ఓం శ్రీ కృష్ణ పరబ్రహ్మణే నమః
నారద మహర్షి తన పూర్వజన్మ వృత్తాంతాన్ని కొనసాగిస్తూ, తల్లి మరణం తర్వాత తాను సాగించిన ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణాన్ని వ్యాస భగవానుడికి వివరించారు. కేవలం ఐదేళ్ల వయసున్న ఆ బాలుడు మమకార బంధాలు తెగిపోవడాన్ని భగవంతుని కృపగా భావించి, జనారణ్యం నుండి దట్టమైన అరణ్యాల వైపు అడుగులు వేశారు. నాగరికతకు దూరంగా, క్రూర మృగాలతో నిండిన భయంకరమైన అడవులు, నదులు, పర్వతాలను దాటుకుంటూ ఆయన ప్రయాణం సాగింది. చివరకు ఒక ప్రశాంతమైన ప్రదేశంలో ఉన్న రావి చెట్టు కింద ఆసీనుడై, పూర్వం తనకు మునులు ఉపదేశించిన పద్ధతిలో పరమాత్మను ధ్యానించడం ప్రారంభించారు. ఆ బాలుడి హృదయం భక్తి పారవశ్యంతో నిండిపోయింది, కళ్ల నుండి ఆనంద బాష్పాలు రాలాయి. తన సర్వస్వాన్ని భగవంతుని పాదాల చెంత ఉంచి ఏకాగ్రతతో ధ్యానిస్తున్న తరుణంలో, ఆయన అంతరంగంలో అద్భుతమైన కాంతి పుంజం వలె శ్రీమన్నారాయణుడు సాక్షాత్కరించారు. ఆ దివ్య మంగళ స్వరూపాన్ని చూసిన క్షణాన బాలుడికి ఆకలి దప్పికలు, శారీరక స్పృహ పూర్తిగా నశించి, అంతులేని ఆనందానుభూతి కలిగింది.
అయితే, ఆ దివ్య దర్శనం కేవలం కొన్ని క్షణాలు మాత్రమే నిలిచింది. ఒక్కసారిగా ఆ రూపం మాయమవడంతో బాలుడు తీవ్రమైన ఆవేదనకు లోనయ్యారు. మళ్ళీ ఆ రూపాన్ని చూడాలని ఎంత ప్రయత్నించినా, ఎంతగా తపించినా ఫలితం లేకపోయింది. ఆ సమయంలో ఆకాశం నుండి ఒక గంభీరమైన దైవవాణి వినిపించింది. "ఓ బాలుడా! ఈ జన్మలో నీవు నన్ను మళ్ళీ దర్శించలేవు. నీలో ఉన్న కామ క్రోధాదులను పూర్తిగా నశింపజేయడానికి, నా పట్ల నీకు అనురాగాన్ని మరింత పెంచడానికే నేను ఒక్కసారి నీకు కనిపించి అదృశ్యమయ్యాను. నా దర్శనం పట్ల నీకు కలిగిన ఈ విరహమే నిన్ను పరిపూర్ణమైన భక్తునిగా మారుస్తుంది. ఈ దేహాన్ని విడిచిన తర్వాత, నీవు నా నిత్య పార్శ్వదుడివిగా, ఆధ్యాత్మిక లోకంలో నాకు అత్యంత సన్నిహితుడిగా జన్మిస్తావు" అని ఆ వాణి పలికింది. ఆ మాటలతో ఆ బాలుడిలో అశాంతి తొలగిపోయి, భగవంతుని సంకల్పం పట్ల అచంచలమైన విశ్వాసం కలిగింది.
తర్వాతి కాలంలో ఆ బాలుడు కాలక్రమేణా తన భౌతిక దేహాన్ని వదిలిపెట్టి, సృష్టికర్త అయిన బ్రహ్మదేవుని మానస పుత్రుడిగా 'నారదుడు' అనే పేరుతో ఉద్భవించారు. భగవంతుని కృప వల్ల ఆయనకు ఎక్కడికైనా వెళ్లగలిగే స్వేచ్ఛ, నిరంతరం హరినామ సంకీర్తన చేసే మహద్భాగ్యం కలిగాయి. మహతి అనే వీణను ధరించి, ముల్లోకాలలో సంచరిస్తూ భక్తి రసాన్ని ప్రచారం చేసే దేవమునిగా ఆయన ప్రసిద్ధి చెందారు. తన జీవితం ద్వారా నారదుడు లోకానికి ఇచ్చిన సందేశం ఏమిటంటే, భగవంతుని దర్శనం పొందడానికి పట్టుదల, ఓర్పు మరియు విరహం అత్యంత అవసరమని. వ్యాస మహర్షికి ఈ కథను చెప్పడం వెనుక ఉద్దేశం కూడా ఇదే—కేవలం తర్కంతో దేవుడిని చేరుకోలేమని, ఆర్తితో కూడిన భక్తితోనే ఆ పరమాత్మను బంధించగలమని నిరూపించడం. ఈ విధంగా నారద మహర్షి తన అనుభవాన్ని పంచుకుంటూ, భాగవత రచనకు వ్యాసుని సంసిద్ధుడిని చేశారు.
