గాంధీజీ కధలు - 49:-సి.హెచ్.ప్రతాప్

se

దక్షిణాఫ్రికాకు వచ్చిన తొలినాళ్లలో, మోహన్‌దాస్ కరమ్‌చంద్ గాంధీ తనను తాను కేవలం ఒక న్యాయవాదిగా (బారిస్టర్) మాత్రమే పరిగణించేవారు. మంచి చదువు, లండన్‌లో శిక్షణ పొందిన వృత్తి కారణంగా, తాను తెల్లవారితో సమానంగా, కొంత ప్రత్యేకతతో గుర్తింపు పొందగలనని ఆయన ప్రారంభంలో భావించారు. తన వృత్తిని, తన మేధస్సును చూపితే, తనకు వర్ణ వివక్ష నుండి కొంత మినహాయింపు లభిస్తుందని అనుకున్నారు.
అయితే, రైలు నుండి గెంటివేయబడినప్పుడు, సవారీ బండిలో కొట్టబడినప్పుడు, మరియు డర్బన్ రేవులో తనపై జరిగిన శారీరక దాడి వంటి అనేక చేదు అనుభవాల ద్వారా గాంధీజీకి ఒక లోతైన వాస్తవం అర్థమైంది. ఆయన ఎంత ఉన్నతమైన వృత్తిని కలిగి ఉన్నప్పటికీ, ఆయన చదువుకున్న తెలివి ఎంత గొప్పదైనా, తెల్లజాతి ఆధిపత్యం ఉన్న ఆ సమాజంలో ఆయన ముందుగా ఒక భారతీయుడు'గానే చూడబడ్డారు.
ఆయన ధరించిన యూరోపియన్ దుస్తులు, ఆయన ఆంగ్ల భాషా నైపుణ్యం లేదా ఆయన న్యాయవాద వృత్తి యొక్క హోదా—వీటిలో ఏదీ కూడా ఆయనను రంగు ఆధారిత వివక్ష నుండి కాపాడలేకపోయాయి. ఆ సమాజానికి, ఆయన కేవలం ఒక భారతీయ జాతికి చెందిన వ్యక్తి; న్యాయవాది అనేది ఆయన యొక్క రెండవ స్థానం మాత్రమే.
ఈ నిర్మమకారమైన సత్యాన్ని గ్రహించిన తరువాత, గాంధీజీ తన దృక్పథాన్ని పూర్తిగా మార్చుకున్నారు. తాను ఎవరి తరఫున నిలబడాలి, తన ప్రాథమిక గుర్తింపు ఏమిటో ఆయన స్పష్టంగా తెలుసుకున్నారు. తన వ్యక్తిగత హోదా కంటే, తన జాతీయత (భారతీయత) మరియు తన జాతి (రేసు)తోనే తన ఉనికి ముడిపడి ఉందని ఆయన నిస్సందేహంగా ఒప్పుకున్నారు.
ఈ ఆత్మ పరిశోధన తరువాతే, గాంధీజీ తన పోరాటానికి ఒక కొత్త దిశానిర్దేశం చేశారు. అప్పటివరకు న్యాయ పోరాటాన్ని నడిపించిన ఆయన, ఇకపై భారతీయ సమాజానికి ప్రాతినిధ్యం వహించే నాయకుడిగా, సామాన్య కూలీల నుండి అత్యంత ధనిక వ్యాపారవేత్తల వరకు అందరి తరఫున నిలబడ్డారు. ఈ మేలుకొలుపు గాంధీజీ జీవితంలో ఒక మైలురాయి లాంటిది. తన వ్యక్తిగత అహంకారాన్ని పక్కన పెట్టి, తాను ముందుగా భారతీయుడినని ఒప్పుకోవడం, ఆయనను మహాత్ముడిగా మార్చే ప్రయాణంలో అత్యంత ముఖ్యమైన మలుపు.