పాలమూరు పల్లెకు పెద్దదిక్కు వెంకయ్య. ఆయనకు ఆస్తిపాస్తులు ఉన్నా, నోటి దురుసు ఎక్కువ. ఎప్పుడూ ఇతరులను కించపరుస్తూ, గట్టిగా అరుస్తూ మాట్లాడటం ఆయన నైజం. "ఓరి, పనికిమాలిన వాడా! సరిగ్గా పని చేయలేవా?" అంటూ కూలీలపైనా, పొరుగింటివారితోనూ తీవ్రంగా మాట్లాడేవాడు. ఆ పల్లెలో అందరూ ఆయనంటే భయపడేవారే తప్ప, ప్రేమించేవారు కాదు.
వెంకయ్యకు కూతురు వరలక్ష్మి. ఆమె చిన్నప్పటి నుండీ పెదనాన్న ఇంట్లో, దూరంగా పెరిగింది. ఆమెకు మృదుభాషణం అనేది ఒక గొప్ప గుణం. ఆమె మాటల్లో తేనె జాలువారుతున్నట్లు ఉండేది. ఆమె మాట్లాడితే కోపం కూడా చల్లారుతుంది. చదువు పూర్తయ్యాక, వరలక్ష్మి తన తండ్రి దగ్గరకు పాలమూరు వచ్చింది.
ఊరు మొత్తం వెంకయ్య గురించి వరలక్ష్మికి చెప్పింది. "మీ నాన్న మామూలు మనిషి కాదు తల్లీ, ఆయన నోరు పదునైన కత్తి లాంటిది," అని సాటి ఆడవాళ్లు సలహా ఇచ్చారు. కానీ వరలక్ష్మి చిరునవ్వుతో వింది. తండ్రి ప్రవర్తన ఆమెను ఏ మాత్రం బాధపెట్టలేదు.
ఒక రోజు పొలంలో, ఎద్దులు సరిగ్గా దున్నడం లేదని వెంకయ్య ఒక కూలీని భయంకరంగా తిట్టాడు. "చదువుకోని అజ్ఞాని! నీకు బుద్ధి లేదా?" అంటూ కర్ర ఎత్తాడు. ఆ కూలీ అవమానంతో తలదించుకుని ఏడుస్తూ ఉంటే, వరలక్ష్మి మెల్లగా అక్కడికి వచ్చింది.
"నాన్నా, ఆగు!" అంటూ మెల్లగా పలికింది. ఆ స్వరం గట్టిగా లేకపోయినా, వెంకయ్యను ఆపింది. "ఆయనకు కోపం వచ్చిందో ఏమో, పాపం. మీరు ఒకసారి శాంతంగా అడిగి చూడండి నాన్నా. ఎద్దులు కూడా మనుషుల్లాగే ప్రేమగా మాట్లాడితే వింటాయి కదా?" అంది. తర్వాత, కూలీ దగ్గరకు వెళ్లి, "అన్నా, కొంచెం నీళ్ళు తాగి, అలసట తీర్చుకుని నెమ్మదిగా పని చేయండి. ఏమైనా కష్టమైతే చెప్పండి," అని దయగా మాట్లాడింది.
ఆ కూలీ కళ్లలో నీళ్లు ఆగిపోయాయి. వరలక్ష్మి మాటలకు ఆయన మనసులో గౌరవం కలిగింది. వెంటనే ఉత్సాహంగా, రెట్టింపు వేగంతో పని మొదలుపెట్టాడు.
వెంకయ్యకు ఆ సంఘటన ఒక షాక్ లా తగిలింది. తన కఠినమైన మాటల కంటే కూతురి మృదువైన మాటలే ఎక్కువ శక్తివంతంగా పనిచేశాయని గ్రహించాడు.
ఆ రోజు నుండి వెంకయ్యలో మెల్లగా మార్పు మొదలైంది. కూతురులాగే అందరితోనూ నవ్వుతూ, మెల్లగా మాట్లాడటం అలవాటు చేసుకున్నాడు. "అమ్మా వరలక్ష్మీ, నీ మృదుభాషణం నాకు జీవిత పాఠం నేర్పింది. కోపంతో కూడిన మాట కష్టాన్ని పెంచుతుంది, ప్రేమతో కూడిన మాట పనులు సులువు చేస్తుంది," అని వెంకయ్య మనసులో అనుకున్నాడు.