నారద మహర్షి తన పూర్వజన్మ వృత్తాంతాన్ని కొనసాగిస్తూ, తల్లి మరణం తర్వాత తాను సాగించిన ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణాన్ని వ్యాస భగవానుడికి వివరించారు. కేవలం ఐదేళ్ల వయసున్న ఆ బాలుడు మమకార బంధాలు తెగిపోవడాన్ని భగవంతుని కృపగా భావించి, జనారణ్యం నుండి దట్టమైన అరణ్యాల వైపు అడుగులు వేశారు. నాగరికతకు దూరంగా, క్రూర మృగాలతో నిండిన భయంకరమైన అడవులు, నదులు, పర్వతాలను దాటుకుంటూ ఆయన ప్రయాణం సాగింది. చివరకు ఒక ప్రశాంతమైన ప్రదేశంలో ఉన్న రావి చెట్టు కింద ఆసీనుడై, పూర్వం తనకు మునులు ఉపదేశించిన పద్ధతిలో పరమాత్మను ధ్యానించడం ప్రారంభించారు. ఆ బాలుడి హృదయం భక్తి పారవశ్యంతో నిండిపోయింది, కళ్ల నుండి ఆనంద బాష్పాలు రాలాయి. తన సర్వస్వాన్ని భగవంతుని పాదాల చెంత ఉంచి ఏకాగ్రతతో ధ్యానిస్తున్న తరుణంలో, ఆయన అంతరంగంలో అద్భుతమైన కాంతి పుంజం వలె శ్రీమన్నారాయణుడు సాక్షాత్కరించారు. ఆ దివ్య మంగళ స్వరూపాన్ని చూసిన క్షణాన బాలుడికి ఆకలి దప్పికలు, శారీరక స్పృహ పూర్తిగా నశించి, అంతులేని ఆనందానుభూతి కలిగింది.
అయితే, ఆ దివ్య దర్శనం కేవలం కొన్ని క్షణాలు మాత్రమే నిలిచింది. ఒక్కసారిగా ఆ రూపం మాయమవడంతో బాలుడు తీవ్రమైన ఆవేదనకు లోనయ్యారు. మళ్ళీ ఆ రూపాన్ని చూడాలని ఎంత ప్రయత్నించినా, ఎంతగా తపించినా ఫలితం లేకపోయింది. ఆ సమయంలో ఆకాశం నుండి ఒక గంభీరమైన దైవవాణి వినిపించింది. "ఓ బాలుడా! ఈ జన్మలో నీవు నన్ను మళ్ళీ దర్శించలేవు. నీలో ఉన్న కామ క్రోధాదులను పూర్తిగా నశింపజేయడానికి, నా పట్ల నీకు అనురాగాన్ని మరింత పెంచడానికే నేను ఒక్కసారి నీకు కనిపించి అదృశ్యమయ్యాను. నా దర్శనం పట్ల నీకు కలిగిన ఈ విరహమే నిన్ను పరిపూర్ణమైన భక్తునిగా మారుస్తుంది. ఈ దేహాన్ని విడిచిన తర్వాత, నీవు నా నిత్య పార్శ్వదుడివిగా, ఆధ్యాత్మిక లోకంలో నాకు అత్యంత సన్నిహితుడిగా జన్మిస్తావు" అని ఆ వాణి పలికింది. ఆ మాటలతో ఆ బాలుడిలో అశాంతి తొలగిపోయి, భగవంతుని సంకల్పం పట్ల అచంచలమైన విశ్వాసం కలిగింది.
తర్వాతి కాలంలో ఆ బాలుడు కాలక్రమేణా తన భౌతిక దేహాన్ని వదిలిపెట్టి, సృష్టికర్త అయిన బ్రహ్మదేవుని మానస పుత్రుడిగా 'నారదుడు' అనే పేరుతో ఉద్భవించారు. భగవంతుని కృప వల్ల ఆయనకు ఎక్కడికైనా వెళ్లగలిగే స్వేచ్ఛ, నిరంతరం హరినామ సంకీర్తన చేసే మహద్భాగ్యం కలిగాయి. మహతి అనే వీణను ధరించి, ముల్లోకాలలో సంచరిస్తూ భక్తి రసాన్ని ప్రచారం చేసే దేవమునిగా ఆయన ప్రసిద్ధి చెందారు. తన జీవితం ద్వారా నారదుడు లోకానికి ఇచ్చిన సందేశం ఏమిటంటే, భగవంతుని దర్శనం పొందడానికి పట్టుదల, ఓర్పు మరియు విరహం అత్యంత అవసరమని. వ్యాస మహర్షికి ఈ కథను చెప్పడం వెనుక ఉద్దేశం కూడా ఇదే—కేవలం తర్కంతో దేవుడిని చేరుకోలేమని, ఆర్తితో కూడిన భక్తితోనే ఆ పరమాత్మను బంధించగలమని నిరూపించడం. ఈ విధంగా నారద మహర్షి తన అనుభవాన్ని పంచుకుంటూ, భాగవత రచనకు వ్యాసుని సంసిద్ధుడిని చేశారు.
addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి