బాలకృష్ణుడి సాయం: - - యామిజాల జగదీశ్

 అది ద్వాపర యుగంలోని ఆహ్లాదకరమైన బృందావనంలో ఒక అందమైన ఉదయం. నందగోపాలుడి నివాసంలో ఆనాటి కార్యక్రమాలు ప్రారంభమయ్యాయి. గోశాలలోని గోవుల మధురమైన అరుపులు గాలిలో ప్రతిధ్వనించాయి. చెట్ల కొమ్మలపై వాలిన పక్షులు శుభగీతాలు ఆలపిస్తూ, ఆ ఉదయాన్ని మరింత పవిత్రంగా మార్చాయి.
యశోదమ్మ ఇంటి పనులతో తీరిక లేకుండా ఉంది. ఆమె బావి నుండి నీళ్ళు తోడటానికి వచ్చింది. లోపలికి బిందెను వేసి తాడును లాగడం ప్రారంభించింది
ఆ క్షణంలో, మన బాలకృష్ణుడు అక్కడికి పరుగెత్తుకొచ్చాడు.
తన తల్లి ఒంటరిగా పని చేయడం చూసి, అతని చిన్ని కళ్ళల్లో కరుణ, ప్రేమ ఉప్పొంగిపోయాయి.
“అమ్మా! ఈరోజు నేను కూడా నీకు సహాయం చేయబోతున్నాను!” అని కృష్ణుడు సంతోషంగా అన్నాడు.
అతను వెంటనే తన చిన్ని, మృదువైన చేతులతో తాడును పట్టుకుని లాగడం ప్రారంభించాడు.
అప్పుడు యశోదమ్మ చిరునవ్వు నవ్వింది. ఆ తాడు అతనికి బరువుగా ఉన్నప్పటికీ, కృష్ణుడూ పూర్తి ఉత్సాహంతో లాగసాగాడు.  కొన్ని సార్లు తాడు ముందుకు వచ్చేది.  కొన్నిసార్లు కిందకు జారేది. కొన్నిసార్లు కృష్ణుడు నవ్వుతూ తనకు తానే తడబడ్డాడు.
యశోదమ్మ ప్రేమగా అతని చేతులు పట్టుకుని, ఇద్దరూ కలిసి నీటితో నిండిన బిందెను పైకి ఎత్తారు. బిందె పైకి వచ్చినప్పుడు, కొన్ని నీటి చుక్కలు కృష్ణుడి ముఖం మీద, బట్టల మీద పడ్డాయి.
అది గమనించి, కృష్ణుడు మనస్ఫూర్తి గా నవ్వాడు. 
పెరట్లో నిలబడి ఉన్న ఆవులు, దూడలు కూడా ఆ దృశ్యాన్ని నిశ్శబ్దంగా చూస్తూ ఆస్వాది స్తున్నాయి. దగ్గరలో ఉన్న నెమళ్ళు పురి విప్పి నాట్యం చేశాయి. మృదువైన గాలి బృందావనంలోని ఆ పవిత్ర క్షణాన్ని మరింత మధురంగా ​​మార్చింది.
యశోదమ్మ తన ప్రియమైన కృష్ణుడ్ని ప్రేమగా కౌగిలించుకుని ఇలా అంది...
“నా కన్నయ్యా! నీ సహాయం వల్ల నా పనులన్నీ తేలికయ్యాయి ఈరోజు!”
కృష్ణుడు తన తల్లి వైపు చిరునవ్వుతో చూశాడు. తన తల్లికి సహాయం చేయడంలో అతను అపారమైన ఆనందాన్ని పొందాడు.
ఆ రోజు, బృందావనం ఒక సాధారణ పిల్లవాడి చర్యలను చూడలేదు...
అందులో ప్రేమ, సేవ, మాతృ వాత్సల్యం, భక్తి అన్నీ ఉన్నాయి.