కొన్నాళ్లకే పాలమూరు పల్లెలో వెంకయ్య గురించి మాట మారింది. ఆయనంటే భయం పోయి, గౌరవం పెరిగింది. ఆ పల్లెకు ఇప్పుడు వెంకయ్య ఆస్తిపరుడు మాత్రమే కాదు, మృదుభాషి కూడా. ఒక్క మాటతో జీవితాలు మారతాయనడానికి వరలక్ష్మి మాటలే నిదర్శనం.
వెంకయ్యకు కూతురు వరలక్ష్మి. ఆమె చిన్నప్పటి నుండీ పెదనాన్న ఇంట్లో, దూరంగా పెరిగింది. ఆమెకు మృదుభాషణం అనేది ఒక గొప్ప గుణం. ఆమె మాటల్లో తేనె జాలువారుతున్నట్లు ఉండేది. ఆమె మాట్లాడితే కోపం కూడా చల్లారుతుంది. చదువు పూర్తయ్యాక, వరలక్ష్మి తన తండ్రి దగ్గరకు పాలమూరు వచ్చింది.
ఊరు మొత్తం వెంకయ్య గురించి వరలక్ష్మికి చెప్పింది. "మీ నాన్న మామూలు మనిషి కాదు తల్లీ, ఆయన నోరు పదునైన కత్తి లాంటిది," అని సాటి ఆడవాళ్లు సలహా ఇచ్చారు. కానీ వరలక్ష్మి చిరునవ్వుతో వింది. తండ్రి ప్రవర్తన ఆమెను ఏ మాత్రం బాధపెట్టలేదు.
ఒక రోజు పొలంలో, ఎద్దులు సరిగ్గా దున్నడం లేదని వెంకయ్య ఒక కూలీని భయంకరంగా తిట్టాడు. "చదువుకోని అజ్ఞాని! నీకు బుద్ధి లేదా?" అంటూ కర్ర ఎత్తాడు. ఆ కూలీ అవమానంతో తలదించుకుని ఏడుస్తూ ఉంటే, వరలక్ష్మి మెల్లగా అక్కడికి వచ్చింది.
"నాన్నా, ఆగు!" అంటూ మెల్లగా పలికింది. ఆ స్వరం గట్టిగా లేకపోయినా, వెంకయ్యను ఆపింది. "ఆయనకు కోపం వచ్చిందో ఏమో, పాపం. మీరు ఒకసారి శాంతంగా అడిగి చూడండి నాన్నా. ఎద్దులు కూడా మనుషుల్లాగే ప్రేమగా మాట్లాడితే వింటాయి కదా?" అంది. తర్వాత, కూలీ దగ్గరకు వెళ్లి, "అన్నా, కొంచెం నీళ్ళు తాగి, అలసట తీర్చుకుని నెమ్మదిగా పని చేయండి. ఏమైనా కష్టమైతే చెప్పండి," అని దయగా మాట్లాడింది.
ఆ కూలీ కళ్లలో నీళ్లు ఆగిపోయాయి. వరలక్ష్మి మాటలకు ఆయన మనసులో గౌరవం కలిగింది. వెంటనే ఉత్సాహంగా, రెట్టింపు వేగంతో పని మొదలుపెట్టాడు.
వెంకయ్యకు ఆ సంఘటన ఒక షాక్ లా తగిలింది. తన కఠినమైన మాటల కంటే కూతురి మృదువైన మాటలే ఎక్కువ శక్తివంతంగా పనిచేశాయని గ్రహించాడు.
ఆ రోజు నుండి వెంకయ్యలో మెల్లగా మార్పు మొదలైంది. కూతురులాగే అందరితోనూ నవ్వుతూ, మెల్లగా మాట్లాడటం అలవాటు చేసుకున్నాడు. "అమ్మా వరలక్ష్మీ, నీ మృదుభాషణం నాకు జీవిత పాఠం నేర్పింది. కోపంతో కూడిన మాట కష్టాన్ని పెంచుతుంది, ప్రేమతో కూడిన మాట పనులు సులువు చేస్తుంది," అని వెంకయ్య మనసులో అనుకున్నాడు.
కొన్నాళ్లకే పాలమూరు పల్లెలో వెంకయ్య గురించి మాట మారింది. ఆయనంటే భయం పోయి, గౌరవం పెరిగింది. ఆ పల్లెకు ఇప్పుడు వెంకయ్య ఆస్తిపరుడు మాత్రమే కాదు, మృదుభాషి కూడా. ఒక్క మాటతో జీవితాలు మారతాయనడానికి వరలక్ష్మి మాటలే నిదర్శనం.

addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి