దక్షిణాఫ్రికాలో రైలు ప్రయాణంలో ఎదురైన వర్ణవివక్ష (రంగు పట్ల వివక్ష) తర్వాత, గాంధీజీకి మరిన్ని అవమానాలు, శారీరక హింస కూడా అనుభవమయ్యాయి. డర్బన్ నుండి ప్రిటోరియాకు వెళ్లే ప్రయాణంలో, కొంత దూరం రైలులో వెళ్ళాక, మిగిలిన ప్రయాణానికి సవారీ బండిని ఆశ్రయించవలసి వచ్చింది. ఈ బండి ప్రయాణం అప్పటి తెల్లవారి ఆధిపత్యానికి, అన్యాయానికి మరొక ఉదాహరణగా నిలిచింది.
గాంధీజీ తన టిక్కెట్ను చూపి, గౌరవంగా ముందు సీటులో డ్రైవర్ పక్కన కూర్చున్నారు. ఈ స్థలం బండిలో అత్యంత సురక్షితమైనది మరియు ముఖ్యమైనది. కొంత దూరం ప్రయాణం సాగిన తర్వాత, ఒక తెల్ల ప్రయాణీకుడు ఆ బండి ఎక్కాడు. అతడు రాగానే, డ్రైవర్ పక్కన కూర్చోవడానికి స్థలం చాలలేదు. వెంటనే, ఆ డ్రైవర్ గాంధీజీతో “మీరు వెంటనే కిందకు దిగి, నా పాదాల వద్ద ఉన్న ఆ మురికి తుండుపై కూర్చోండి. ఈ స్థలం ఇప్పుడు ఈ పెద్ద మనిషికి ఇవ్వాలి,” అని గట్టిగా ఆజ్ఞాపించాడు.
గాంధీజీ శాంతంగా, వినయంగా “నేను నా టిక్కెట్టు ప్రకారమే ముందు కూర్చున్నాను. నేను పూర్తిగా డబ్బు చెల్లించి టిక్కెట్టు కొన్నాను. నాకు కింద కూర్చోవాల్సిన అవసరం లేదు, ఇది అన్యాయం,” అని నిరాకరించారు. ఆ తెల్ల డ్రైవర్కు కోపం కట్టలు తెంచుకుంది. ఎటువంటి చర్చకు తావు ఇవ్వకుండా, దారుణంగా గాంధీజీ జుట్టు పట్టుకుని కిందకు ఈడ్చాడు. ఆయనను బలవంతంగా బయటకు తోసి, తన పాదాల వద్ద ఉన్న మురికి తుండుపై కూర్చోమని నిర్బంధం చేశాడు.
గాంధీజీ ఆ దారుణమైన అవమానాన్ని భరించి, డ్రైవర్ పాదాల వద్ద కింద కూర్చున్నారు. అయినప్పటికీ, ఆ డ్రైవర్ ఇంకా శాంతించలేదు. తన అధికారం మరియు తెల్లజాతి ఆధిపత్యం అహంకారంతో, ఆ డ్రైవర్ గాంధీజీని తిడుతూ, ఆయనపై పిడిగుద్దులు కురిపించడం మొదలుపెట్టాడు. తోటి ప్రయాణీకులు జోక్యం చేసుకుని, “అతడిని వదిలేయండి, అతను ఎవరికీ హాని చేయలేదు. ఇతను డర్బన్ నుండి వచ్చిన న్యాయవాది,” అని చెప్పడంతో, డ్రైవర్ కొట్టడం ఆపేశాడు.
ఈ సంఘటన గాంధీజీని మరింత లోతుగా కలచివేసింది. రైలులో కేవలం తోసివేయబడినప్పుడు భావించిన అన్యాయం, ఇప్పుడు సవారీ బండిలో శారీరక దాడి రూపంలో ప్రత్యక్షంగా కనిపించింది. ఈ ఘోరమైన అనుభవం, భారతీయ ప్రయాణీకులందరిపై జరుగుతున్న దౌర్జన్యానికి ప్రతీకగా నిలిచింది. ఈ అవమానాలు గాంధీజీలోని సాహసం మరియు న్యాయ పోరాట సంకల్పాన్ని మరింత బలోపేతం చేశాయి. ఈ వర్ణ వివక్ష అనే అనారోగ్యకరమైన వ్యవస్థను తన జీవిత ధ్యేయంగా మార్చుకోవాలని ఆ క్షణంలోనే గాంధీజీ నిశ్చయించుకున్నారు.
