పూర్వం ఒక కోనసీమ గ్రామంలో సోమనాథుడు అనే భూస్వామి ఉండేవాడు. అతనికి ఆస్తులకు, అంతస్తులకు అస్సలు కొదవ లేదు. కానీ అతనికి ఒక పెద్ద బలహీనత ఉండేది, అదే రుచికరమైన భోజనం మీద ఉన్న అమితమైన వ్యామోహం. ముఖ్యంగా ఘుమఘుమలాడే పిండివంటలు, తీపి పదార్థాలు, నెయ్యితో చేసిన ఆవకాయ వంటకాలు కనిపిస్తే చాలు, ఆకలి లేకపోయినా కడుపు నిండా తినేసేవాడు. "తినడానికి బతకాలి కానీ, బతకడానికి తినకూడదు" అన్న సామెతను అతను పూర్తిగా విస్మరించి, కేవలం తినడానికే పుట్టానన్నట్లుగా విందు వినోదాల్లో మునిగిపోయేవాడు.
కాలక్రమేణా సోమనాథుడు విపరీతమైన బరువు పెరిగిపోయాడు. అతని శరీరం ఒక బండరాయిలా తయారైంది. ఇంటి నుండి గుడి వరకు నడవడానికి కూడా అతను చాలా ఇబ్బంది పడేవాడు. చిన్న పని చేసినా ఆయాసం రావడం, మెట్లు ఎక్కలేకపోవడం, రాత్రిపూట గురకతో సరిగా నిద్ర పట్టకపోవడం వంటి సమస్యలు అతడిని వేధించసాగాయి. చుట్టుపక్కల ఉన్న ఎంతోమంది గొప్ప వైద్యులను సంప్రదించి, ఖరీదైన మందులు వాడినా అతని ఆరోగ్యం మాత్రం కుదుటపడలేదు. చివరకు ఒక వృద్ధ ఆయుర్వేద వైద్యుడు సోమనాథుడి పరిస్థితిని గమనించి, ఒక రహస్యాన్ని చెప్పాడు. "అయ్యా! మీ వ్యాధికి బాహ్యంగా ఇచ్చే మందులు ఏమాత్రం పని చేయవు. మీలోనే ఒక అద్భుతమైన వైద్యుడు ఉన్నాడు, అతడే మితాహారం. మీరు కేవలం ఆహార నియమాన్ని పాటిస్తేనే కోలుకుంటారు. రేపటి నుండి ఒక సూత్రం గుర్తుంచుకోండి—మీ కడుపులో సగం భాగం ఆహారంతో, పావు భాగం నీటితో నింపండి, మిగిలిన పావు భాగం ప్రాణవాయువు కోసం ఖాళీగా ఉంచండి" అని సూచించాడు.
మొదట్లో సోమనాథుడికి ఇది అసాధ్యమైన పనిలా అనిపించింది. కళ్ళముందు నోరూరించే గారెలు, బూరెలు ఉన్నప్పుడు నియంత్రించుకోవడం అతనికి ఒక పెద్ద యుద్ధంలా మారింది. కానీ ప్రాణం మీద ఉన్న తీపితో, వైద్యుడి మాటను తూచా తప్పకుండా పాటించడం మొదలుపెట్టాడు. రాత్రి వేళల్లో భోజనాన్ని తగ్గించి, పండ్లు మాత్రమే తీసుకోవడం ప్రారంభించాడు. కొద్ది రోజుల్లోనే సోమనాథుడి శరీరంలో ఆశ్చర్యకరమైన మార్పులు వచ్చాయి. బరువు తగ్గడంతో పాటు, అతనిలో మళ్ళీ యవ్వనంలో ఉన్నంత ఉత్సాహం ప్రవేశించింది. జీర్ణక్రియ మెరుగుపడి, మొండిగా వేధించే కడుపునొప్పి, గ్యాస్ సమస్యలు పూర్తిగా మాయమైపోయాయి. మితంగా తినడం వల్ల మనసు కూడా చాలా ప్రశాంతంగా, ఏకాగ్రతతో ఉండటం అతను స్వయంగా గమనించాడు.
అతిగా తినడం వల్ల శరీరం మొద్దుబారిపోతుందని, మితాహారం వల్ల మేధస్సు వికసిస్తుందని అతనికి అనుభవపూర్వకంగా అర్థమైంది. "అతి సర్వత్ర వర్జయేత్" అన్నట్లుగా, ఏదైనా అతిగా తింటే అది అమృతమైనా విషంగా మారుతుందని గ్రహించాడు. మన పురాణాలు కూడా "హితభుక్కు, మితభుక్కు" అనే సూత్రాలను బోధిస్తాయి. అంటే శరీరానికి ఏది అవసరమో అది మాత్రమే, చాలా పరిమితంగా తినాలని దీని అర్థం. నేటి ఆధునిక కాలంలో జంక్ ఫుడ్ సంస్కృతి పెరిగిపోయి, అనేకమంది చిన్న వయసులోనే స్థూలకాయం, మధుమేహం వంటి వ్యాధుల బారిన పడుతున్నారు. ఆహారం రుచిగా ఉందని కడుపు పగిలేలా తినడం కంటే, ఆరోగ్యమే ప్రాథమిక లక్ష్యంగా పెట్టుకుని జీవించడం ఉత్తమం. మితాహారం కేవలం రోగాలను దూరం చేయడమే కాకుండా, మనిషి ఆయుష్షును పెంచి దీర్ఘకాలం సుఖంగా ఉండేలా చేస్తుంది. సోమనాథుడి కథ మనకు నేర్పే పాఠం ఒక్కటే—మన కడుపును ఒక చెత్త కుండీలా కాకుండా, ఒక పవిత్రమైన యజ్ఞశాలలా భావించి తగినంత ఆహారాన్ని మాత్రమే అందించాలి. అప్పుడే మనం సంపూర్ణ ఆరోగ్యవంతులుగా, ఆనందంగా జీవించగలం.


addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి