సెల్ రాక్షసి:-సి.హెచ్.ప్రతాప్

 ప్రకృతి రమణీయతతో అలరారే శాంతిపురం అనే గ్రామంలో గోపాల్ అనే పన్నెండేళ్ల బాలుడు ఉండేవాడు. చదువులో ఎప్పుడూ ముందుండే గోపాల్, సెలవుల్లో తన తాతయ్య దగ్గరకు వెళ్లి కథలు వినడం, తోటలో మొక్కలకు నీళ్లు పోయడం అంటే ఎంతో ఇష్టపడేవాడు. ఆ ఊరి చివర ఉన్న పెద్ద మర్రిచెట్టు దగ్గర సాయంత్రం వేళ మిత్రులతో కలిసి ఆడే ఆటలు అతనికి ప్రాణం. అయితే, ఒక పుట్టినరోజున తండ్రి బహుమతిగా ఇచ్చిన స్మార్ట్‌ఫోన్ అతని జీవితాన్ని ఒక్కసారిగా మార్చేసింది. క్రమంగా గోపాల్ సోషల్ మీడియాలోని రంగుల ప్రపంచానికి బానిసయ్యాడు. శ్రీమద్భగవద్గీతలో కృష్ణ పరమాత్మ చెప్పినట్లుగా, "ధ్యాయతో విషయాన్ పుంసః సంగస్తేషూపజాయతే" - అంటే విషయాలపై అతిగా ధ్యాస పెడితే వాటిపై అనురాగం ఏర్పడి, అది చివరకు మనిషి విచక్షణను నాశనం చేస్తుంది. గోపాల్ కూడా తన నిజమైన స్నేహితులను వదిలేసి, తన ఫోటోలకు వచ్చే 'లైకులు' మరియు అపరిచితుల మెప్పు కోసం ఆరాటపడుతూ తన విలువైన సమయాన్ని వృధా చేయడం మొదలుపెట్టాడు. గోపాల్ ను గమనించిన ఇతర పిల్లలు కూడా తమ తల్లిదండ్రులను స్మ్నార్ట్ ఫోన్లు కావాలని వేధించడం మొదలుపెట్టారు. వాళ్ళ కోరికను కాదనలేని తల్లిదండ్రులు వాళ్ళకు కూడా స్మార్ట్ ఫోన్లు కొన్నారు. వాటికి బానిసలైన ఆ ఊరీ పిల్లలు ఆటపాటలకు బయటకే రావడమే మానేసారు.
గోపాల్ ప్రవర్తనలో మార్పును గమనించిన అతని తాతయ్య ఒకరోజు అతడిని తోటలోకి పిలిచారు. అక్కడ ఒక చెట్టుకు అల్లుకున్న పిచ్చి తీగను చూపిస్తూ, "చూడు గోపాల్, ఈ తీగ అందంగా కనిపిస్తూనే చెట్టులోని సారాన్ని పీల్చేసి దాని ఎదుగుదలను ఆపేస్తుంది. సోషల్ మీడియా కూడా అంతే, అది నీ కాలాన్ని, నీలోని సృజనాత్మకతను నిశ్శబ్దంగా తినేస్తుంది" అని మందలించారు. శాంతిపురంలోని ఆ మర్రిచెట్టు సాక్షిగా గోపాల్‌కు ఒక గొప్ప సత్యం బోధపడింది. సోషల్ మీడియాలో చూస్తున్న ఆడంబరమైన జీవితాలు కేవలం ప్రదర్శన కోసమేనని, అవి నిజం కావని అతనికి అర్థమైంది. ఇతరులతో తనను తాను పోల్చుకోవడం వల్ల తనలో అసూయ, అసంతృప్తి పెరుగుతున్నాయని గ్రహించాడు. "అతి సర్వత్ర వర్జయేత్" అన్న ఆర్యోక్తిని గుర్తుచేసుకుంటూ, ఏ వస్తువైనా మితిమీరితే అది విషంగా మారుతుందని తెలుసుకున్నాడు.
శాంతిపురంలోని ఇతర పిల్లలైన రవి, గీత కూడా సోషల్ మీడియా ప్రభావంతో తమ క్రియేటివిటీని కోల్పోవడం గమనించిన గోపాల్, వారందరికీ అవగాహన కల్పించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. స్మార్ట్‌ఫోన్ వాడకం వల్ల కలిగే కంటి సమస్యలు, నిద్రలేమి మరియు మానసిక ఒత్తిడి గురించి తన స్నేహితులకు వివరించాడు. ఆ మర్రిచెట్టు నీడన మళ్లీ పాత ఆటలు, కథల ముచ్చట్లు మొదలయ్యాయి. పిల్లలందరూ నిర్ణీత సమయం మాత్రమే సాంకేతికతను ఉపయోగిస్తూ, మిగిలిన సమయాన్ని పుస్తక పఠనానికి, వ్యాయామానికి కేటాయించడం ప్రారంభించారు. భగవద్గీతలో చెప్పినట్లుగా "ఉద్ధరేదాత్మనాత్మానం" - అంటే మనల్ని మనమే ఉద్ధరించుకోవాలి. గోపాల్ మరియు అతని మిత్రులు తమ అలవాట్లను మార్చుకుని శాంతిపురం గ్రామానికి మళ్లీ ఆ పాత వైభవాన్ని తీసుకువచ్చారు. మన పిల్లల భవిష్యత్తు వారి చేతుల్లోని ఫోన్లలో లేదు, మనం వారికి ఇచ్చే సంస్కారం మరియు ప్రకృతితో వారు గడిపే సమయం లోనే ఉంది. ఈ కథ ద్వారా శాంతిపురం గ్రామం మనందరికీ ఒక గొప్ప సందేశాన్ని ఇస్తోంది.