జీవితం విలువ: - సి. హెచ్. ప్రతాప్

 రంగయ్య తాతయ్యకు అరవై ఏళ్ళు దాటాయి. ఆయన జీవితం అంతా పొలం, ఎద్దులు, పంట చుట్టూ తిరిగింది. కానీ ఇప్పుడు కాళ్లకు శక్తి తగ్గింది, చేతులకు పని లేదు. పొలం పనులు మానేసి, భార్య పోయిన తర్వాత, ఆయన జీవితం ఒక నిశ్శబ్ద సముద్రంలా మారింది. పిల్లలు దూరంగా పట్నాలలో ఉద్యోగాలు చేసుకుంటున్నారు. వారి ఇళ్లలో స్థలం ఉన్నా, తన మనసుకు మాత్రం అక్కడ స్థానం లేదని ఆయన బాధ. ఇంటి నిశ్శబ్దం గుండెల్లో రాయిలా ఉండేది. "నా బతుకు దేనికీ పనికిరాదు. ఇంకెవరికీ నేను భారంగా ఉండకూడదు. నా ప్రయాణం ముగించాల్సిన సమయం వచ్చింది," అనే ఆలోచనలు ఆయన మనసును తొలిచేశాయి.
ఒక రోజు తెల్లవారుజామున, పొగమంచు ఇంకా పూర్తిగా విడిపోని సమయంలో, చలిగాలి వణుకు పుట్టిస్తున్న వేళ, రంగయ్య తాతయ్య గోదావరి నది వైపు నడక సాగించాడు. ఆయన మనసులో ఒకటే నిర్ణయం: ఈ జీవితాన్ని ఇక్కడే ముగించుకోవడం. నది ఒడ్డుకు చేరి, చల్లని ఇసుకపై కూర్చున్నాడు. నది ప్రవాహపు శబ్దం... ఈ రోజుతో అన్నీ ముగుస్తాయి అనే భావనతో అంతా నిశ్చలంగా అనిపించింది.
సరిగ్గా అదే సమయంలో, నీటిలో ఒక చిన్న తుమ్మెద కొట్టుకుపోవడం చూశాడు. అది నీటిలో పడి, రెక్కలు తడిచిపోయి, బరువెక్కి పైకి ఎగరలేక పోతోంది. ఆ చిన్న ప్రాణం బతకడానికి చివరి ప్రయత్నంగా ఒక చిన్న కొమ్మను అందుకోవడానికి అల్లాడుతోంది. అది చూసిన రంగయ్య తాతయ్యలో తెలియని కదలిక. క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా, తన చేతిలో ఉన్న పొడవాటి కర్రను ఆ తుమ్మెద అందుకోగలిగేలా నీటి వైపు వంచాడు. బలం పుంజుకుని ఆ తుమ్మెద మెల్లగా, వణుకుతున్న కాళ్లతో కర్రను పట్టుకుని, నెమ్మదిగా పైకి పాకింది. కాసేపు ఆగి, దాని తడి రెక్కలు ఆర్చుకుని, చిన్నగా ఝూం అని సంతోషంగా శబ్దం చేస్తూ, దగ్గరలోని మల్లెచెట్టుపై వాలింది.
ఆ దృశ్యం రంగయ్య తాతయ్యను ఆశ్చర్యానికి గురిచేసింది. "ఓ చిన్న ప్రాణికి కూడా జీవించాలనే తపన ఇంత బలంగా ఉంది! కేవలం ఒక చిన్న కర్ర సహాయంతో దాని ప్రాణాన్ని నేను నిలబెట్టగలిగాను. ఒక చిన్న సహాయం ఆ ప్రాణానికి బలాన్నిస్తే, నేను ఇంకా బతికుంటే ఎంత మందికి, ఎంత విధంగా సాయపడగలను? నా చిన్న జీవితానికి కూడా ఒక విలువ, ఒక ఉద్దేశం ఉంది కదా?" అని ఆయన గుండెలో కొత్త వెలుగు పుట్టింది. ఆ రోజు ఆయన నదిలో దిగలేదు.
కొత్త ఉత్సాహంతో వెనక్కి తిరిగి ఇంటికి నడిచాడు. ముందుగా ఇంటి ముందు వాడిపోయిన తులసి మొక్కకు మనస్ఫూర్తిగా నీరు పోశాడు. ఆ తర్వాత తనకోసం వేడిగా గోధుమ రవ్వ ఉప్మా చేసుకుని తిన్నాడు. ఆ రోజు రాత్రి, మరుసటి రోజు నుండి ఊరి పిల్లలకు రామాయణం, మహాభారతం కథలు చెప్పాలని, తన అనుభవాన్ని ఇతరులకు పంచాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. జీవితం విలువ ఇంట్లోనో, పొలంలోనో కాదని, ప్రతి చిన్న పనిలో, ఇతరులకు చేసే ప్రతి చిన్న సాయంలో ఉంటుందని ఆయన గ్రహించాడు.
జీవితం చాలా విలువైనది. దాన్ని ఇతరులకు ఇవ్వడం ద్వారా, అనుభవించడం ద్వారా దాని నిజమైన విలువను తెలుసుకోవాలి.