ఆ బాల ఎవరు..?: - - యామిజాల జగదీశ్

 రాధమ్మ ఏ సమయంలో ఏ రూపంలో ఎవరికీ తెలీదు.
ఆ రోజు బర్సానా ఉదయం చాలా వేరుగా ఉంది. ఆకాశంలో మేఘాలు ఉన్నాయి కానీ, కురిసే సూచనలు లేవు.
పొలాలు ఎండిపోయాయి. నూతుల్లో నీరు అడుగంటింది. వీధిలో కలకలలాడే సందడి తగ్గింది. ఒకప్పుడు "రాధే రాధే" అని మారుమోగిన బర్సానా వీధిలో, ఇప్పుడు ప్రజల కళ్లలో ఆందోళన మొదలైంది.
చాలా రోజులుగా వర్షాలు లేవు.
ఇళ్లలో పొయ్యిలు చల్లబడ్డాయి. ధాన్యపు కుండలు ఖాళీ అయ్యాయి. రోజువారీ భిక్షాటనపై ఆధారపడే సాధువుల పరిస్థితి మరీ దారుణంగా తయారైంది. ఎవరూ భిక్ష వేసే స్థితిలో లేరు. ఇంట్లో రెండు రొట్టెలు ఉన్నవారు కూడా తమ పిల్లల కోసమే దాచుకుంటున్నారు.
ఆ రోజుల్లో బర్సానాకు కాస్త దూరంలో ఒక చిన్న గుడిసెలో మాధవదాస్ అనే సాధువు ఉండేవారు. ఆయన సాధారణ సాధువు కారు. ఆయనకు ఈ లోకంలో అంతా రాధమ్మే.
ఉదయాన్నే లేవగానే, "రాధా... నా రాధా, ఈ రోజు కూడా నీ చరణాల చెంత చోటు ఇవ్వు" అని వేడుకునేవారు. పూజలోని రాధ విగ్రహానికి స్నానం చేయించి, పూలు సమర్పించి, దొరికిన కొద్దిపాటి ఆహారాన్ని ముందుగా ఆమెకే నివేదించేవారు. "ముందు రాధమ్మ తిన్నాకే నేను తింటాను" అనేది ఆయన నిష్ఠ. క్షమం వచ్చినా ఆ నియమం మారలేదు.
కొన్ని రోజులు గుడిసెలో ఉన్న కాస్త బియ్యం, పప్పుతోనే అమ్మవారికి భోగం పెట్టి ప్రసాదం తిన్నారు. కానీ ఒకరోజు గుడిసెలో ఉన్న చివరి గింజ కూడా అయిపోయింది.
మాధవదాస్ ఖాళీ పాత్రలను చూశారు. ఒక్క గింజ కూడా లేదు. ఆయన రాధమ్మ విగ్రహం ముందు కూర్చుని కంటనీరు పెట్టుకున్నారు.
"తల్లీ... ఇప్పుడు నేనేం చేయాలి? నీ మీదే ఆశలు పెట్టుకున్నాను. నీకు ఏం నివేదించాలి? నేనేం తినాలి?"
కాసేపటికి కళ్లు తుడిచుకుని ఒక కఠిన నిర్ణయం తీసుకున్నారు. మూట కట్టుకుని, కమండలం పట్టుకుని గుడిసె బయటకు వచ్చారు. గుమ్మం దగ్గర నిలబడి రాధమ్మను చూస్తూ, "నన్ను క్షమించు.. నిన్ను వదిలి వెళ్లడం లేదు, ఆకలి నన్ను ఇక్కడి నుంచి పంపుతోంది" అని చెప్పి నడక సాగించాడు. కానీ భక్తుడు తనను వదిలి వెళ్తుంటే, ఆ తల్లి ఊరుకుంటుందా?
బర్సానా దారిలో వెళ్తున్న సాధువుకు వెనుక నుంచి ఒక తీపి స్వరం వినబడింది... "బాబా...!"
