భూదాన మహిమ:-సి.హెచ్.ప్రతాప్

 భూదానం అనేది తానికున్న భూమిని ఎలాంటి ఆశలు లేకుండా ఇతరులకు ఇచ్చే పవిత్ర కృషి. భారతీయ సంస్కృతిలో దానధర్మానికి అత్యున్నత స్థానం ఉంది. అందులోను భూదానం ప్రత్యేకత కలిగినది. పురాణాల నుంచే భూదానం గొప్పతనాన్ని తెలియజేసే అనేక కథలు ప్రాచుర్యంలో ఉన్నాయి. వాటిలో భరద్వాజ సంహితలో చెప్పిన ఒక కథను పరిశీలించవచ్చు.
మాళవ దేశంలో విస్తృతమైన ఘోరారణ్యమొకటి ఉండేది. ఆ అరణ్యంలో ఒక పెద్ద బూరుగు చెట్టు పక్షులకు, జంతువులకు, మానవులకు ఆశ్రయంగా ఉండేది. ఆ చెట్టు మీద తామ్రతుండం అనే రామచిలుక నివాసం ఏర్పరచుకుంది. తన పిల్లలకు ఆహారం తెచ్చినప్పుడు కొంత ధాన్యం నేలపై పడిపోవడం వల్ల, అవి మొలకెత్తి వరిపంటగా పెరిగాయి. దాని ఫలితంగా అక్కడి జీవజాలానికి ఆహారం దొరకటం మొదలైంది. ఈ కథ ద్వారా మనకు అందేది – మనిచ్చే దానం తిరిగి మనకే ఏదో రూపంలో లాభంగా మారుతుంది.
భారత స్వాతంత్ర్యానంతర కాలంలో భూదానోద్యమం దేశవ్యాప్తంగా ప్రాధాన్యత పొందింది. 1951లో గాంధేయవాది వినోబా భావే పల్లెపల్లె తిరిగి భూమి కలిగినవారు తమ భూమిలో కొంత భాగాన్ని భూమిలేని పేదలకు దానం చేయమని కోరుతూ ఉద్యమాన్ని ప్రారంభించారు. పోచంపల్లిలో వెదిరె రామచంద్రారెడ్డి 100 ఎకరాల భూమిని స్వచ్ఛందంగా దానం చేయడం ఈ ఉద్యమానికి ప్రథమ గళంకావడం జరిగింది. ఈ ఉద్యమం దేశమంతా వ్యాపించింది. వినోబా భావే పాదయాత్రల ద్వారా లక్షలాది ఎకరాల భూమి పేదలకు లభించింది. నిజాం నవాబు కూడా 14,000 ఎకరాలను దానం చేశారు.
భూదానానికి చారిత్రిక, ధార్మిక, సామాజిక విలువలున్నాయి. దానధర్మం పేదలకు ఆశను, సమాజంలో సమానత్వాన్ని కలిగిస్తుంది. దానం అనేది కేవలం ఆస్తి పంపిణీ కాదు; అది మానవతా విలువలను ప్రతిబింబిస్తుంది. దాతకు పరమానందాన్ని, పొందేవారికి జీవనోపాధిని, సమాజానికి సమరసతను అందిస్తుంది.
ఈ విధంగా భూదానం ఒక విశిష్టమైన దాతవృత్తి. అది మన జీవితాలను, సమాజాన్ని సార్థకత వైపు తీసుకెళ్తుంది.