వృద్ధాప్యంలో, అత్యంత ఖరీదైనది ఔషధమో, శస్త్రచికిత్సో లేదా వాకింగ్ స్టిక్కో కాదు. మరేమిటీ అని అడిగితే, అనుభవజ్ఞులు చెప్పే మాట "నిశ్శబ్దం"
చల్లని, బరువైన నిశ్శబ్దం - చెవులకు వినిపించేది కాదు, కానీ ఆత్మలో లోతుగా స్థిరపడేది.
పిల్లలు కాల్ చేయడం ఆపివేసినప్పుడు,
రాయడం ఆపివేసినప్పుడు, సందర్శించడం ఆపివేసినప్పుడు అది వస్తుంది.
ఫోన్ తాకనప్పుడు, ఒకప్పుడు నవ్వుతో ప్రతిధ్వనించిన ఇల్లు ఇప్పుడు ఒంటరితనాన్ని కొలిచే గడియారం నెమ్మదిగా, క్షమించని టిక్ టిక్ అనే చప్పుడు మాత్రం వినిపిస్తుంది. ఈ శూన్యతను మాత్రలతో కొనలేము. లేదా నయం చేయలేం. ఇది కనిపించే గాయాన్ని వదిలివేయదు, అయినప్పటికీ అది రోజురోజుకూ హృదయాన్ని అలసిపోయేలా చేస్తుంది. లోతైన నొప్పి ఒంటరితనం మాత్రమే కాదు, అది ఓ జ్ఞాపకం.
ఒకసారి ఇచ్చిన ప్రతి దాని జ్ఞాపకం : జ్వరంతో కూడిన మంచం పక్కన నిద్రలేని రాత్రులు, టేబుల్పై ఆహారం ఉండేలా అదనపు గంటలు పని చేయడం, ఎలా నడవాలో, ఎలా మాట్లాడాలో, ఎలా కలలు కనాలో నేర్పడానికి అంతులేని ఓపిక. షరతులు లేని ప్రేమను గుర్తుంచుకోవడం - ఇప్పుడు, "ఎలా ఉన్నావు?" అనే అడిగే మాట సైతం వినే అవకాశం లేదని గ్రహించడం. "నేను నిన్ను మిస్ అవుతున్నాను" అనే పదం కూడా రాదు.
చాలా మంది తల్లిదండ్రులు వృద్ధులై కిటికీల నుండి చూస్తూ, వేచి ఉంటారు.
కొందరు ఏవో కుంటి సాకులతో తమను తాము సరిపుచ్చుకుంటారు. వారు బిజీగా ఉంటారు. వారికి వారి వారి స్వంత జీవితాలు ఉంటాయి. వారు ఆదివారం వస్తారు. కానీ ఆదివారాలు గడిచిపోతాయి. కుర్చీ ఖాళీగా ఉంటుంది.
ఆపై ఒక రోజు, మరణం ఇప్పటికే నిశ్శబ్దాన్ని మూసివేసినప్పుడు, అందరూ వస్తారు.
చాలా ఆలస్యంగా పువ్వులు,
చాలా చాలా మెరుగుపెట్టిన పదాలు, విచారం కలిపిన కన్నీళ్లు....
దేనినీ రద్దు చేయలేని విచారం.
ఎందుకంటే జీవితంలో నిలుపుకున్న ప్రేమ శాశ్వతమైన రుణంగా మారుతుంది. పంచుకోని సమయం అపరాధభావంగా మారుతుంది.
శవపేటిక వచ్చే వరకు వేచి ఉండకండి.
పని, దూరం లేదా తరువాత వాగ్దానం వెనుక దాచవద్దు. తరువాత తరచుగా ఎప్పుడూ రాదు.
ఈ రోజే వెళ్ళండి. ఈ రోజే కాల్ చేయండి. ఈ రోజే కౌగిలించుకోండి.
మీకు హృదయపూర్వకంగా తెలిసిన, కానీ మీ తల్లిదండ్రులు ఇంకా చెప్పాల్సిన కథలను వినండి - మళ్ళీ.
ఎందుకంటే అత్యంత అర్థవంతమైన ప్రేమ అంత్యక్రియలలో మాట్లాడేది కాదు, కానీ హృదయం ఇంకా కొట్టుకుంటూ, దానిని అనుభవించగలిగేటప్పుడు ఇచ్చేది.
