నింద:- సి.హెచ్.ప్రతాప్
 దక్షిణ దేశంలోని పచ్చని పల్లెటూళ్ల మధ్య, కొండ శిఖరంపై కృష్ణానంద స్వామి అనే గొప్ప జ్ఞాని ఆశ్రమం ఉండేది. కృష్ణానంద స్వామి శివభక్తులు, నిరంతరం ఆత్మజ్ఞాన బోధలో మునిగేవారు. ఆయనకు శిష్యులు, భక్తులు వేల సంఖ్యలో ఉండేవారు. ఆ ప్రాంతంలో ఆయనను పరమశివుని ప్రతిరూపంగా కొలిచేవారు.
అదే గ్రామానికి చెందిన నిర్మల అనే యువతి, తన మనసు కోల్పోయి, నడవడిక తప్పింది. తను గర్భవతి అయినప్పుడు, గ్రామంలో పెద్దలు తండ్రి ఎవరో నిలదీశారు. తన తప్పు బయటపడకుండా ఉండేందుకు, ఆ అమ్మాయి అకస్మాత్తుగా 'ఈ బిడ్డకు తండ్రి కృష్ణానంద స్వామే!' అని అబద్ధం చెప్పింది.
ఆ మాట విని గ్రామంలో పెద్ద పెను తుఫాను రేగింది. పవిత్రమైన స్వామిపై ఇంతటి నింద మోపడంతో భక్తులు, శిష్యులు తీవ్ర ఆందోళన చెందారు. గ్రామ పెద్దలు కోపంతో, అవమానంతో ఆశ్రమానికి వెళ్లి, కృష్ణానంద స్వామిని నిలదీశారు.
"స్వామీ! ఈ అబద్ధపు ఆరోపణ గురించి మీరేమంటారు? మీ పవిత్రతకు మాయని మచ్చ తెచ్చారు!" అని అడిగారు.
కృష్ణానంద స్వామి కళ్ళు మూసుకొని, సమాధి స్థితి నుండి కళ్ళు తెరిచారు. ఆయన ముఖంలో కోపం లేదు, విచారం లేదు, చిరునవ్వు కూడా లేదు. ఒక ప్రశాంతమైన నిశ్చలత మాత్రమే ఉంది. ఆయన చాలా నెమ్మదిగా, కేవలం రెండు మాటలలో ఇలా సమాధానం ఇచ్చారు: "అవునా?"
ఆ తర్వాత, ఆ బిడ్డ పుట్టినప్పుడు, గ్రామ పెద్దలు ఆ పసికందును స్వామి ఆశ్రమంలో పడేసి వెళ్లిపోయారు. ఆ నిందను శిరసా వహించిన స్వామి, బిడ్డకు పాలు, పండ్లు, బట్టలు సమకూర్చడానికి భిక్షాటనకు వెళ్లడం మొదలుపెట్టారు. ఆ బిడ్డను ఎంతో వాత్సల్యంతో, తన కర్మగా భావించి, పసికందును పెంచడం మొదలుపెట్టారు. శిష్యులు ఆశ్చర్యపోయినా, స్వామి నిశ్చలత్వంలో ఉన్నతమైన తత్వాన్ని చూసి మౌనం వహించారు.
సుమారు ఒక సంవత్సరం గడిచింది. నిర్మల, స్వామి తన నిందను మౌనంగా భరించడం చూసి, లోలోపల పశ్చాత్తాపంతో దహించుకుపోయింది. చివరికి ఆమె గ్రామానికి వచ్చి, అందరి ముందు తన తప్పును, అసలు నిజాన్ని ఒప్పుకుంది. ఆ పసికందు తండ్రి మరొక యువకుడని ప్రకటించింది.
గ్రామ ప్రజలు, పెద్దలు, శిష్యులు ఒక్కసారిగా సిగ్గుతో తలదించుకున్నారు. పరుగు పరుగున ఆశ్రమానికి వెళ్లి, స్వామి పాదాలపై పడి క్షమించమని వేడుకున్నారు. "స్వామీ! మేము మిమ్మల్ని అనుమానించాం. మీ దైవత్వాన్ని అర్థం చేసుకోలేదు!" అని మొరపెట్టుకున్నారు.
