గాంధీజి కధలు - 37:- సి.హెచ్.ప్రతాప్

లండన్‌ నగరం నిశ్శబ్దంగా ఉదయిస్తుండగా, ఒక యువకుడు తన చిన్న గదిలోని అద్దం ముందు నిలబడ్డాడు. చొక్కా పైన నల్లని కోటు, తెల్లని టై, క్రమశిక్షణ, మృదువైన స్వభావం—అతని రూపంలో కొత్త గౌరవం, కొత్త అభిరుచి కనిపించాయి. మూడు సంవత్సరాల అధ్యయనం, కఠోర సాధన, ఎన్నో సందేహాలు, ఎన్నో నిశబ్ద రాత్రుల పర్యవసానంగా రాబోయిన రోజు అది. అతను ఇప్పుడు బారిస్టర్‌గా గుర్తింపు పొందాడు. అతని గుండెలో చిరు కాని లోతైన ఆనందం.

అతనికి ఇంకా గుర్తుంది—లండన్‌ చేరిన తొలి రోజు. పశ్చిమ సంస్కృతి అతనికి పూర్తిగా కొత్త. ఆహారం, దుస్తులు, భాష—అన్నీ విభిన్నం. ఆ విభిన్నతలో తనకు తాను కోల్పోకుండా నిలబడటం మొదట అతనికి కష్టంగా అనిపించింది. కాని ఆ పరిచయం అతనిని మరింత నిగ్రహవంతుడిని, పరిశీలనాశీలిని చేసింది. పుస్తకాల గ్రంథాలయాల్లో గంటల తరబడి కూర్చొని న్యాయ శాస్త్రం అధ్యయనం చేయడమే కాదు, గుండె లోతుల్లో నుంచి “మానవత్వం అంటే ఏమిటి? న్యాయం అంటే ఏమిటి?” అని ప్రశ్నించేవాడు.

శిక్షణ పూర్తయి ఆయనకు బారిస్టర్ హోదా లభించినప్పుడు, ఆయన సహచరులు అతనిని అభినందించారు. కాని ఆ క్షణంలో అతని మనస్సు మరెక్కడో ఉంది—తన తల్లి, కుటుంబం, స్వదేశం. అతను భారతానికి వచ్చి తన జ్ఞానాన్ని ప్రజలకు ఉపయోగపడేలా మార్చాలనుకున్నాడు. ఆయన దృష్టిలో న్యాయం ఒక వృత్తి మాత్రమే కాదు; ఒక దైవసేవ.

తిరుగు ప్రయాణం నావలో సాగుతుండగా, సముద్ర అలల తరంగాలు ఆకాశాన్ని అద్దంగా ప్రతిబింబిస్తున్నాయి. గాలి వాసనలో స్వదేశపు మట్టి సుగంధం కలిసినట్లు అతను అనుభూతి చెందాడు. భారతదేశపు నేలపై అడుగుపెట్టినప్పుడు అతని గుండెలో అనేక ఆశలు, నిర్మాణసత్త్వం, మరియు బాధ్యతల భారమెన్నటివేనన్న విశ్వాసం పుట్టింది. అతను తన దేశానికి సేవ చేయడానికి సిద్ధమయ్యాడు.

కానీ అతని మదిలో అనుమానం మాత్రం తళుకులేసింది—భారతదేశంలో న్యాయం ప్రాప్తి సమాజంలో ఎంత సాధ్యం? తన విద్యనూ, నమ్మకాన్నీ ప్రజల ప్రయోజనాల వైపు మళ్లించగలడా? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానాలు భవిష్యత్తులో ఎదురు చూస్తున్నాయి.

అతను ఊహించలేని మార్పులకు పునాది వేయబోతున్నాడు. అతని పేరు—మోహనదాస్ కరంచంద్ గాంధీ.