సమయానికి ఇచ్చిన ఆ ప్రేమకు ఎంత ఖర్చవుతుంది? కానీ తప్పిపోతే, అది జీవితం మోయగల అత్యంత ఖరీదైన అప్పు అవుతుంది.
చల్లని, బరువైన నిశ్శబ్దం - చెవులకు వినిపించేది కాదు, కానీ ఆత్మలో లోతుగా స్థిరపడేది.
పిల్లలు కాల్ చేయడం ఆపివేసినప్పుడు,
రాయడం ఆపివేసినప్పుడు, సందర్శించడం ఆపివేసినప్పుడు అది వస్తుంది.
ఫోన్ తాకనప్పుడు, ఒకప్పుడు నవ్వుతో ప్రతిధ్వనించిన ఇల్లు ఇప్పుడు ఒంటరితనాన్ని కొలిచే గడియారం నెమ్మదిగా, క్షమించని టిక్ టిక్ అనే చప్పుడు మాత్రం వినిపిస్తుంది. ఈ శూన్యతను మాత్రలతో కొనలేము. లేదా నయం చేయలేం. ఇది కనిపించే గాయాన్ని వదిలివేయదు, అయినప్పటికీ అది రోజురోజుకూ హృదయాన్ని అలసిపోయేలా చేస్తుంది. లోతైన నొప్పి ఒంటరితనం మాత్రమే కాదు, అది ఓ జ్ఞాపకం.
ఒకసారి ఇచ్చిన ప్రతి దాని జ్ఞాపకం : జ్వరంతో కూడిన మంచం పక్కన నిద్రలేని రాత్రులు, టేబుల్పై ఆహారం ఉండేలా అదనపు గంటలు పని చేయడం, ఎలా నడవాలో, ఎలా మాట్లాడాలో, ఎలా కలలు కనాలో నేర్పడానికి అంతులేని ఓపిక. షరతులు లేని ప్రేమను గుర్తుంచుకోవడం - ఇప్పుడు, "ఎలా ఉన్నావు?" అనే అడిగే మాట సైతం వినే అవకాశం లేదని గ్రహించడం. "నేను నిన్ను మిస్ అవుతున్నాను" అనే పదం కూడా రాదు.
చాలా మంది తల్లిదండ్రులు వృద్ధులై కిటికీల నుండి చూస్తూ, వేచి ఉంటారు.
కొందరు ఏవో కుంటి సాకులతో తమను తాము సరిపుచ్చుకుంటారు. వారు బిజీగా ఉంటారు. వారికి వారి వారి స్వంత జీవితాలు ఉంటాయి. వారు ఆదివారం వస్తారు. కానీ ఆదివారాలు గడిచిపోతాయి. కుర్చీ ఖాళీగా ఉంటుంది.
ఆపై ఒక రోజు, మరణం ఇప్పటికే నిశ్శబ్దాన్ని మూసివేసినప్పుడు, అందరూ వస్తారు.
చాలా ఆలస్యంగా పువ్వులు,
చాలా చాలా మెరుగుపెట్టిన పదాలు, విచారం కలిపిన కన్నీళ్లు....
దేనినీ రద్దు చేయలేని విచారం.
ఎందుకంటే జీవితంలో నిలుపుకున్న ప్రేమ శాశ్వతమైన రుణంగా మారుతుంది. పంచుకోని సమయం అపరాధభావంగా మారుతుంది.
శవపేటిక వచ్చే వరకు వేచి ఉండకండి.
పని, దూరం లేదా తరువాత వాగ్దానం వెనుక దాచవద్దు. తరువాత తరచుగా ఎప్పుడూ రాదు.
ఈ రోజే వెళ్ళండి. ఈ రోజే కాల్ చేయండి. ఈ రోజే కౌగిలించుకోండి.
మీకు హృదయపూర్వకంగా తెలిసిన, కానీ మీ తల్లిదండ్రులు ఇంకా చెప్పాల్సిన కథలను వినండి - మళ్ళీ.
ఎందుకంటే అత్యంత అర్థవంతమైన ప్రేమ అంత్యక్రియలలో మాట్లాడేది కాదు, కానీ హృదయం ఇంకా కొట్టుకుంటూ, దానిని అనుభవించగలిగేటప్పుడు ఇచ్చేది.
సమయానికి ఇచ్చిన ఆ ప్రేమకు ఎంత ఖర్చవుతుంది? కానీ తప్పిపోతే, అది జీవితం మోయగల అత్యంత ఖరీదైన అప్పు అవుతుంది.
addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి