అద్దం ముందర...; - - యామిజాల జగదీశ్

 బృందావనంలో అది ఒక ప్రశాంతమైన, అందమైన ఉదయం. 
చిన్ని కృష్ణుడు తన చిన్న గదిలో, స్వచ్ఛమైన అద్దం ముందు కూర్చున్నాడు. 
దగ్గర్లో మట్టి బొమ్మలు, రంగురంగుల పూలు, చిన్న పిల్లనగ్రోవి ముచ్చటగా  ఉన్నాయి.
కృష్ణుడు అద్దంలోకి చూశాడు. అందులో కనిపించే తన రూపానికి సంబరపడిపోతూ, అకస్మాత్తుగా అల్లరిగా నవ్వుతూ నాలుక బయటకు చాపాడు! 
అద్దంలో ఉన్న కృష్ణుడు కూడా సరిగ్గా అలాగే అల్లరి చేశాడు!
తన ప్రతిబింబమే తనను చూసి చిలిపిపనులు చేయడం చూసి, ఆ బాలకృష్ణుడు పకపకా నవ్వేశాడు.
కొంతసేపు రకరకాల వింత ముఖకవళికలు చేస్తూ, అద్దంలో తననే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతడి ముద్దుముద్దు నవ్వులు ఆ ప్రశాంతమైన గదిని నింపేశాయి.
ఆ చిన్న గది, ఆ ఉదయపు సమయం... కృష్ణుడి చిరునవ్వుతో ఆనందమయంగా మారిపోయింది.
అద్దంలో కనిపిస్తున్నది కృష్ణుడి రూపం కాదు...
అందులో ప్రతిబింబిస్తున్నది ఆ చిన్నారి మనసులోని అమాయకమైన ఆనందం! 
బాలకృష్ణుడి ప్రతి అల్లరిలోనూ ఒక అందం ఉంది.
అతడి ప్రతి నవ్వులోనూ ఒక దైవీకమైన ఆనందం ఉంది.