మనిషి ప్రవహించే నది… :- కవి రత్న-సాహిత్య ధీర-సహస్ర కవి భూషణ్-పోలయ్య కూకట్లపల్లి-అత్తాపూర్ హైదరాబాద్

జీవితం

కమ్మని కలలు కంటుంది…

ఆ కలలకు కళ్లే

పచ్చని పొదరిల్లు.

కడలి కనే కలలే అలలు

ఆ అలలు ఆశల పిట్టల్లా 

తపిస్తాయి తీరం దాటాలని 

ఇసుకతిన్నెలపై ఇల్లు కట్టుకోవాలని

కానీ తెలియదు…పాపం 

అలల పయనం తీరంవరకే పరిమితమని

ఆకాశపు అంచుల్ని తాకాలని  

ఎగిసిపడే ఏ అల తీరం దాటదు.

నీటితరంగాల్లో పుట్టిన అలలు

క్షణంసేపు ముత్యపు నురగల్లా మెరిసి 

ఆపై నిశ్శబ్దంగా నీటిలో కనుమరుగౌతాయి

నదులు ఎక్కడో

కొండల్లో కోనల్లో పుట్టి,

రేసుగుర్రాల్లా దూసుకెళ్లి

కడకు కడలి ఒడిలో ఒరిగిపోతాయి 

మనిషీ కూడా అంతే ఈ లోకానికి

ఒక అనుకోని అతిథిగా వచ్చి

బంధాల సంకెళ్లు తెంచుకొని

ఓ బహుదూరపు బాటసారిగా 

ఒంటరిగా సుదూరతీరాలకు చేరతాడు 

కమ్మని కలలు కంటూ కన్నుమూసి

కారుచీకటి ఊబిలోకి జారిపోతాడు

మట్టివాసన పీల్చిన ఈ మట్టిమనిషి

మళ్లీ మట్టిలో కలసి మాయమౌతాడు

ఆత్మ పరమాత్మలో లీనమై

నింగిని చేరి నిర్మల నిశ్చల 

నిశీధిలో నిలిచిపోతాడు

ఓ ధృవతారగా వెలిగిపోతాడు