కల కాదు నిజం: ----డా.పోతగాని సత్యనారాయణ

 ఒక దట్టమైన అడవిలో ఒక పంది ఉండేది. నోటితో ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి నమలాలనే కోరిక దానిది. అడవి పండ్లూ, దుంపలూ తిని విసిగిపోయి, సొంతంగా పంట పండించుకోవాలని నిర్ణయించుకుంది.
అడవి చివర సారవంతమైన భూమిని ఎంచుకొని, ఎంతో కష్టపడి దున్నింది. ముట్టెతో గుంటలు చేసి మొక్కజొన్న విత్తనాలను నాటింది. రోజూ వాగు నుంచి నీరు తెచ్చిపోసింది. కలుపు మొక్కలు పెరగనివ్వకుండా జాగ్రత్తపడింది.
నెలలు గడిచే కొద్దీ మొక్కజొన్న మొక్కలు ఏపుగా, పచ్చగా పెరిగాయి. పొలం పచ్చటి తివాచీ పరిచినట్లు కళ్ళకు పండుగగా కనిపించింది. 
"ఈసారి నాకు ఆకలి బాధ ఉండదు. కడుపునిండా రుచికరమైన మొక్కజొన్న కంకులు తినొచ్చు" అని పంది మురిసిపోయింది.
ఒక సాయంత్రం, పొలం పండి కోతకు సిద్ధంగా ఉందని పందికి గట్టిగా అనిపించింది. పొడవైన కాండాల మధ్య దాగిన బంగారు రంగు కంకులు తనను పిలుస్తున్నట్లు ఊహించుకుంది. వాటి కమ్మటి వాసన ముక్కుపుటాలకు తాకుతున్నట్లు భ్రమపడింది. కడుపులో పది రోజులకు సరిపడా తియ్యటి మొక్కజొన్న కంకులతో నిండి, హాయిగా ఉన్న ఆ కలను చూస్తూ, పొలం గట్టున నిద్రలోకి జారుకుంది.
కలలో పంది తన చేను నిండా పండిన కంకులను ఆబగా తింటున్నట్లు కలగంది. ఆ ఆనందంలో, 
"ఇప్పుడే వీటిని తినేయాలి!" అనుకుంటూ నిద్రమొహాన లేచింది.
కళ్ళు పూర్తిగా తెరవకముందే, కలలో చూసిన మొక్కజొన్న కంకులు నిజంగానే ఉన్నాయని బలంగా నమ్మింది. ఏ మాత్రం ఆలోచించకుండా, తన పదునైన ముట్టెతో నేలని తవ్వడం మొదలుపెట్టింది. 
కంకులను వెతుకుతున్నానని భ్రమపడుతూ, తన బలమైన ముట్టెతో పొలం మొత్తం తవ్వి పోసింది. పచ్చటి మొక్కలను, ఇంకా పండని లేత కంకులను, భూమిలోని వేళ్ళను కూడా నిర్దాక్షిణ్యంగా పీకేసింది. ఒకప్పుడు పచ్చగా కళకళలాడిన చేను, తెల్లవారేసరికి పూర్తిగా తవ్వేయబడి, చిందరవందరగా మారిపోయింది.
తెల్లవారుజామున నిద్రమత్తు వదిలి తేరుకొని చూసిన పందికి ఒక్కసారిగా గుండె ఆగినంత పనైంది. పచ్చగా నిలబడాల్సిన మొక్కజొన్న చేను అంతా మట్టిపాలై కనిపించింది. ఒక్క కంకి కూడా కనబడలేదు. స్వయంగా తన ముట్టెతో తవ్వే లక్షణాన్ని విచక్షణ లేకుండా దుర్వినియోగం చేసిన మూర్ఖత్వం వల్ల, అతిగా ఊహించుకొని కలను నిజమని భ్రమించడం వల్ల తాను పెంచుకున్న పంటను తానే నాశనం చేసుకుందని గ్రహించింది.
లబోదిబోమంటూ గట్టిగా ఏడ్చింది. కడుపు నింపుకోవడానికి వేసిన పంటను, తన మారని స్వభావం వల్ల పూర్తిగా కోల్పోయింది.