బామ్మకు అనుగ్రహం: - - యామిజాల జగదీశ్

 కృష్ణపరమాత్మను ప్రాణానికి ప్రాణంగా ప్రేమించిన ఓ బామ్మ కథ...
గురువాయూర్ ఆలయానికి కొద్ది దూరంలో ఒక వృద్ధురాలు ఒంటరిగా నివసిస్తూ ఉండేది. ఆమెకు బంధువులంటూ ఎవరూ లేరు. కానీ, ఆమెకు ఆ గురువాయూరప్పనే సర్వస్వం.
ప్రతిరోజూ తెల్లవారుజామునే లేచి, వర్షం వచ్చినా, ఎంత ఎండున్నా, చలిగా ఉన్నా సరే ఆమె తప్పనిసరిగా ఆలయానికి నడుచుకుంటూ వెళ్లి గురువాయూరప్పను దర్శించుకుని వచ్చేది.
ఆమె ప్రతి శ్వాసలోనూ "కృష్ణా" అనే నామమే వినిపించేది. 
ఇంట్లో వండే ఆహారాన్ని మొదట కృష్ణుడికి నివేదించిన చేసిన తర్వాతే ఆమె తినేది.
ఒకరోజు, ఎప్పటిలాగే గుడి నుండి తిరిగి వస్తున్నప్పుడు, ఒక వాహనం ఢీకొని ఆమె కాలికి తీవ్రమైన గాయమైంది. దాంతో ఆమె ఇంట్లోనే మంచాన పడింది.
ఆమెను చూసుకోవడానికి ఎవరూ లేరు. భరించలేని నొప్పితో రాత్రంతా నిద్ర పట్టక, "నా గురువాయూరప్పా... ఈ వేదనను నేను తట్టుకోలేకపోతు న్నాను..." అని ఏడుస్తూనే కృష్ణ నామాన్ని జపిస్తూ ఉంది.
అలాగే అలసిపోయి నిద్రపోయిన ప్పుడు, ఆమెకు ఒక అద్భుతమైన కల వచ్చింది!
ఎవరో ఒకరు తన నొప్పెడుతున్న కాలిపై నెమలి ఈకతో మెల్లగా నిమురుతున్నారు. ఆ స్పర్శలో అపరిమితమైన చల్లదనం, ప్రశాంతత, ఆనందం ఆమెను ముంచెత్తాయి. ఆ ఆనందంలో ఆమె గాఢ నిద్రలోకి జారుకుంది.
మరుసటి రోజు ఉదయం నిద్ర లేచేసరికి, ఇన్ని రోజులుగా ఉన్న నొప్పి పూర్తిగా మాయమైపోయింది.
ఆశ్చర్యంతో తన కాలిని చూసుకుంది. గాయం ఉన్న చోట చిన్న మచ్చ కూడా లేదు!
ఆ కల ఆమెకు గుర్తొచ్చింది. తన కృష్ణుడే నెమలి ఈకతో తనను తాకి ఓదార్చాడని ఆమె మనస్ఫూర్తిగా గ్రహించింది.
"నా పిలుపును భగవంతుడు విన్నాడు... నా వేదనను దూరం చేయడానికి గురువాయూరప్పన్ స్వయంగా వచ్చాడు..." అనే పరమానందంతో ఆమె కళ్లెంబడి నీళ్లు తిరిగాయి.
ఆ సమయంలో కూడా ఆమె గది అంతా చందనం, సుగంధ ద్రవ్యం సువాసనతో నిండిపోయింది. 
భగవంతుడికి సర్వస్వం సమర్పించి జీవించిన ఆ భక్తురాలి మనసును, గురువాయూరప్పన్ ప్రేమతో ఆలింగనం చేసుకుని, కంటికి కనిపించకుండా నెమలి ఈకతో నిమిరి ఓదార్చాడు.
నిజమైన భక్తితో పిలిస్తే భగవంతుడు ఏదో ఒక రూపంలో వచ్చి మన మనసునీ, జీవితాన్నీ స్పృశించకుండా ఉండడు. 
జై శ్రీ కృష్ణా! హరే కృష్ణా!  హరే గోవిందా! హరే మాధవా!