నమ్మకం చెదరకూడదు.- యామిజాల జగదీశ్

 ఏ రోజు మనిషి తన చింతలను భగవంతుని చరణాలలో ఉంచుతాడో, అదే రోజు కోరికలు కోరడం మాని… ప్రశాంతత పొందుతాడు.
భక్తి ఫలితం కోరడం కాదు, ప్రశాంతత పొందటం.... మనం తరచుగా భగవంతుని భక్తి చేస్తుంటాం, ఎందుకంటే మన సమస్యలు తొలగిపోవాలి, కోరికలు నెరవేరాలి, జీవితంలో ఏదైనా చమత్కారం జరగాలి. కానీ అసలైన భక్తి రహస్యం దీనికంటే చాలా లోతైనది.
భక్తి అసలు పెద్ద ఫలితం బయటి పరిస్థితులు మారిపోవడం కాదు... ఆ పరిస్థితుల మధ్య మన మనసు మారిపోవడం. ఎప్పుడైతే మనిషి భగవంతునితో అంటాడో— “ఓ దేవా! నాకు ఏది మంచిదో నాకు తెలియదు, కానీ మీరేది చేసినా మంచిదే చేస్తారనే నమ్మకం నాకుంది.” అప్పుడే భక్తి తన అసలు రూపంలో జన్మిస్తుంది. 
భక్తి అప్పుడే మొదలవుతుంది, ఎప్పుడైతే “నేను” చిన్నదై “నమ్మకం” పెద్దదవుతుందో. ఎంతసేపు మనిషి అంటుంటాడో— “నా కోరిక నెరవేరాలి, నా సమస్య అలాగే తీరిపోవాలి, నా ఇష్ట ప్రకారమే అన్నీ జరగాలి...” అంతసేపు అతను భగవంతుడిని కూడా తన కోరికల ప్రకారం నడిపించాలనుకుంటాడు. కానీ ఎప్పుడైతే అతను అంటాడో— “దేవా, ఇక అంతా మీ ఇష్టం...” అప్పుడే అతనిలో అద్భుతమైన శాంతి నిండుతుంది.
భక్తి పరిస్థితులను కాదు, దృక్పథాన్ని మారుస్తుంది భక్తి అంటే జీవితంలో ఎప్పటికీ దుఃఖం రాదని కాదు. దుఃఖం వస్తుంది. పరీక్షలు ఎదురవుతాయి. ఆప్తులకు దూరమవ్వాల్సి వస్తుంది. ఎంత కష్టపడినా కొన్నిసార్లు విజయం దక్కదు. కొన్నిసార్లు ప్రార్థనకు వెంటనే బదులు రాకపోవచ్చు.
కానీ నిజమైన భక్తుడు వీటన్నింటి మధ్య కృంగిపోడు, ఎందుకంటే అతనిలో ఒక నమ్మకం సజీవంగా ఉంటుంది— “నేను ఒంటరిగా లేను.” ఈ నమ్మకమే కన్నీళ్లను ప్రార్థనగా మారుస్తుంది, దుఃఖాన్ని సాధనగా మారుస్తుంది మరియు ఎదురుచూపులను ధైర్యంగా మారుస్తుంది.  భగవంతునిపై నమ్మకం కుదిరినప్పుడు... అప్పుడే మనిషి ప్రతి సంఘటన వెనుక అర్ధాన్ని వెంటనే వెతకాలని ప్రయత్నించాడు. అతనికి తెలుసు ఈరోజు అర్థం కానిదాని అర్ధం బహుశా రేపు అర్థమవుతుందని. అతను అపజయంలో అంటాడు— “బహుశా ఇందులో కూడా దేవుని నేర్పు ఏదో ఉంది.” అతను ఆలస్యమైనా సరే అంటాడు— “బహుశా ఇప్పటికి సరైన సమయం రాలేదేమో.” మరియు కష్టకాలంలోనూ అంటాడు— “ప్రభువు నాతోనే ఉన్నాను, అందుకే నేను నిలదొక్కుకుంటాను.” ఇదే భక్తి శక్తి. భగవంతుడు ఎప్పుడూ మన సమస్యను వెంటనే దూరం చేసుకోలేడు… కొన్నిసార్లు ఆయన సమస్యల మధ్య మనల్ని ఎంత గట్టిగా మారుస్తారంటే సమస్య చిన్నదిగా అనిపించేలా చేస్తుంది.  భక్తి అతి సుందరమైన చమత్కారం ఒక సమయం ఉండేది చిన్న విషయం కూడా మనల్ని అశాంతికి గురిచేసేది.
నేడు అదే విషయం ఎదురైనప్పుడు మనసు అంటుంది— “ఏం జరుగుతుందో చూద్దాం... నా దేవుడు నాతో ఉన్నాడు.” ఇదే కదా చమత్కారం. బయట అదే ప్రపంచం, అదే మనుషులు, అదే పరిస్థితులు... కానీ మన లోపలి మనిషి మారిపోయాడు.
మొదట్లో మనం ప్రతిదీ నియంత్రించాలనుకునేవారము, ఇప్పుడు శరణు వేడటం నేర్చుకున్నాం. మొదట్లో ప్రతి సమాధానం వెంటనే కావాలి అనుకునేవారం, ఇప్పుడు వేచి ఉండటం నేర్చుకున్నాం. మొదట్లో మనం భగవంతునితో అనేవారము— “నా కోరిక నెరవేర్చు.” ఇప్పుడు అంటున్నాం— “ప్రభువా, నా కోరిక కన్నా మీ కోరిక పెద్దది.” 
మరి బహుశా ఇదే ఆ క్షణం మనిషి నిజంగా భగవంతునికి దగ్గరగా చేరేది.  అందుకే భక్తిలో చమత్కారాలు వెతకకండి... శాంతి వెతకండి. నమ్మకం వెతకండి. శరణాగతి వెతకండి. మీలోనే భగవంతుని ఉనికిని అనుభవించండి.
ఎందుకంటే ఏ మనసులో దేవునిపై నమ్మకం నిలుస్తుందో, అక్కడ పరిస్థితులు ఎలాంటివైనా సరే, మనసు పూర్తిగా ఒంటరిగా ఉండదు. భక్తి జీవితంలో మనకు తుఫాను రాదని నేర్పదు; భక్తి మనకు తుఫాను మధ్యలో కూడా ఒక దీపం వెలుగుతూనే ఉంటుంది. ఆ దీపం పేరే— “నమ్మకం.” ఎప్పుడైతే నేను చిన్నవాడవుతానో నా నమ్మకం పెద్దదవుతుందో, అప్పుడే నా భక్తి పెద్దదవుతుంది. 
ఓ ప్రభువా! మాకు చమత్కారాలు వద్దు, మీ చరణాలపై అలాంటి నమ్మకాన్ని ఇవ్వండి సుఖంలో అహంకారం రాకూడదు దుఃఖంలో నమ్మకం చెదరకూడదు.