కృష్ణానంద స్వామి తన చేతుల్లో ఉన్న బిడ్డను గ్రామ పెద్దలకు తిరిగి ఇస్తూ, అప్పుడు కూడా ప్రశాంతంగా, కేవలం ఒకే మాటలో ఇలా అన్నారు: "అవునా?"
నిజమైన జ్ఞానికి బాహ్య ప్రపంచంలోని నిందలు, పొగడ్తలు రెండూ సమానమే. ఏ అబద్ధపు తీర్పు మనల్ని కర్మ మార్గం నుండి పక్కకు తప్పించలేదు. ధర్మం వైపు మనం  నిశ్చలంగా ఉంటే, సత్యం మనకు  అండగా నిలబడుతుంది. 

కామెంట్‌లు
Popular posts
మహాభారతంలో ధర్మరాజుకు వాడిన పేర్లు.: -డా.బెల్లంకొండనాగేశ్వరరావు.
తల్లి గర్భము నుండి ధనము తేడెవ్వడు--ఎం బిందుమాధవి
చిత్రం
బంజారా బాహుబలి పోర్య తార.: - డా ప్రతాప్ కౌటిళ్యా.
చిత్రం
అలిశెట్టి ప్రభాకర్ తను శవమై ఒకరికి వశమై తనువు పుండై ఒకడికి పండై ఎప్పుడూ ఎడారై ఎందరికో ఒయాసిస్సై.... నేను మొట్టమొదటగా చదివిన అలిశెట్టి ప్రభాకర్ కవిత ఇదే. అదీనూ హైదరాబాద్ రాంనగర్లో పాత్రికేయులు జి. కృష్ణగారింటికి భుజాన ఓ కెమేరా తగిలించుకుని వస్తున్నప్పటి నుంచీ ఎరుగుదును. ప్రభాకర్ నివాసముండిన ఇల్లు కృష్ణగారింటికి వెనకాతలే ఉండేది. ఒకటి కాదు రెండు కాదు తరచూ కృష్ణగారింటికి వచ్చివెళ్తుండేవారు ప్రభాకర్. వాళ్ళావిడ భాగ్యలక్ష్మిగారూ పిలల్లలూకూడా వస్తుండేవారు. కృష్ణగారికి ఓమారు ప్రభాకర్ ఓ చిన్ని కవితల పుస్తకం ఇవ్వగా అందులో "వేశ్య" కవిత చూసి బలే రాశారనుకున్నాను. క్రమంగా అలిశెట్టి ప్రభాకర్ అభిమానినయ్యాను. కానీ నేను ఆయనతో మాట్లాడింది చాలా చాలా తక్కువ. కృష్ణగారింటే కాదు రాంనగర్ రోడ్లల్లో ఎక్కడైనా కనిపిస్తే ఒక్క నవ్వు నవ్వేవాడిని.ఏడేళ్ళ క్రితం బషీర్ బాగ్ ప్రెస్ క్లబ్బులో జనవరి 12వ తేదీన అలిశెట్టి ప్రభాకర్ కవితా సర్వస్వం ఆవిష్కృత సభ జరిగితే నేనూ రేణుకా వెళ్ళాం. ఆరోజు సభలో ఎవరెవరు ఏం మాట్లాడారో గుర్తుకు రావడం లేదు కానీ అలిశెట్టివారబ్బాయ్ సంగ్రామ్ తో మాట్లాడాను. పుస్తకం కొన్నాను. సంగ్రామ్ చాలా చిన్నవాడు నేను రాంనగర్లో చూసినప్పుడు. అలిశెట్టి కవితా సంపుటిలో మొత్తం ఏడు పుస్తకాల సమాహారం. మరో మాటలో చెప్పాలంటే మూడు వందల ముప్పై అయిదు పేజీలలోని ప్రతి మాటా ప్రభాకరంటే ఎవరో తెలియని వాళ్ళకీ తెలియచెప్తుంది. తన భార్య భాగ్యలక్ష్మి గారి