గాంధీజీ తన టిక్కెట్ను చూపి, గౌరవంగా ముందు సీటులో డ్రైవర్ పక్కన కూర్చున్నారు. ఈ స్థలం బండిలో అత్యంత సురక్షితమైనది మరియు ముఖ్యమైనది. కొంత దూరం ప్రయాణం సాగిన తర్వాత, ఒక తెల్ల ప్రయాణీకుడు ఆ బండి ఎక్కాడు. అతడు రాగానే, డ్రైవర్ పక్కన కూర్చోవడానికి స్థలం చాలలేదు. వెంటనే, ఆ డ్రైవర్ గాంధీజీతో “మీరు వెంటనే కిందకు దిగి, నా పాదాల వద్ద ఉన్న ఆ మురికి తుండుపై కూర్చోండి. ఈ స్థలం ఇప్పుడు ఈ పెద్ద మనిషికి ఇవ్వాలి,” అని గట్టిగా ఆజ్ఞాపించాడు.
గాంధీజీ శాంతంగా, వినయంగా “నేను నా టిక్కెట్టు ప్రకారమే ముందు కూర్చున్నాను. నేను పూర్తిగా డబ్బు చెల్లించి టిక్కెట్టు కొన్నాను. నాకు కింద కూర్చోవాల్సిన అవసరం లేదు, ఇది అన్యాయం,” అని నిరాకరించారు. ఆ తెల్ల డ్రైవర్కు కోపం కట్టలు తెంచుకుంది. ఎటువంటి చర్చకు తావు ఇవ్వకుండా, దారుణంగా గాంధీజీ జుట్టు పట్టుకుని కిందకు ఈడ్చాడు. ఆయనను బలవంతంగా బయటకు తోసి, తన పాదాల వద్ద ఉన్న మురికి తుండుపై కూర్చోమని నిర్బంధం చేశాడు.
గాంధీజీ ఆ దారుణమైన అవమానాన్ని భరించి, డ్రైవర్ పాదాల వద్ద కింద కూర్చున్నారు. అయినప్పటికీ, ఆ డ్రైవర్ ఇంకా శాంతించలేదు. తన అధికారం మరియు తెల్లజాతి ఆధిపత్యం అహంకారంతో, ఆ డ్రైవర్ గాంధీజీని తిడుతూ, ఆయనపై పిడిగుద్దులు కురిపించడం మొదలుపెట్టాడు. తోటి ప్రయాణీకులు జోక్యం చేసుకుని, “అతడిని వదిలేయండి, అతను ఎవరికీ హాని చేయలేదు. ఇతను డర్బన్ నుండి వచ్చిన న్యాయవాది,” అని చెప్పడంతో, డ్రైవర్ కొట్టడం ఆపేశాడు.
ఈ సంఘటన గాంధీజీని మరింత లోతుగా కలచివేసింది. రైలులో కేవలం తోసివేయబడినప్పుడు భావించిన అన్యాయం, ఇప్పుడు సవారీ బండిలో శారీరక దాడి రూపంలో ప్రత్యక్షంగా కనిపించింది. ఈ ఘోరమైన అనుభవం, భారతీయ ప్రయాణీకులందరిపై జరుగుతున్న దౌర్జన్యానికి ప్రతీకగా నిలిచింది. ఈ అవమానాలు గాంధీజీలోని సాహసం మరియు న్యాయ పోరాట సంకల్పాన్ని మరింత బలోపేతం చేశాయి. ఈ వర్ణ వివక్ష అనే అనారోగ్యకరమైన వ్యవస్థను తన జీవిత ధ్యేయంగా మార్చుకోవాలని ఆ క్షణంలోనే గాంధీజీ నిశ్చయించుకున్నారు.
addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి