మానవసేవ:-సి.హెచ్.ప్రతాప్

 గోదావరి తీరంలోని ఒక చిన్న గ్రామం—దేవీపట్నం. ఆ గ్రామంలో శ్రీనివాస్ అనే యువకుడు ఉండేవాడు. అతడు ప్రతిరోజూ ఉదయం ఆలయానికి వెళ్లి దీపం వెలిగించకుండా ఇంటి నుంచి బయటకు రావడమే కాదు. ఉపవాసాలు, వ్రతాలు, పూజలు—అన్నీ అతడి జీవితంలో భాగమే. “దేవుడు నా భక్తికి తప్పక ఫలితం ఇస్తాడు” అన్న నమ్మకం అతడిలో గట్టిగా పాతుకుపోయింది.
ఒక సంవత్సరం గోదావరి ఉప్పొంగింది. వరద నీళ్లు గ్రామాన్ని ముంచెత్తాయి. ఇళ్లు కొట్టుకుపోయాయి. జనాలు ఆకలితో, భయంతో అల్లాడిపోయారు. ఆలయం ముందు కూడా నీళ్లు చేరాయి. ఆ రోజు ఉదయం శ్రీనివాస్ ఆలయానికి వెళ్లబోతుండగా, మార్గంలో ఒక వృద్ధురాలు వరద నీటిలో నిలబడి, ఒంటరిగా ఏడుస్తూ కనిపించింది. చేతిలో చిన్న మూట—అదే ఆమె జీవితం అంతా.
“అమ్మా, పక్కకు రండి” అని చెప్పాడు శ్రీనివాస్. కానీ ఆలయానికి ఆలస్యమవుతుందన్న ఆలోచనతో ఆమెను వదిలేసి ముందుకు సాగిపోయాడు. ఆలయంలో గంట మోగించాడు. పూజ మొదలుపెట్టాడు. కానీ అతడి మనసు నిలకడగా లేదు. వృద్ధురాలి కన్నీళ్లు, ఆమె చేతిలోని మూట—అవి కళ్లముందు తిరుగుతున్నాయి.
అప్పుడే ఆలయ పూజారి వచ్చి అన్నాడు— “ఈ రోజు దేవుడు ఆలయంలో లేడు నాయనా.”
శ్రీనివాస్ ఆశ్చర్యపోయాడు. “ఏమిటండీ అలా అంటున్నారు?”
పూజారి చిరునవ్వుతో చెప్పాడు— “ఆకలితో ఉన్నవాడికి అన్నం పెట్టిన చోటే దేవుడు ఉంటాడు. కన్నీరు తుడిచిన చేతుల్లోనే దేవుడు ఉంటాడు.”
ఆ మాటలు శ్రీనివాస్ హృదయాన్ని బలంగా తాకాయి. వెంటనే ఆలయం నుంచి బయటకు వచ్చి, వరదలో చిక్కుకున్న వారిని వెతకడం మొదలుపెట్టాడు. తన ఇంట్లో ఉన్న బియ్యం, బట్టలు తీసుకొచ్చాడు. వృద్ధురాలిని సురక్షిత స్థలానికి చేర్చాడు. పిల్లలకు భోజనం పెట్టాడు. గాయపడినవారిని ఆసుపత్రికి పంపించాడు.
రోజులు గడిచాయి. వరద తగ్గింది. గ్రామం మెల్లగా కోలుకుంది. ఆ రోజు ఆలయంలో చేయని పూజ, శ్రీనివాస్ జీవితంలో చేసిన అత్యంత గొప్ప పూజగా మారింది. అతడి మనసు ప్రశాంతంగా మారింది. ఇకపై అతడు దేవుడిని ఆలయంలో కాదు—మనిషిలో చూడడం నేర్చుకున్నాడు.
దేవుడు విగ్రహాల్లో మాత్రమే ఉండడు. బాధలో ఉన్న మనిషికి చేయూతనిచ్చే చేతుల్లో, ఆకలిని తీర్చే గిన్నెలో, కన్నీళ్లు తుడిచే కరుణలోనే దేవుడు ఉంటాడు. మానవ సేవే నిజమైన ఆరాధన; అదే మాధవ సేవ.