భరద్వాజ మహర్షి:-సి.హెచ్.ప్రతాప్

 అంగీరస మహర్షి, శ్రద్ధకు పుట్టిన కుమారుల్లో బృహస్పతి ఒకడు. అతని అన్న  ఉతథ్యుడు, ఉతథ్యుని భార్య మమత. ఉతథ్యుడు తీర్థయాత్రకు వెళ్లిన సమయంలో మమత గర్భవతిగా ఉండగా, బృహస్పతి అతిథిగా ఆశ్రమానికి వచ్చి, అన్న భార్య అని చూసి చూడకుండా బలవంతంగా ఆమెతో సంగమించాడు.
ఈ సందర్భంలో మమత గర్భవతిగా ఉండగా, గర్భంలో ఉన్న శిశువు వ్యతిరేకంగా స్పందించగా, బృహస్పతి అతనిని అంధుడిగా శపించాడు. బృహస్పతి విడిచిన వీర్యం మమత నుండి బయటకు వచ్చి నేలపై పడగా, అక్కడ నుండి మరో బాలుడు జన్మించాడు.
బృహస్పతి ఆ బాలుడు, మమత గర్భంలో ఉన్న శిశువు ఇద్దరిని తన పుత్రులుగా తీసుకోవాలని సూచించాడు, కానీ మమత అంగీకరించలేదు. చివరికి, బృహస్పతి కూడా బాలుడిని తీసుకోకపోయాడు. "నీవే పెంచు" అంటూ వదిలిపెట్టాడు. మమత కూడా బాలుడిని వదిలిపెట్టి వెళ్లిపోయింది.
ఈ విధంగా, తల్లిదండ్రులిద్దరూ తిరస్కరించిన ఆ శిశువు "ద్వాజుడు"గా పిలవబడినాడు.అతను సుశీలను వివాహం చేసుకున్నాడు మరియు గర్గ అనే కొడుకు పుట్టాడు. భరద్వాజ మహర్షికి దేవవర్ణిణి అనే కుమార్తె ఉంది.భరద్వాజ మహర్షికి ద్వాజుడు, భరద్వాజ, భరద్వాజుడు, భారద్వాజుడు, భారద్వాజ మహర్షి అని అనేక పేర్లతో పిలుచు చున్నారు. ఈయన తపము సాగించిన ఆశ్రమము భారద్వాజతీర్థ అని పేరు. భరద్వాజ మహర్షి ప్రశాంత, పరమ పవిత్రత కలిగి సప్త మహర్షులలో ఒకరు.
భరద్వాజ మహర్షి  దేవతల అధిపతి ఇంద్రుడి నుండి ఆయుర్వేద జ్ఞానాన్ని పొందిన ముగ్గురు మూల వైద్యులలో ఒకరు. ఆయన శిష్యుడు పునర్వసు ఆత్రేయుడు కయాచికిత్స  పై  ఒక ఆలోచనా విధానాన్ని స్థాపించాడు. ఆయన అత్యంత ప్రసిద్ధ శిష్యుడు చరకుడు, ఆయుర్వేదంపై మిగిలి ఉన్న పురాతన వైద్య గ్రంథం అయిన చరక సంహిత రచయిత.భరద్వాజుడు వేదాల అధ్యయనానికి అలుపెరగకుండా తన జీవితాన్ని అంకితం చేశాడు. ప్రతి దశ వెయ్యి సంవత్సరాల పాటు సాగేలా తన జీవితం వివిధ దశలుగా విస్తరించుకునే వరాన్ని ఇంద్రుని నుండి పొందాడు. ఈ వేల సంవత్సరాలన్నీ అతను వేదాల నిరంతర అధ్యయనానికి అర్పించాడు. అయితే, వేదాల అధ్యయనానికి ఈ సమయం కూడా చాలదని తెలుసుకుని, ఇంకాస్త పొడిగింపు కోసం మళ్లీ ఇంద్రునిని ప్రార్థించాడు.
అప్పుడు ఇంద్రుడు ప్రత్యక్షమై, అతన్ని మూడు మహా పర్వతాల ముందుకు తీసుకెళ్లి, తన చేతులలో మూడు పిడికెడు ఇసుకను ఇచ్చి ఇలా అన్నాడు: "నీవు ఇప్పటివరకు వేదాలలో అధ్యయనం చేసినది ఈ మూడు పిడికెడు ఇసుక సమానం. కానీ నీవు ఇంకా తెలుసుకోవలసిన వేదజ్ఞానం, నీ ముందు ఉన్న ఈ మూడు పర్వతాలంత విశాలమైనది."
ఇంద్రుని ఈ మాటలు వినగానే ఎవరైనా మానవుడు నిరుత్సాహపడేవాడు. కానీ భరద్వాజుడు మాత్రం కాదు. అతను ఎలాంటి కోల్పోయిన ఆశ లేకుండా, అదే ఉత్సాహంతో తన వేదాధ్యయనాన్ని కొనసాగించాడు.