సంధ్యారాగం: - మాణిక్యాలరావు పంచదార్ల

 
                                         

                                       

  సూర్యాస్తమయ చిక్కని సింధూరం చిందించి,
                                          ఆకాశం అస్తమయ వర్ణాల అద్దమై మారగా,
                                         నిశ్శబ్దం తన అందమైన నీలిమ చీర విప్పి,
                                         సమస్త లోకానికి మౌన గీతం ఆలపించెను.
 
తాటి చెట్ల తీగల నీడలు తన్మయత్వంతో,
కాలపు హృదయగర్భంలో కథల్ని కదిలించగా,
గాలిలో తేలే ప్రతి జీవన సంగమ ఊపిరి,
ప్రకృతి హృదయస్పందనై మార్మోగెను.
 
                                     మేఘపు ముక్కలు మృదువైన కమ్మని కలలై,
                                     అస్తమయ అంచులపై అద్భుతంగా అలలాడగా,
                                            సూర్యకిరణం చిట్టచివరి మురిపపు ముద్దు,
                                            భూమి ఒడిలో ముగ్ధమౌనంగా జారిపడెను.
 

                                         సూర్యాస్తమయ చిక్కని సింధూరం చిందించి,

                                          ఆకాశం అస్తమయ వర్ణాల అద్దమై మారగా,

                                         నిశ్శబ్దం తన అందమైన నీలిమ చీర విప్పి,

                                         సమస్త లోకానికి మౌన గీతం ఆలపించెను.

 

తాటి చెట్ల తీగల నీడలు తన్మయత్వంతో,

కాలపు హృదయగర్భంలో కథల్ని కదిలించగా,

గాలిలో తేలే ప్రతి జీవన సంగమ ఊపిరి,

ప్రకృతి హృదయస్పందనై మార్మోగెను.

 

                                     మేఘపు ముక్కలు మృదువైన కమ్మని కలలై,

                                     అస్తమయ అంచులపై అద్భుతంగా అలలాడగా,

                                            సూర్యకిరణం చిట్టచివరి మురిపపు ముద్దు,

                                            భూమి ఒడిలో ముగ్ధమౌనంగా జారిపడెను.

 

సూర్యాస్తమయపు ఆ అంచుల వెనుక,

ఒక ఉదయ గర్భం లోపల దాగి ఉందని,

ప్రతి ముగింపు ఒక సుందర ఆరంభమని,

ప్రకృతి నిశ్శబ్దంగా శాశ్వతత్వం చెబుతోంది…