లోకా సమస్తా సుఖినోభవంతు:- సి.హెచ్.ప్రతాప్

 గోదావరి గట్టున ఉన్న 'పచ్చనిలంక' గ్రామంలో విశ్వనాథం అనే వృద్ధుడు నివసించేవాడు. ఆయన నిత్యం ధరించే పంచెకట్టు, ముఖంపై కనిపించే ప్రశాంతమైన చిరునవ్వు చూస్తే ఎవరికైనా ఒక ఆధ్యాత్మిక అనుభూతి కలిగేది. విశ్వనాథం దృష్టిలో ఈ సృష్టిలో పరమాత్మ లేని చోటు లేదు. అందుకే ఆయనకు లోకమంతా ఒకే కుటుంబంలా కనిపించేది. గ్రామంలో ఎవరికి ఏ కష్టం వచ్చినా ముందుండే విశ్వనాథం, మనుషుల కంటే ఎక్కువగా మూగజీవాలను, ప్రకృతిని ప్రేమించేవాడు. ఊరి చివర ఆయనకున్న చిన్న తోట కేవలం చెట్ల సముదాయం కాదు, అది వందలాది పక్షులకు ఆశ్రయం, ఆకలితో వచ్చే బాటసారులకు అన్నపూర్ణాలయం.
ఒక వేసవి కాలం, ఊరిలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. చెరువులు ఎండిపోయాయి, గడ్డి కరువై పశువులు అలమటిస్తున్నాయి. ఊరి జనం తమ స్వార్థం కోసం చెట్లను కొట్టేసి, పక్షులు గూడు కట్టుకోకుండా తరిమేస్తున్నారు. కానీ విశ్వనాథం మాత్రం తన బావిలో ఉన్న కొద్దిపాటి నీటిని పక్షుల కోసం చిన్న చిన్న తొట్లు కట్టి నింపేవాడు. తన ఆహారంలో సగభాగం వీధి కుక్కలకు, పశువులకు పెట్టేవాడు. ఇది చూసిన గ్రామస్తులు, "విశ్వనాథం! నీకే తినడానికి తిండి సరిగా లేదు, ఈ జంతువులకు పెట్టి ఏం సాధిస్తావు?" అని ఎగతాళి చేసేవారు. ఆయన కేవలం నవ్వి ఊరుకునేవాడు. "ప్రేమ అనేది పంచుకుంటే పెరిగే సంపద బాబూ, దాచుకుంటే తరిగిపోయే అహంకారం" అని ఒక్క మాటలో సమాధానం చెప్పేవాడు.
ఒక అర్ధరాత్రి ఊరిలో అగ్నిప్రమాదం సంభవించింది. ఎండుగడ్డి వాములు ఉండటంతో నిప్పు వేగంగా వ్యాపించింది. ఊరి జనం ప్రాణభయంతో పరుగులు తీస్తుంటే, విశ్వనాథం మాత్రం తన ప్రాణాలకు తెగించి గోశాలలో చిక్కుకున్న ఆవులను, దూడలను బంధ విముక్తులను చేశాడు. మంటలు చుట్టుముడుతున్నా, గూళ్లలో చిక్కుకున్న పక్షి పిల్లలను కాపాడటానికి ప్రయత్నించాడు. ఆ రాత్రి ఆయన చూపిన సాహసం, ఆ మూగజీవాల పట్ల ఆయనకున్న అచంచలమైన ప్రేమ అందరినీ ఆశ్చర్యపరిచాయి. తర్వాతి రోజు ఉదయం ఊరి జనం ఆయన ఇంటి ముందు గుమిగూడారు. విశ్వనాథం ఒంటిపై కాలిన గాయాలు ఉన్నా, ఆయన కళ్లలో మాత్రం ఒక వింతైన కాంతి ఉంది. తాను కాపాడిన ఆవు దూడ ఆయన చేతిని నాకుతుంటే, ఆయన అనుభవిస్తున్న ఆనందం ముందు ప్రపంచంలోని ఏ సంపదా సాటిరాదని వారికి అర్థమైంది.
ప్రేమ అనేది కేవలం ఒక భావోద్వేగం కాదు, అది ఒక బాధ్యత. కుల మతాలకు, జాతులకు, చివరికి ప్రాణుల రకానికి కూడా అతీతంగా ఎప్పుడైతే మనం కరుణను ప్రసరింపజేస్తామో, అప్పుడే మనలో ఉన్న దైవత్వం మేల్కొంటుంది. విశ్వనాథం జీవితం మనకు నేర్పే పాఠం ఒక్కటే—మనం ఎంతగా ఎదుటివారిని ప్రేమిస్తామో, అంతగా మనం భగవంతుడికి దగ్గరవుతాము. ఈ విశ్వమంతా ఒకే చైతన్యం నిండి ఉందని గుర్తించినప్పుడు, పరపీడన అంతమై సర్వభూత దయ వర్ధిల్లుతుంది.
"ద్వేషం గోడలను నిర్మిస్తే, ప్రేమ విశ్వమంతా విస్తరించే వంతెనలను నిర్మిస్తుంది. కత్తితో సాధించలేని విజయాన్ని ఒక చిన్నపాటి కరుణా కిరణం సాధించగలదు. గుర్తుంచుకో, నువ్వు నీ తోటి ప్రాణిని ప్రేమించలేనప్పుడు, కంటికి కనిపించని దేవుడిని ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పడం అతిపెద్ద అబద్ధం. ప్రేమకు భాష లేదు, రూపం లేదు; అది కేవలం హృదయం నుండి హృదయానికి ప్రవహించే దైవిక అమృతం."