వివేకం:- సి.హెచ్.ప్రతాప్

 అనంతపురం అనే చిన్న గ్రామంలో రామయ్య అనే వృద్ధ రైతు ఉండేవాడు. అతను బలవంతుడు కాదు, ధనవంతుడూ కాదు, కానీ అతని మాటల్లో, చేతల్లో అపారమైన వివేకం ఉండేది. గ్రామంలో ఏ సమస్య వచ్చినా, పెద్దలందరూ రామయ్య సలహా కోరేవారు. అతని ఆలోచనలు ఎప్పుడూ దూరదృష్టితో, శాంతియుతంగా ఉండేవి.
అనంతపురం పొలాలకు, దాని పక్కనే ఉన్న మాలపల్లి పొలాలకు కూడా నీటిని సరఫరా చేసే ఒకే ఒక చిన్న కాల్వ ఉండేది. ఈ వేసవిలో వర్షాలు తక్కువగా పడటంతో, కాల్వలో నీటి ప్రవాహం బాగా తగ్గిపోయింది. కొంతకాలంగా పడుతున్న ఆ వర్షాభావ పరిస్థితుల వల్ల, వరి, మొక్కజొన్న వంటి ముఖ్యమైన పంటలు ఎండిపోతున్నాయి. పొలాలను నమ్ముకున్న రైతుల కళ్లల్లో ఆందోళన, గుండెల్లో భయం పేరుకుపోయాయి. నీటి కోసం రెండు గ్రామాల మధ్య తీవ్రమైన గొడవ మొదలైంది. ఇది కేవలం పొలాల సమస్యగా కాకుండా, రెండు గ్రామాల పరువు సమస్యగా మారింది. మాలపల్లి యువకులు కర్రలు పట్టుకుని వచ్చి, ఆ కాల్వను తమ పొలాల వైపు పూర్తిగా మళ్లించుకోవాలని చూశారు. అనంతపురం యువకులు కూడా ప్రతిఘటించడానికి సిద్ధమయ్యారు. పరిస్థితి ఉద్రిక్తంగా మారింది, ఇరువైపుల వారు తీవ్ర ఆగ్రహంతో, రక్తపాతం జరిగే ప్రమాదం ఏర్పడింది.
గ్రామ పెద్దలు ఈ గొడవ ఆపలేకపోయారు, వారి ప్రయత్నాలు విఫలమయ్యాయి. అప్పుడు రామయ్య మెల్లగా వారి మధ్యకు వచ్చాడు. "ఆగండి! పశువుల్లా పోట్లాడకండి," అని మృదువుగా అన్నాడు. ఆ మాటల్లో ఉన్న అధికారానికి, వివేకానికి ఇరువైపుల వారు ఒక్క క్షణం ఆగిపోయారు. ఆ యువకుల కళ్లల్లో కోపం, పగ స్పష్టంగా కనిపించాయి. కర్రలు గాల్లో ఊగుతున్నాయి, ఎవరో ఒకరు కొడితే రక్తపాతం మొదలవుతుంది అన్నంత భయంకరంగా ఉంది ఆ దృశ్యం. "మీరు ఒకరిపై ఒకరు కత్తి దూస్తే నీళ్లు పెరగవు, ప్రాణాలు మాత్రమే పోతాయి. దేవుడు ఇచ్చిన ఈ నీటిని పంచుకోవడానికి బదులు, పోరాడటం అవివేకం," అని రామయ్య స్పష్టంగా చెప్పాడు. అతని ముఖంలో శాంతం, కళ్లలో ధైర్యం కనిపించాయి.
రామయ్య రెండు గ్రామాల పెద్దలను పక్కకు పిలిచి తన ఆలోచన చెప్పాడు. "ఈ కాల్వను కొద్దిగా వెడల్పు చేద్దాం. దాని వల్ల నీటి సామర్థ్యం పెరుగుతుంది. ఆ తరువాత, సరిహద్దు వద్ద ఒక శాశ్వతమైన కట్టను (స్లూయిస్ గేట్ లాంటిది) ఏర్పాటు చేద్దాం. ఆ కట్టను ఇరు గ్రామాల ప్రతినిధులు నిర్ణయించుకున్న సమయానికి, సమంగా నీరు వెళ్లేలా తెరవడం, మూయడం చేద్దాం. దీని ద్వారా ఎవరికీ నష్టం జరగదు, అందరికీ న్యాయం జరుగుతుంది. గొడవలు ఆగిపోతాయి," అని వివరించాడు.
రామయ్య యొక్క వివేకవంతమైన ఆలోచన ఇరు గ్రామాల పెద్దలకు బాగా నచ్చింది. మాలపల్లి పెద్దలు కూడా 'ఇదే సరైన పరిష్కారం' అని ఒప్పుకున్నారు. వెంటనే ఇరు గ్రామాల యువకులు గొడవను పక్కన పెట్టి, కాల్వ వెడల్పు చేసే పనిలో చేతులు కలిపారు. రక్తం చిందించే చోట, చెమట చిందించి స్నేహాన్ని పెంచారు. ఆ కట్ట నిర్మాణం పూర్తయ్యాక, రెండు గ్రామాల యువకులు ప్రతిజ్ఞ చేశారు. ఇకపై తాము చిన్న విషయాలకే పోట్లాడకుండా, రామయ్య చూపిన వివేకాన్ని తమ జీవితాల్లో పాటిస్తామని నిర్ణయించుకున్నారు. ఆ రోజు నుంచీ, ఆ కాల్వ వారికి శాంతికి, సమృద్ధికి చిహ్నంగా మారింది. రామయ్య చూపిన వివేకం ఆ రెండు గ్రామాల మధ్య శాశ్వత శాంతిని, సఖ్యతను నెలకొల్పింది. వివేకం బలంతో సాధించలేనిదైనా, మాటతో, ఆలోచనతో సాధిస్తుందని రామయ్య నిరూపించాడు