోజు సూర్యుడు తూర్పున కాకుండా కాలేజీ గేటు దగ్గర నుంచే ఉదయించినట్లు అనిపిస్తోంది!" అంది అరుణ.
"అది మీరుండగా కాకపోతే ఇంకెప్పుడు మేడం? అరుణ ఉదయించాకే సూర్యుడికి వెలుగు వస్తుంది కదా!" అన్నాడు సూర్యం నవ్వుతూ.
"అయ్యో! మరీ అంత పొగడ్తలు చెబితే మా అరుణ గారు మేఘాల మీద నడుస్తారు జాగ్రత్త!" అన్నాడు కిరణ్.
"పర్వాలేదు కిరణ్ గారూ... మీరు వెదజల్లే కిరణాలు దారి చూపిస్తాయి కదా!" అంది వసంత.
"అయ్యబాబోయ్! మీ మాటలు వింటుంటే నిజంగానే వసంతం వచ్చినట్టుంది. చుట్టూ పూలు పూసినట్టుగా ఉంది." అన్నాడు చంద్రం మాస్టారు.
"చంద్రం గారూ... మీరైతే వెన్నెలలా చల్లగా మాట్లాడతారు. అందుకే మీ దగ్గర కోపం కూడా కవిత్వంలా ఉంటుంది!" అంది సిరి.
"అదేమిటమ్మా! మరి మీ సిరి లేకపోతే మా మాటలకు శోభ ఎక్కడి నుంచి వస్తుంది?" అన్నాడు చంద్రం.
"ఔను. సిరి ఉన్న చోట సౌందర్యం ఉంటుంది. చందన ఉన్న చోట పరిమళం ఉంటుంది. ఇద్దరూ కలిసి వస్తే పండుగే!" అన్నాడు మధుబాబు.
"అబ్బా! ఈ రోజు మధుబాబు గారికి కవితా దేవత ప్రత్యేక దర్శనం ఇచ్చినట్టుంది." అంది చందన నవ్వుతూ.
"అది మీరందరూ ఎదురుగా ఉంటే కవిత్వం కాకపోతే ఇంకేమవుతుంది? మల్లెపూలను చూసి పరిమళం రాకుండా ఉంటుందా?" అన్నాడు మధుబాబు.
"సరే సరే... ఇంకొంచెం పొగిడితే మేమంతా గాల్లో తేలిపోతాం." అంది సిరి.
"తేలిపోతే మంచిదే కదా! ఈ భూమ్మీద ఇంత భారమైన సమస్యలు ఉన్నాయి. కనీసం కొంతసేపైనా ఆనంద మేఘాలపై విహరించండి." అన్నాడు కిరణ్.
"వింటుంటే నిజంగానే మనసు తేలికైపోతోంది." అంది వసంత.
"అందుకే అంటారు... కొందరు మనుషులు ఎదురైతే రోజు బాగుంటుంది. కొందరు మాట్లాడితే మనసు బాగుంటుంది. కానీ మీలాంటి వాళ్లు కలిసి నవ్వితే జీవితం బాగుంటుంది." అన్నాడు చంద్రం మాస్టారు.
అందరూ ఒక్కసారిగా చప్పట్లు కొట్టారు.
ఆ నవ్వుల మధ్య సాయంత్రపు గాలి మెల్లగా వీచింది. ఆ గాలిలో స్నేహం ఉంది, సరదా ఉంది, ఆప్యాయత ఉంది. ఎవరి మాటలోనూ కృత్రిమత లేదు. ప్రతి పలకరింపులో ప్రేమ, ప్రతి చమత్కారంలో మమకారం, ప్రతి నవ్వులో మధురానుభూతి.
ఆ క్షణం చూస్తుంటే... అది కాలేజీ ప్రాంగణం కాదు, నవ్వులు పూసే నందనవనం అనిపించింది. అక్కడ మాటలు మాత్రమే కాదు, మనసులు కూడా ఒకదానితో ఒకటి ముచ్చటించుకుంటున్నాయి.