గురించి ఓ కవిత రాశారు..... "నాకు బెర్నార్డ్ షాలు, షేక్ స్పియర్ లూ తెలియదు తనకు గుడిపాటి వెంకటాచలం, గురజాడా తెలియదుఇద్దరం ఉత్త పిచ్చివాళ్ళంకాని - అడుగంటిన కిరసనాయిలు స్టవ్ తో అన్నం ఎట్లా ఉడికించాలో తనకు తెలుసు దగ్గు తెరల నెత్తుటి రెపరెపల ఊపిరితిత్తుల్తోకవిత్వమెట్లా రాజేయాలో నాకు తెలుసు...."ఇలా తమకేం తెలీదు ఏం తెలుసువంటివి చెప్తూ ..."గాజుకుప్పెల్లాంటి నా కళ్ళల్లోనే ఆశల అగరొత్తులు వెలిగించుకుందే తప్పతులతూగే ఐశ్వర్యమో తులం బంగారమో కావాలని ఏనాడూ ప్రాధేయపడలేదు" అని రాసుకున్న మాటల్తో ప్రభాకర్ జీవనశైలీ, నిజాయితీ, పట్టుదల విదితమవుతాయి. మరణం నా చివరి చరణం కాదు అనే విభాగానికి రాసుకున్న ముందుమాటలో ప్రభాకర్ ... "వేదనాభరితమైన నా కవితాక్షరాన్ని వేశ్యా వాటికనే పలకమీద దిద్దుకున్నప్పుడూ అక్షరనేత్రం తెరిచి ఆనాటి దొరతనాన్ని ఆగ్రహించినప్పుడూ బహుశా నాకు పద్దెనిదేళ్ళు" అని చెప్తూ కుంచె నుంచి ప్రవహించే చైతన్యం ఘనీభవించి కెమేరా ముందు సృజనాత్మకత ఒక అపరిపక్వ స్వప్నంగానే చితికిపోయి నానాటికీ దారిద్ర్యమనే ఊబిలోకి దిగబడి బహుశా ఏ పౌరుడూ పాత్రికేయుడూ పడనన్ని కష్టాలతో చితికి చితికి చివరికి పత్రిక పారితోషికమే జీవనాధారంగా స్వీకరిస్తున్న నేపథ్యంలో హృదయం విప్పి నన్నీ నాలుగు మాటలు చెప్పుకోనివ్వండీ అన్నారు ప్రభాకర్! చిత్రలేఖనంలో చమత్కారంతో పాటు పదునైన కవిత్వం రాయడంలో అలిశెట్టి ప్రభాకర్ అందవేసిన చేయి. ఆయన సాహిత్యంలో కవి కాళోజీ భావాలు కనిపిస్తుంటాయి. తాను గీసిన చిత్రానికి తనే కవిత్వం కూడా రాసుకునే ప్రక్రియతో విశేష ఆదరణ పొందిన ప్రభాకర్ మాటలు ఎంతో మందికి ప్రేరణగా నిలుస్తాయి. ప్రభాకర్ శారీరకంగా మనతో లేకపోయినా ఆయన తన చిత్రకవితల ద్వారా ఎప్పటికీ సజీవంగానే ఉంటూ ఉంటారు. ప్రభాకర్‌లాంటి సామాజిక స్పృహ కలిగిన కవులు భవిష్యత్ తరాలకు ఎంతో అవసరం. ఆయన మినీకవితలు తెలుగు రాష్ట్రాలలో ప్రఖ్యాతి చెందినవే. జననం, మరణం ఒకే రోజున (జనవరి 12) కావడం యాధృచ్ఛికం. "అలిశెట్టి ప్రభాకర్ ఓ కవిత్వ మాంత్రికుడు. కుంచెని, కెమెరా లెన్సుని, కలాన్ని ఏకం చేసి తెలుగు కవితకు పుష్టి చేకూర్చిన వినూత్నకవి. ఆయన కవిత్వం గోడలపై నినాదాలై, వ్యాసాలకు మొదలు తుదలై, ప్రజల నోటి నుడికారమై మన మధ్యే ఉంటోంది" అన్న జయధీర్ తిరుమలరావు గారి మాట అక్షర సత్యం. శ్రీశ్రీ తరువాత అంత ఎక్కువగా ‘కోట్’ చేసే కవిత్వం ప్రభాకర్‌ గారిది.