నెమలీక – కృష్ణుని కరుణ : - - యామిజాల జగదీశ్

 పువ్వులతో విప్పారిన ఒక అందమైన అడవి. పరిమళభరితమైన యమునా నదీ తీరంలో, ఒకనాడు శ్రీకృష్ణుడు గోపికలతో ​​ఆడుకుంటున్నాడు. ఆ సమయంలో, ఓ బాలిక ఓ వృక్షం కింద నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉంది. ఆమె ముఖంపై మాటల్లో చెప్పలేని ఆందోళన. విచారపు ఛాయలు అలుముకుని ఉన్నాయి.
అందరి భావాలను గ్రహించగల కరుణామయుడైన కృష్ణుడు, ఆ బాలికను చూడడంతోనే మెల్లగా ఆమె వద్దకు వెళ్ళాడు. 
ఎందుకలా దిగాలుగా ఉన్నావని కృష్ణుడు ప్రేమతో అడిగాడు. 
కానీ ఆ బాలిక ఏమీ చెప్పలేదు. ఆమె కళ్ళు ఆమె దుఃఖాన్ని వెల్లడిస్తున్నా యి. మౌనంగా ఉంది.
అప్పుడు శ్రీకృష్ణుడు తన కిరీటం నుండి తనకెంతో ప్రియమైన నెమలి ఈకను తీసి, ఎంతో ఆప్యాయంగా ఆ బాలిక చేతుల్లో ఉంచాడు. 
ఆ దివ్యమైన నెమలి ఈక ఆమె చేతుల్లోకి రాగానే, అప్పటి వరకు విచారంగా ఉన్న ఆమె ముఖం, వికసించిన తామరపువ్వులా ప్రకాశించింది. ఆమె కళ్ళలో ఆశ్చర్యం. ఆనందం వెల్లివిరిసింది. ఆ నెమలి ఈక ఆమెకు సాధారణమైనది కాదు. అది కృష్ణుడి ప్రేమకు ఒక అరుదైన చిహ్నంగా మారింది.
ఇది చూసి గోపికలందరూ పులకించిపోయారు. 
"ఈ విశ్వనాథుడు, ఒక చిన్నారి దుఃఖాన్ని చూసి, తన ప్రియమైన ఆభరణాన్ని సమర్పించి ఆనందాన్నిచ్చాడు!" అని గోపికలు అనుకున్నారు.
ఆ సమయంలో, అడవిలో సంచరిస్తున్న నెమళ్ళు, గాలికి ఊగుతున్న పువ్వులు, ప్రశాంతంగా ప్రవహిస్తున్న యమునా నదీ కెరటాలు అన్నీ ఈ కరుణామూర్తి లీలకు సాక్షులుగా నిలిచాయి. 
ఆ రోజు, ప్రతి ఒక్కరూ ఒక విషయాన్ని గ్రహించారు.
భగవంతుని నిజమైన సంపద ఆయన కిరీటాలలో, ఆభరణాలలో లేదు; అది అపారమైన ప్రేమ, కరుణలతో కూడిన చల్లని హృదయంలో ఉందని తెలుసుకున్నారు.