కరుణ వెలుగులు:-సి.హెచ్.ప్రతాప్

 విశాఖపట్నం సమీపంలోని ఓ చిన్న కొండ గ్రామం అది. సముద్రం నుంచి వచ్చే గాలి, కొండల మధ్య ఊగిసలాడే చెట్ల శబ్దం—అక్కడ జీవితం నిదానంగా సాగేది. ఆ గ్రామంలో రామయ్య అనే వృద్ధుడు ఉండేవాడు. వయసు అరవై దాటినా, రోజూ తెల్లవారితే ఊరి బస్టాండ్ దగ్గర కూర్చొని ప్రయాణికులకు నీళ్లు ఇచ్చేవాడు. ఎవరికీ డబ్బు అడగడు. “మన దగ్గర ఉన్నది పంచితేనే జీవితం అర్థమవుతుంది” అనేది అతని నమ్మకం.
ఒక రోజు వర్షం కుండపోతగా కురుస్తోంది. బస్టాండ్ ఖాళీగా ఉంది. ఆ వేళ, మాసిన  బట్టలతో, ఒంటరిగా నిలబడ్డ ఓ అమ్మాయిని రామయ్య గమనించాడు. పేరు సీత. హైదరాబాద్‌లో ఉద్యోగం చేస్తూ, సెలవలకు ఇంటికి వస్తూ డబ్బు, ఫోన్—అన్నీ పోగొట్టుకుంది. ఎవ్వరూ దగ్గరికి రాకపోవడంతో, ఆమె కళ్లలో భయం, నిరాశ రెండూ కలిసిపోయాయి.
రామయ్య ఆమెను తన చిన్న గుడిసెకి తీసుకెళ్లాడు. వేడి అన్నం పెట్టాడు. పాత కంబళి ఇచ్చాడు. “ఇక్కడ భయం లేదు అమ్మా” అన్న ఒక్క వాక్యం ఆమె మనసులోని గడ్డకట్టిన మంచును కరిగించింది. ఆ రాత్రి ఆమె చాలాకాలం తర్వాత ప్రశాంతంగా నిద్రపోయింది.
మరుసటి రోజు రామయ్య తన దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి డబ్బుతో ఆమెకు బస్సు టికెట్ తీసిచ్చాడు. “నువ్వు నిలబడితే చాలు, జీవితం నిన్ను వదలదు” అని చెప్పి ఆశీర్వదించాడు. ఆ మాటలు సీత జీవితానికి దిశ చూపాయి. తిరిగి నగరానికి వెళ్లిన ఆమె, కొత్తగా జీవితం మొదలుపెట్టింది. కొన్ని సంవత్సరాల్లోనే ఒక సామాజిక సంస్థను స్థాపించి, రోడ్డుపై ఉన్న మహిళలకు ఆశ్రయం, ఉపాధి కల్పించడం ప్రారంభించింది.
ఒక రోజు సీత మళ్లీ ఆ గ్రామానికి వచ్చింది. రామయ్య అప్పటికే అనారోగ్యంతో మంచానికే పరిమితమయ్యాడు. ఆమె అతని చేతిని పట్టుకుని కన్నీళ్లతో చెప్పింది—“బానాయి గారు  మీరు ఆ రోజు చూపిన కరుణ లేకపోతే, నేను ఈ రోజు ఉండేదాన్ని కాదు.” రామయ్య చిరునవ్వుతో ఒక్క మాట అన్నాడు—“కరుణ అంటే గొప్పదేదో కాదు అమ్మా… అవసరంలో ఉన్నవాడిని మనవాడిలా చూడటమే.”
ఆ రోజు సీత ఆ గ్రామంలో ఒక ఆశ్రమానికి శంకుస్థాపన చేసింది. రామయ్య పేరు మీద.
కరుణకు భాష లేదు, హోదా లేదు, సంపద అవసరం లేదు. ప్రేమతో కలిసిన కరుణ ఒక్క మనిషి జీవితాన్నే కాదు—ఒక తరం భవిష్యత్తును మార్చగల శక్తి. మనం మారాలనుకునే ప్రపంచం, ముందుగా మన హృదయంలోనే మొదలవ్వాలి.