స్వచ్ఛమైన భక్తి : - - యామిజాల జగదీశ్

 ​మౌనంలో కరిగే అక్షర దోషం...కల్మషం లేని భక్తి అంటే, ఆకాశపు అంతులేని వింటిలో రెక్కలు చాచి ఎగిరే తెల్లని పావురం లాంటిది. 
​అక్కడ మంత్రాల కఠినమైన అక్షరాల కూర్పులు అవసరం లేదు.
తపస్సు అనే మంటలో తనను తాను బుగ్గి కావాల్సిన పనీ లేదు.
​అది ఒక చిన్నారి నవ్వు లాంటిది.
వాన కురిసి ఆగిన తరువాత నేల మీద రాలే చివరి వాన చినుకు లాంటిది.
కల్మషం లేని, పవిత్రమైన ఒక అల. 
​జ్ఞాపకాల కవితా చిత్రాలు.
​సరిగా కొరకని పండ్లలోనూ దైవత్వం ఉంటుంది.
​శబరి శ్రీరాముడికి ఇచ్చింది కేవలం పండు కాదు…తన ప్రేమతో రుచి చూసిన తీపిని, తన ఆత్మనే తాకి అందించిన అంకితభావం. 
​ఆచారాల కొలమానాలు తలక్రిందులై  నప్పుడు, ఎంగిలి అనే బయటి చూపు కంటే, భగవానుడు కోరుకున్నది ఆ మనసులోని కల్మషం లేని ప్రేమే!
​అడవిలో అర్ధరాత్రి పూసిన ఎర్రటి పూలు...ఆగమ శాస్త్రాలు తెలియని కన్నప్ప నాయనారు...శివలింగం మీద తన కళ్ళనే సమర్పించారు....తన నోటిలోని నీటితో అభిషేకం చేశారు.​అక్కడ పూజా విధానాలు ముగియ లేదు…అక్కడే ఒక ప్రేమ కావ్యం పుట్టింది! 
​గోడలు లేని గుండెలో కృష్ణుడు... భక్తి నిండిన పాశురాలలో....
"అమర ప్రభు" అనడానికి బదులుగా పొరపాటున "మర ప్రభు" అని వచ్చినప్పటికీ, భగవంతుడు చిరునవ్వు నవ్వుతూనే ఉన్నాడు. ఎందుకంటే దేవుడు చూసేది మాటలలోని వ్యాకరణ దోషాలను కాదు…గుండె చప్పుడునే. 
​ఆత్మలోని ఆ మధురమైన లయం... అన్నీ ఉన్నప్పటికీ...నాకు ఏదీ దొరకలేదు" అని లోకం వాపోయే సమయంలో…"నీవు మాత్రమే చాలు…"అని ప్రశాంతంగా చెప్పే పరిపూర్ణమైన శరణాగతే అసలైన భక్తి. 
​సముద్రంలో పడే ఒక వాన చినుకుకు,ఆ తరువాత వేరే పేరు ఏదీ ఉండదు.
​అలాగే, భక్తుడు దేవుడు ఒకటిగా కలిసిపోయే ఆ పరిమళం నిండిన క్షణం…అదే పరమ భక్తి అనుభవం.
​తత్వమసి.
​పెద్ద పెద్ద పూజల ఎత్తులలో మాత్రమే దేవుని సింహాసనం లేదు…కళ్ళల్లో నీరు నిండి, మనసు కరిగి, పెదవులపై మెల్లగా వెలువడే ఒక చిన్న ప్రార్థన తడిలోనే భగవానుని సింహాసనం ఉంది. 
​భక్తికి అలంకరణ అవసరం లేదు. ప్రేమ మాత్రమే చాలు. మంత్రం కంటే మనసు గొప్పది. ఆచారం కంటే ప్రేమ గొప్పది. మాట కంటే అంకితభావం గొప్పది. దేవుని చేరడానికి దారి ఒక్కటే…అది కల్మషం లేని హృదయం!!