సమాజ మార్పును ఆకాంక్షిస్తూ 'మరణం నా చివరి చరణం’ కాదని, సమరమే తన అంతిమ చిరునామా అని ప్రకటించిన ప్రభాకర్ మాన్యుల కవి కాదు, సామాన్యుల కవిగా ముద్రపడిన కవి అని ఆయన సన్మిత్రులైన బి. నర్సన్ గారి అభిప్రాయం. ఆయన కవిత్వంలో సూటిదనం, సరళతలతో పాటు ఒకింత సాహసం కూడా ఉండడమే ప్రభాకర్‌ను భిన్న కవిగా, జనపక్షపాతిగా నిలబెట్టిందన్నారాయన. ప్రభాకర్‌ వ్యక్తిత్వమే ఆయన అక్షరాల్లో ప్రతిఫలించి ఆయన్ని ఉద్యమ కవిగా నిలబెట్టిందనికూడా చెప్పారు బి. నర్సన్.తను రాసి గీసిన కవితా చిత్రాల ఫ్రేమ్‌ల అమ్మకానికీ ముందుకు రాలేదు. ఓసారి ప్రభాకర్‌ తన కవితాచిత్రాలను చేతిలో పట్టుకొని స్కూటర్‌ వెనకాల కూర్చున్నారు. కోఠి చౌరస్తా వద్ద సిగ్నల్‌ పడింది. పక్కనే కారులో ఉన్నాయన ప్రభాకర్‌ చేతిలోని చిత్రాలను చూసి సిగ్నల్‌ దాటాక ఆగవలసిందిగా కోరారు.స్కూటర్‌ నడుపుతున్నాయన ముందుకెళ్లి ఆపారు.కారులోంచి దిగొచ్చిన మనిషి ఓ ఫ్రేమ్‌ చూపిస్తూ అది తనకు కావాలని, ఎంతకిస్తారని అడిగారు.కానీ ప్రభాకర్ "అది అమ్మడానికి కాదని జవాబిచ్చారు. కావాలని అడిగిన మనిషి ఎన్టీఆర్‌కు దగ్గరి బంధువు, ఆనాడు పార్లమెంట్‌ సభ్యుడు. స్కూటర్‌పై ప్రభాకర్‌ను తీసుకెళ్లిన ఓ మిత్రుడు నర్సన్ గారికి చెప్పడంతో ఈ విషయం తెలిసింది.స్వస్థలం నుంచిహైదరాబాద్‌ వచ్చాక ప్రభాకర్‌ గారికి ఫొటో స్టూడియో చిరునామాగా మిగిలింది గాని ఆదాయ వనరు కాలేదు. కిరాయి చెల్లించలేక విద్యానగర్‌ నుండి స్టూడియోను నారాయణగూడ నాలా పక్కన పాత దుకాణంలోకి మార్చారు. కవితలతో అందరి అభిమానాన్ని పొందిన ప్రభాకర్ తన 39వ ఏట 1993 జనవరి 12 వ తేదీ ఉదయం తుదిశ్వాస విడిచారు. నాకెంతో ఇష్టమైన కవి. చిత్రకవి. డబ్బుకోసం వెంపర్లాడని ప్రభాకర్ కలాన్ని మాత్రమే అందుకున్న కవి. అక్షరాన్ని నమ్ముకున్న కవి. అంతేతప్ప తనను అమ్ముకోని మహా కవి.- యామిజాల జగదీశ్
చిత్రం
సమయం !!: - సునీతా ప్రతాప్ ఉపాధ్యాయిని పాలెం.
చిత్రం