మాధవదాస్ ఆగి వెనక్కి తిరిగాడు. అక్కడ ఒక చిన్న పిల్ల నిలబడి ఉంది. తలపై చిన్న ముసుగు, ముఖంలో అద్భుతమైన వెలుగు, కళ్లలో నిండిన ప్రేమ.
ఆమె నవ్వుతూ, "బాబా, ఇంత పొద్దున్నే ఎక్కడికి వెళ్తున్నారు?" అని అడిగింది.
మాధవదాస్ కళ్లు తుడిచుకుంటూ, "అమ్మా, ఈ బర్సానాలో నాకేమీ మిగలలేదు. భిక్ష దొరకడం లేదు, ఇంట్లో ధాన్యం లేదు. ఆకలితో కడుపు మాడుతుంటే భజన ఎలా చేయాలి?" అన్నారు.
ఆ బాల కాసేపు చూసి, "అయితే బాబా, మా ఇంటికి రావచ్చు కదా?" అంది.
"మీ ఇల్లా?" అని ఆయన ఆశ్చర్యపోయారు.
"అవును బాబా, మా అమ్మ రోజూ మీ కోసం భిక్ష తీసి ఉంచుతుంది."
"తల్లీ, నేను నిన్ను చూడటం ఇదే మొదటిసారి కదా" అన్నారు మాధవదాస్.
ఆమె నవ్వి, "మీకు మా ఇల్లు తెలియదు కదా! బర్సానాలో వైద్య గోవిందలాల్ ఇల్లు తెలుసా? అదే మా ఇల్లు. నా పేరు రాధ" అని చాలా సహజంగా చెప్పింది.
మాధవదాస్ మనసులో ఏదో తెలియని అనుభూతి కలిగింది. "సరే అమ్మా, ఈ రోజు మీ ఇంటికి వస్తాను" అన్నారు.
"ఈ రోజు మాత్రం కాదు బాబా, రోజూ రండి. గోడ గూటిలో ఉంచిన భోజనం బాబాకు భిక్షగా ఇవ్వమని మా అమ్మకు చెప్పండి" అంది.
"మీ అమ్మ నాకు ఇస్తుందా అమ్మా?" అని ఆయన అడగ్గా, "నా పేరు చెప్పండి చాలు" అని నవ్వి ముందుకు వెళ్లింది.
సాధువు ఆమె వెనుక కొన్ని అడుగులు వేసి చూసేసరికి... అక్కడ ఎవరూ లేరు. కాలి సవ్వడి లేదు, అడుగుల గుర్తులూ లేవు.
ఆయన కాసేపు ఆలోచించి, "విచిత్రమైన పిల్ల" అనుకుంటూ మళ్లీ తన గుడిసెకు తిరిగొచ్చారు. سامان అక్కడ పెట్టి, నేరుగా వైద్య గోవిందలాల్ ఇంటికి వెళ్లారు.
"రాధా రాధా...!" అని పిలిచారు.
లోపలి నుంచి ఒక వృద్ధుడు బయటకు వచ్చి నమస్కరించి, "బాబా, ఈ రోజు ఇంట్లో చాలా కష్టంగా ఉంది, భిక్ష ఇవ్వడానికి ఏమీ లేదు" అన్నాడు.
మాధవదాస్ నవ్వుతూ, "నేను భిక్ష కోసం రాలేదు. మీ అమ్మాయి రాధ నన్ను పంపింది" అన్నారు.
ఆ మాట వినగానే గోవిందలాల్ ముఖం మారింది. కంటిపాపలు కదిలి, "ఏమన్నారు? నా కూతురు రాధ?" అని తడబడే గొంతుతో అడిగాడు.
"అవును, మీ అమ్మాయి రాధే చెప్పింది" అని సాధువు అంటుండగానే గోవిందలాల్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
"బాబా... నా కూతురు రాధ చనిపోయి చాలా ఏళ్లయింది" అన్నాడు.
సాధువు దిగ్భ్రాంతికి గురయ్యారు. "ఏంటి? నేను ఇప్పుడే కదా తనను కలిశాను! గోడ గూటిలో ఉంచిన భోజనాన్ని నాకు ఇవ్వమని చెప్పింది" అన్నారు.
వైద్యుడి భార్య కూడా బయటకు వచ్చి ఆ మాటలు విన్నది. "నేను ఈ రోజు గూటిలో ఏమీ పెట్టలేదు బాబాయ్" అంది.
అయినా వైద్యాధికారి లోపలికి వెళ్లి గూటిని చూశాడు. ఆయన కళ్లు ఆశ్చర్యంతో పెద్దవయ్యాయి.
అక్కడ వేడి రొట్టెలు, కూర, పప్పు, అన్నం, మిఠాయిలు... ఒకరు కాదు, చాలా మంది తినగలిగేంత భోజనం ఉంది.
అది చూసి ఆయన భార్య చేతులు వణికిపోయాయి. "ఇది ఇక్కడ ఎవరు పెట్టారు? నేను పెట్టలేదే!" అంది.
వైద్యుడు కళ్లు మూసుకుని, చేతులు జోడించి, "బాబా... వచ్చింది మా రాధ కాదు, స్వయంగా ఆ రాధారాణియే వచ్చారు" అన్నాడు.
మాధవదాస్ శరీరం పులకరించింది. కళ్ల నుంచి నీరు కారింది.
"అంటే... నన్ను దారిలో ఆపిన చిన్నారి... నన్ను ఇక్కడికి పంపిన బాలిక... ఆ అమ్మవారా!" అంటూ అక్కడే ఏడ్చేశారు.
"తల్లీ... నన్ను వెళ్లనివ్వలేదు కదా! నిన్ను వదిలి వెళ్తున్నానని నేను అనుకున్నాను, కానీ నువ్వు నా వెంటే వచ్చావా తల్లి!" అని వేడుకున్నారు.
వైద్యుడు సాధువు కాళ్లపై పడి, "బాబా, ఇకపై మీరు భిక్ష కోసం ఎక్కడికీ వెళ్లక్కర్లేదు. మా ఇంట్లో ఉన్న ప్రతి గింజలో మీకు భాగం ఉంటుంది" అన్నాడు.
మాధవదాస్, "ఇది మీ అన్నం కాదు వైద్యాధికారీ, నా తల్లి కృపా ప్రసాదం" అన్నారు.
ఆ రోజు సాధువు తిన్న భోజనంలో ప్రతి ముద్ద రాధారాణి ప్రేమగా మారింది. ఆ తర్వాత నుండి ఆయన రోజూ అక్కడే భిక్ష తీసుకునేవారు.
కొన్ని రోజులకు కరువు తీరింది. బర్సానా మళ్లీ పచ్చదనంతో నిండింది. నూతులు నిండాయి. కానీ మాధవదాస్ జీవితంలో ఒక గొప్ప సత్యాన్ని తెలుసుకున్నారు...
భక్తుడు రాధమ్మపై నమ్మకం ఉంచితే, ఎంతటి కష్టంలోనైనా ఆమె చేయి వదలదు.
ఆమె గుడిలో కనిపిస్తుంది, సాధువు జోలెలో కనిపిస్తుంది, ఆకలితో ఉన్నవారి రొట్టెలో కనిపిస్తుంది, ఒక్కోసారి అపరిచిత బాల రూపంలో దారిలో వచ్చి నిలబడుతుంది.
మనం భగవంతుడి కోసం వెతుకుతున్నామని అనుకుంటాం. కానీ నిజానికి, భగవంతుడే మన కోసం వెతుక్కుంటూ దారిలోకి వస్తారు.
మనసులో నిజమైన ప్రేమ, అచంచలమైన నమ్మకం, చరణాల వద్ద సమర్పణ ఉంటే చాలు. రాధారాణి దర్బారులో భక్తుడి పిలుపు ఆలస్యం కావచ్చు కానీ, వ్యర్థం కాదు.st