సమత్వ భావన:-సి.హెచ్.ప్రతాప్

 కలువకుంట పల్లెలో సూర్యాస్తమయం వేళంతా ఒక ప్రత్యేకమైన రాగం వినిపించేది. పశువుల మెడలోని గంటల చప్పుడు, పొలాల నుండి వచ్చే రైతుల పాటలు ఆ సాయంకాలానికి శోభనిచ్చేవి. అయితే, ఆ శోభ వెనుక పాతకాలపు అలవాటుగా అల్లుకుపోయిన కుల, ధనిక, పేద తారతమ్యాలు అనే చీకటి కొందరి మనసుల్లో ఇంకా పాతుకుపోయి ఉండేది. ఈ గ్రామంలో పాత గోడలను మెల్లగా కూల్చుతున్న ఇద్దరు యువకులు ఉన్నారు: ఒకరు రవి, ఊరి పెద్ద భూస్వామి వెంకట్రావు కొడుకు, మరొకరు శేఖర్, కష్టం తప్ప మరో ఆస్తి లేని చిన్న రైతు కుటుంబం నుండి వచ్చినవాడు.
వీరిద్దరూ బాల్యం నుండీ ప్రాణ స్నేహితులు. రవి తండ్రి వెంకట్రావుకు ఈ స్నేహం ఏ మాత్రం నచ్చేది కాదు. "శేఖర్‌తో తిరగకురా! మనం భూస్వాములం, వాళ్ళు దినసరి కూలీలు. మన స్థాయి వేరు, వాళ్ళ స్థాయి వేరు," అని రవిని తరచూ హెచ్చరించేవారు. కానీ రవి, శేఖర్‌ను తనలో భాగమైన సోదరుడిగా భావించేవాడు. రవికి ధనం, అంతస్తు అనే భేదభావాలు లేవు. ఇది అతనిలోని సహజమైన సమత్వ భావన.
శేఖర్ చాలా తెలివైనవాడు. పేదరికం వల్ల చదువు ఆగిపోకూడదనే పట్టుదలతో ఉండేవాడు. రవి, శేఖర్ చదువుకు ఆటంకం కలగకుండా ఉండేందుకు, తన తండ్రికి తెలియకుండానే తరచుగా కొత్త పుస్తకాలు కొనిచ్చేవాడు, కోచింగ్ ఫీజులకు డబ్బు సాయం చేసేవాడు. నిజానికి, రవికి శేఖర్ అంటే కేవలం స్నేహం మాత్రమే కాదు, వారిద్దరి మధ్య ఏ తారతమ్యం లేదనే మానసిక నిశ్చయత ఉండేది. ఇద్దరూ కలిసి పగలంతా చదువుకుంటూ, సాయంత్రం వేళల్లో కట్టమీద కూర్చుని భవిష్యత్తు గురించి కలలు కనేవారు.
ఒక సంవత్సరం, అనుకోకుండా ఆ ఊరిలో పెను తుఫాను వచ్చింది. ఎడతెగని వర్షం, భయంకరమైన గాలులతో గ్రామం మొత్తం అల్లకల్లోలమైంది. వెంకట్రావు గారి పాత ఇల్లు శిథిలావస్థకు చేరుకోవడంతో, రాత్రి పూట గోడలు కూలడం మొదలుపెట్టాయి. ఆ భయంకరమైన సమయంలో, వెంకట్రావు భయంతో వణికిపోతూ సహాయం కోసం పెద్దగా కేకలు వేశాడు. ఎవరూ తమ ప్రాణాలు పణంగా పెట్టి ముందుకు రాలేని పరిస్థితి.
అప్పుడు, తన పాత గుడిసె గోడలు కూడా నలిగిపోతున్నా, శేఖర్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా, పరుగున వెంకట్రావు ఇంటికి చేరుకున్నాడు. ప్రాణాలకు తెగించి, రవితో కలిసి వెంకట్రావు గారిని సురక్షిత ప్రాంతానికి తీసుకెళ్లాడు. ఆ రాత్రి, మూడు ప్రాణాలు ఒక చిన్నపాటి రేకుల షెడ్‌లో సమంగా తలదాచుకున్నాయి.
మరుసటి రోజు ఉదయం, తుఫాను తగ్గుముఖం పట్టాక, వెంకట్రావు గారి మనస్సు పూర్తిగా మారిపోయింది. తన అహంకారం ఆ ఒక్క రాత్రిలో అదృశ్యమైంది. తాను చిన్న చూపు చూసిన శేఖరే, తన ప్రాణం నిలబెట్టాడని, నిజమైన మానవత్వం తన కంటే పేదవాడిలోనే ఉందని గుర్తించాడు. మొత్తం ఊరి ముందు వెంకట్రావు శేఖర్ కాళ్ళు పట్టుకుని కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటూ క్షమించమని వేడుకున్నాడు. "శేఖర్! నాకు బుద్ధి వచ్చింది. మనుషులు అంటే కులం, ధనం చూసి కాదు... హృదయం చూసి ప్రేమించాలి, గౌరవించాలి. నిజమైన సమత్వం అంటే ఇదే," అన్నాడు.
రవి, శేఖర్ ఇద్దరూ నవ్వుతూ ఆయన చేయి పట్టుకున్నారు. ఆ రోజు నుండి కలువకుంట పల్లెలో పాత తారతమ్యాలు చెరిగిపోయాయి. కులం, అంతస్తుతో సంబంధం లేకుండా, ప్రజలంతా ఒకరికొకరు సహాయం చేసుకుంటూ, ఒక కుటుంబంలా కలిసిమెలిసి జీవించడం మొదలుపెట్టారు. ఆ పల్లెలో పాత గోడలు కూలి, కొత్త సమత్వపు సంధ్య వెలుగులు ప్రసరించాయి.