లండన్లో బారిస్టర్ చదువు పూర్తి చేసి భారతానికి వచ్చిన గాంధీ, తనలో ఒక నిశ్శబ్ద నమ్మకం కలిగి ఉన్నాడు. తన విద్య, తన శ్రద్ధ, తన న్యాయపట్ల భక్తి కోర్టులో మంచి ఫలితాలు ఇస్తుందని ఆశించాడు. ముంబై కోర్టులో అతను న్యాయవాద జీవితాన్ని ప్రారంభించాడు. కానీ ఆ ప్రారంభం అతను ఊహించినట్లుగా సులభంగా జరగలేదు.
న్యాయవాద వృత్తిలో మాటలే ఆయుధాలు. కోర్టులో వాదన బలంగా, ధైర్యంగా, స్పష్టంగా ఉండాలి. కానీ గాంధీకి సహజ స్వభావంగా సంకోచం ఎక్కువ. జన సమూహం ముందు మాట్లాడటం అతనికి కష్టంగా ఉండేది. ఒక రోజు చిన్న కేసులో వాదన చేయడానికి కోర్టులో నిలబడ్డాడు. జడ్జి ప్రశ్న అడిగినప్పుడు, అతని గొంతు వణికింది, మాటలు అడ్డంగా వచ్చాయి. చివరికి, అతను మాట్లాడలేక సంశయంతో, అశక్తతతో కోర్టు నుంచి బయటికి వచ్చాడు.
ఆ రోజు గండెం పెట్టుకున్నట్లు అనిపించింది. విద్యుంది, నైతికత ఉంది, కానీ కోర్టుకు అవసరమైన ధైర్యమైన ముక్కుసూటితనం మాత్రం లేదు. ఇది అతనికి లోతైన నిరాశను తెచ్చింది. తాను ఎన్నేళ్లు కష్టపడి సంపాదించిన విద్య ఉపయోగం లేకుండా పోతుందన్న బాధ అతని మనసులో బలంగా నాటుకుంది.
కానీ ఆ విఫలంలోనూ ఒక సత్యం అతనికి కనిపించింది—మనిషికి మాత్రమే కాదు, మనసుకు కూడా సహనం కావాలి. ఆయన తనలో ఎదురు నిలిచింది స్వీయసందేహం. కానీ అదే సందేహాన్ని జయించే మార్గాన్ని కూడా వెతకసాగాడు.
ఆ సమయంలో గాంధీకి ఒక అవకాశంగా దక్షిణాఫ్రికా నుండి ఒక వ్యాపారి కేసు వచ్చింది. భారతదేశంలో తన వృత్తి స్థిరపడకపోయినా, అక్కడ కొత్త దారిని వెతకాలని ఆయన నిర్ణయించాడు. కొందరు చెప్పినట్టు—ఆ ప్రయాణం వృత్తి కోసం కాదు; జీవితం కోసం.
ముంబై కోర్టుల్లో పొందిన ఆ మొదటి చేదు అనుభవం గాంధీకి రెండు పాఠాలు నేర్పింది:
సామర్థ్యం ఉన్నప్పటికీ వ్యక్తిత్వం దాన్ని మోయాలి.
ధైర్యం లేకుండా న్యాయపోరాటం నడవదు.
ఆ సంకోచం అతని బలహీనతలా కనిపించినా, అదే భవిష్యత్తులో అతని బలం అయింది. ఎందుకంటే తరువాత అతను శబ్దంతో కాదు—సత్యంతో మాట్లాడే నాయకుడయ్యాడు.
విఫలమై వెనుతిరిగిన యువ న్యాయవాది, అదే విఫలాన్ని జీవితాన్ని మార్చే అవకాశంగా మలచుకున్నాడు.
ఆ మార్పు భారతదేశాన్ని కూడా మార్చే ఉదయానికి పునాది అయింది.
న్యాయవాద వృత్తిలో మాటలే ఆయుధాలు. కోర్టులో వాదన బలంగా, ధైర్యంగా, స్పష్టంగా ఉండాలి. కానీ గాంధీకి సహజ స్వభావంగా సంకోచం ఎక్కువ. జన సమూహం ముందు మాట్లాడటం అతనికి కష్టంగా ఉండేది. ఒక రోజు చిన్న కేసులో వాదన చేయడానికి కోర్టులో నిలబడ్డాడు. జడ్జి ప్రశ్న అడిగినప్పుడు, అతని గొంతు వణికింది, మాటలు అడ్డంగా వచ్చాయి. చివరికి, అతను మాట్లాడలేక సంశయంతో, అశక్తతతో కోర్టు నుంచి బయటికి వచ్చాడు.
ఆ రోజు గండెం పెట్టుకున్నట్లు అనిపించింది. విద్యుంది, నైతికత ఉంది, కానీ కోర్టుకు అవసరమైన ధైర్యమైన ముక్కుసూటితనం మాత్రం లేదు. ఇది అతనికి లోతైన నిరాశను తెచ్చింది. తాను ఎన్నేళ్లు కష్టపడి సంపాదించిన విద్య ఉపయోగం లేకుండా పోతుందన్న బాధ అతని మనసులో బలంగా నాటుకుంది.
కానీ ఆ విఫలంలోనూ ఒక సత్యం అతనికి కనిపించింది—మనిషికి మాత్రమే కాదు, మనసుకు కూడా సహనం కావాలి. ఆయన తనలో ఎదురు నిలిచింది స్వీయసందేహం. కానీ అదే సందేహాన్ని జయించే మార్గాన్ని కూడా వెతకసాగాడు.
ఆ సమయంలో గాంధీకి ఒక అవకాశంగా దక్షిణాఫ్రికా నుండి ఒక వ్యాపారి కేసు వచ్చింది. భారతదేశంలో తన వృత్తి స్థిరపడకపోయినా, అక్కడ కొత్త దారిని వెతకాలని ఆయన నిర్ణయించాడు. కొందరు చెప్పినట్టు—ఆ ప్రయాణం వృత్తి కోసం కాదు; జీవితం కోసం.
ముంబై కోర్టుల్లో పొందిన ఆ మొదటి చేదు అనుభవం గాంధీకి రెండు పాఠాలు నేర్పింది:
సామర్థ్యం ఉన్నప్పటికీ వ్యక్తిత్వం దాన్ని మోయాలి.
ధైర్యం లేకుండా న్యాయపోరాటం నడవదు.
ఆ సంకోచం అతని బలహీనతలా కనిపించినా, అదే భవిష్యత్తులో అతని బలం అయింది. ఎందుకంటే తరువాత అతను శబ్దంతో కాదు—సత్యంతో మాట్లాడే నాయకుడయ్యాడు.
విఫలమై వెనుతిరిగిన యువ న్యాయవాది, అదే విఫలాన్ని జీవితాన్ని మార్చే అవకాశంగా మలచుకున్నాడు.
ఆ మార్పు భారతదేశాన్ని కూడా మార్చే ఉదయానికి పునాది అయింది.
addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి