చీకటిలో చిరుదీపం:-సి.హెచ్.ప్రతాప్

ఒకప్పుడు నరసింహపల్లి అనే సుందరమైన గ్రామం ఉండేది. చుట్టూ పచ్చని కొండలు, సెలయేళ్లు ఉన్నా, ఆ గ్రామంలో విద్య, వైద్యం వంటి మౌలిక సదుపాయాలు లేకపోవడం వల్ల గ్రామస్తుల జీవితాలు కష్టాలతో నిండి ఉండేవి. నిరక్షరాస్యత, చిన్నపాటి రోగాలకు సరైన చికిత్స అందక అనేక ఇబ్బందులు పడేవారు.
గ్రామంలోని యువకులలో ఒకడైన కిరణ్, నగరంలో ఇంజనీరింగ్ చదువు పూర్తి చేసి, మంచి కంపెనీలో ఉద్యోగం చేసుకునేవాడు. నగరంలో సౌకర్యవంతమైన జీవితాన్ని గడుపుతున్నా, తన మాతృభూమి నరసింహపల్లి దీనావస్థ అతడిని నిత్యం ఆలోచింపజేసేది. తన చుట్టూ ఉన్న ఆనందం కంటే, తన గ్రామంలోని దుఃఖమే అతడికి బలంగా వినిపించేది.
ఒకసారి కిరణ్ సెలవులకు గ్రామానికి వచ్చినప్పుడు, పాత స్నేహితుడు వినయ్‌ను కలిశాడు. వినయ్ అనారోగ్యంతో బాధపడుతున్న తన తల్లికి వైద్యం చేయించలేక పడుతున్న వేదన కిరణ్‌ను కదిలించింది. సమీపంలోని పట్టణానికి వెళ్లాలంటే దాదాపు 20 కిలోమీటర్లు ప్రయాణించాలి. ఈ ఆర్థిక మరియు రవాణా సమస్యల కారణంగా వినయ్ తల్లి పరిస్థితి విషమంగా మారింది.
ఆ క్షణమే కిరణ్ ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. "నా జ్ఞానం, నేను సంపాదించిన డబ్బు కేవలం నా వ్యక్తిగత సంతోషం కోసం కాదు, ఈ గ్రామం అభివృద్ధికి కూడా ఉపయోగపడాలి," అనుకున్నాడు. వెంటనే తన ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేసి, పూర్తి స్థాయిలో సామాజిక సేవ చేయడానికి నరసింహపల్లికి తిరిగి వచ్చాడు.
మొదట్లో గ్రామస్తులు, "నగరం మెచ్చిన చదువు మాకు ఏం నేర్పుతుంది?" అని అతడి ప్రయత్నాలను అపహాస్యం చేశారు. కానీ కిరణ్ వాటిని పట్టించుకోలేదు. తన సొంత డబ్బు కొంత కేటాయించి, నగరంలోని తన స్నేహితులు మరియు పూర్వ సహోద్యోగుల సహాయంతో నిధులు సేకరించాడు.
మొదటి దశలో, కిరణ్ గ్రామ పెద్దల అనుమతితో, పనికిరాని ఒక పాత భవనాన్ని మరమ్మతు చేయించి, దానిని 'ప్రగతి కేంద్రం'గా నామకరణం చేశాడు. ఇందులో ఉదయం చిన్న పాఠశాల, వారానికి రెండు రోజులు పనిచేసే వైద్య కేంద్రం ఏర్పాటు చేశాడు. నగరంలోని డాక్టర్లు మరియు ఉపాధ్యాయులను ఒప్పించి, వారికి రవాణా మరియు వసతి ఏర్పాటు చేసి, ఉచితంగా సేవలు అందించేలా చూశాడు. రాత్రి వేళల్లో కిరణ్ స్వయంగా వయోజనులకు అక్షరాస్స్యత నేర్పడం మొదలుపెట్టాడు.
కిరణ్ నిస్వార్థమైన సేవ, అతడి నిబద్ధత మరియు కార్యదక్షత చూసి గ్రామస్తులలో మార్పు వచ్చింది. తమ అపహాస్యాన్ని పక్కనపెట్టి, నిర్మాణ పనులలో శ్రమదానం చేశారు. విద్య, వైద్యం అందుబాటులోకి రావడంతో గ్రామంలో ఆరోగ్యం మెరుగుపడింది, ప్రజలలో చైతన్యం పెరిగింది. వినయ్ తల్లి కూడా సరైన చికిత్స అంది కోలుకుంది.
కిరణ్ ఒక వ్యక్తిగా మొదలుపెట్టిన ఆ చిన్న సేవ, క్రమంగా యావత్ గ్రామాన్ని జ్ఞానం, ఆరోగ్యం అనే వెలుగుతో నింపింది. "సామాజిక సేవ అనేది మార్పుకు బీజం," అని నరసింహపల్లి చరిత్ర నేటికీ చాటి చెబుతోంది.