శ్రీమద్భాగవతం: భక్తి రసామృత సారము (12 వ భాగం): - సి.హెచ్.ప్రతాప్

 ఓం శ్రీ కృష్ణ పరబ్రహ్మణే నమః  
శ్రీమద్భాగవత నిర్మాణానికి పునాది వేసిన నారద మహర్షి పూర్వజన్మ వృత్తాంతం అత్యంత స్ఫూర్తిదాయకమైనది. వ్యాస మహర్షికి భక్తి తత్త్వాన్ని బోధించే క్రమంలో నారదుడు తన గత జన్మ విశేషాలను వివరించడం ప్రారంభిస్తారు. గత కల్పంలో నారదుడు ఒక వేద వేదాంత పండితుల ఇంట్లో పనిచేసే సామాన్య దాసీ పుత్రుడిగా జన్మించారు. ఆయనకు తండ్రి లేడు, తల్లి కేవలం ఒక పరిచారిక మాత్రమే. చదువు సంధ్యలు అబ్బే అవకాశం లేని ఆ చిన్న బాలుడు, తన తల్లితో కలిసి బ్రాహ్మణుల సేవలో గడిపేవారు. ఒకానొక చాతుర్మాస్య సమయంలో, వేద పండితులు మరియు పరమ భాగవతోత్తములైన కొందరు మహాత్ములు ఆ గ్రామానికి విచ్చేశారు.
ఆ చిన్నారి బాలుడికి ఆ మునుల సేవ చేసే భాగ్యం కలిగింది. సాధారణంగా చిన్న పిల్లలు చంచల స్వభావంతో ఆటపాటల్లో మునిగిపోతుంటారు, కానీ ఈ బాలుడు మాత్రం చిన్నతనం నుంచే ఎంతో వినయాన్ని, ఇంద్రియ నిగ్రహాన్ని ప్రదర్శించేవారు. ఆయన అతిగా మాట్లాడకుండా, ఆ మునులు చెప్పే మాటలను ఎంతో శ్రద్ధగా వినేవారు. ఆ మునుల పట్ల ఆయన చూపిన భక్తి శ్రద్ధలకు వారు ఎంతో ప్రసన్నులయ్యారు. వారు భోజనం చేసిన తర్వాత మిగిలిన ప్రసాదాన్ని (ఉచ్ఛిష్టాన్ని) తినడానికి ఆ బాలుడికి అనుమతి ఇచ్చారు. ఆ పవిత్రమైన భగవత్ ప్రసాదాన్ని స్వీకరించడం వల్ల ఆ బాలుడి హృదయంలో ఉన్న రజో, తమో గుణాలు నశించి, సత్త్వగుణం ప్రవేశించింది. దీనివల్ల ఆయనకు భగవంతుని పట్ల అమితమైన ఆసక్తి, అనురాగం కలిగాయి.
ఆ మునులు ప్రతిరోజూ పరమాత్మ యొక్క దివ్య లీలలను, కథలను గానం చేసేవారు. ఆ బాలుడు పనులన్నీ పక్కన పెట్టి ఏకాగ్రతతో ఆ హరికథా శ్రవణం చేసేవారు. క్రమంగా ఆయనలో భగవంతుని పట్ల అనురాగం పెరిగి, హృదయం భక్తి పారవశ్యంలో మునిగిపోయింది. చాతుర్మాస్య వ్రతం ముగిసి ఆ మునులు వెళ్ళిపోయే సమయం ఆసన్నమైనప్పుడు, ఆ బాలుడు వారి వియోగాన్ని తట్టుకోలేకపోయారు. తనలోని తపనను గమనించిన ఆ పరమహంసలు, ఆ బాలుడికి భగవంతుని ఉపాసించే అత్యంత రహస్యమైన, పవిత్రమైన జ్ఞానాన్ని ఉపదేశించారు. కేవలం పరమాత్మను స్మరించడం ద్వారానే మాయను జయించవచ్చని వారు బోధించారు.
ఆ బాలుడికి ఐదేళ్ల వయస్సు ఉన్నప్పుడు, ఒకరోజు రాత్రి ఆవు పాలు పితకడానికి వెళ్లిన ఆయన తల్లిని పాము కరిచి మరణించింది. లోకరీత్యా అది పెద్ద విపత్తు అయినప్పటికీ, భగవత్ చింతనలో ఉన్న ఆ బాలుడు దానిని భగవంతుని అనుగ్రహంగానే భావించారు. తనను బంధించి ఉన్న ఏకైక పాశం (తల్లి మీద ఉన్న మమకారం) తెగిపోయిందని, ఇక తాను పూర్తిగా పరమాత్మ సేవకు అంకితం కావచ్చని తలచారు. ఎటువంటి భయం లేకుండా, ఒంటరిగానే ఉత్తర దిశగా ప్రయాణించి దట్టమైన అరణ్యాలలోకి వెళ్లారు. అక్కడ ఒక రావి చెట్టు కింద కూర్చుని, ఆ మునులు ఉపదేశించిన రీతిలో పరమాత్మను ధ్యానించడం ప్రారంభించారు. అది కేవలం ఒక బాలుడి ప్రయాణం కాదు, ఒక జీవాత్మ పరమాత్మ వైపు సాగించిన మహా ప్రస్థానం. ఈ కథా భాగం మనకు నేర్పేది ఏమిటంటే—భగవంతుని చేరుకోవడానికి కులం, సంపద, వయస్సు ముఖ్యం కాదు, కేవలం నిర్మలమైన భక్తి మరియు సత్పురుషుల సాంగత్యం ఉంటే చాలు.