ఒక అందమైన నగరంలో రవి అనే యువకుడు నివసించేవాడు. అతడు ఒక పెద్ద కంపెనీలో సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్గా పనిచేస్తూ అందరి దృష్టిలో ఒక విజయవంతమైన వ్యక్తిగా పేరు తెచ్చుకున్నాడు. కానీ రవి అంతరంగంలో ఒక నిశ్శబ్ద యుద్ధం నిరంతరం జరుగుతూనే ఉండేది. ఒకరోజు సాయంత్రం ఆఫీసు నుండి అలసిపోయి ఇంటికి వచ్చిన రవిని చూసి అతని భార్య కవిత కంగారుగా అడిగింది. ఏమిటి రవి ఈరోజు చాలా నీరసంగా కనిపిస్తున్నావు ఆఫీసులో ఏమైనా సమస్యా అని ప్రశ్నించింది. దానికి రవి కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తూ లేదు కవితా పని ఒత్తిడి ఏమీ లేదు కానీ నా మనసులో ఏదో తెలియని కల్లోలం నన్ను నిరంతరం వేధిస్తోంది అని భారంగా నిట్టూర్చాడు.
రవి మనసులోని ఈ అలజడికి కారణం అతని చిన్ననాటి కల. అతనికి చిత్రలేఖనం అంటే ప్రాణం. కానీ ఇంజనీరింగ్ చదువు, ఉద్యోగ బాధ్యతల మధ్య అతని కళ అణచివేయబడింది. ఒక ఆదివారం ఉదయం రవి తన పాత పెయింటింగ్ బ్రష్లను తీసి చూస్తుండగా అతని మిత్రుడు ప్రకాష్ ఇంటికి వచ్చాడు. రవి ముఖంలోని నిస్సత్తువను గమనించిన ప్రకాష్ ఏమైంది రవి నీ ముఖంలో ఎప్పుడూ ఉండే ఆ ఉత్సాహం ఈరోజు ఏది అని అడిగాడు. ప్రకాష్ నా ఉద్యోగంలో నేను ఎంత సంపాదిస్తున్నా నా ఆత్మకు అది తృప్తిని ఇవ్వడం లేదు. ఈ కోడింగ్ ఈ కంప్యూటర్ స్క్రీన్లు నా సృజనాత్మకతను చంపేస్తున్నట్లు అనిపిస్తోంది. లోపల ఏదో వెలితి నన్ను నిలవనీయడం లేదు అని రవి తన అంతర్గత కల్లోలాన్ని బయటపెట్టాడు.
ప్రకాష్ నవ్వుతూ రవి జీవితంలో ఆర్థిక భద్రత ఎంత ముఖ్యమో మానసిక ప్రశాంతత కూడా అంతే ముఖ్యం. నువ్వు నీ లోపలి కళను పూర్తిగా చంపేయకు. కనీసం వారానికి ఒక చిత్రమైనా వేయడం మొదలుపెట్టు. అప్పుడు నీ మనసులోని ఈ అలజడి తగ్గుతుంది అని సలహా ఇచ్చాడు. ఆ మాటలు విన్న కవిత కూడా రవి దగ్గరకు వచ్చి అవును రవి ప్రకాష్ చెప్పింది నిజం. నీ సంతోషం కంటే మాకు ఏదీ ముఖ్యం కాదు. నువ్వు నీ చిత్రకళ కోసం సమయం కేటాయించు మేము నీకు తోడుగా ఉంటాం అని భరోసా ఇచ్చింది. వారి మాటలతో రవిలో ఒక కొత్త ఆశ చిగురించింది.
మరుసటి రోజు నుండి రవి తన దినచర్యలో మార్పులు చేసుకున్నాడు. ఆఫీసు పని ముగిశాక ఒక గంట సమయం తనకిష్టమైన రంగులతో గడపడం ప్రారంభించాడు. కొన్ని రోజుల తర్వాత అతను ఒక అందమైన ప్రకృతి చిత్రాన్ని గీసి కవితకు చూపిస్తూ ఇప్పుడు నా మనసు ఎంతో తేలికగా ఉంది కవితా. ఇన్నాళ్లూ నాలో ఉన్న ఆ కల్లోలం మాయమైపోయింది. నా పనిని నేను ఇప్పుడు మరింత ఉత్సాహంతో చేయగలుగుతున్నాను అని సంతోషంగా చెప్పాడు. మనసులోని భావాలను అణచివేయకుండా వాటికి సరైన మార్గం చూపినప్పుడు అంతర్గత కల్లోలం మాయమై ప్రశాంతత ఏర్పడుతుందని రవి గ్రహించాడు. ఇప్పుడు రవి వృత్తిలోనూ ప్రవృత్తిలోనూ సమతుల్యత సాధించి నిజమైన సంతోషాన్ని పొందుతున్నాడు.
రవి మనసులోని ఈ అలజడికి కారణం అతని చిన్ననాటి కల. అతనికి చిత్రలేఖనం అంటే ప్రాణం. కానీ ఇంజనీరింగ్ చదువు, ఉద్యోగ బాధ్యతల మధ్య అతని కళ అణచివేయబడింది. ఒక ఆదివారం ఉదయం రవి తన పాత పెయింటింగ్ బ్రష్లను తీసి చూస్తుండగా అతని మిత్రుడు ప్రకాష్ ఇంటికి వచ్చాడు. రవి ముఖంలోని నిస్సత్తువను గమనించిన ప్రకాష్ ఏమైంది రవి నీ ముఖంలో ఎప్పుడూ ఉండే ఆ ఉత్సాహం ఈరోజు ఏది అని అడిగాడు. ప్రకాష్ నా ఉద్యోగంలో నేను ఎంత సంపాదిస్తున్నా నా ఆత్మకు అది తృప్తిని ఇవ్వడం లేదు. ఈ కోడింగ్ ఈ కంప్యూటర్ స్క్రీన్లు నా సృజనాత్మకతను చంపేస్తున్నట్లు అనిపిస్తోంది. లోపల ఏదో వెలితి నన్ను నిలవనీయడం లేదు అని రవి తన అంతర్గత కల్లోలాన్ని బయటపెట్టాడు.
ప్రకాష్ నవ్వుతూ రవి జీవితంలో ఆర్థిక భద్రత ఎంత ముఖ్యమో మానసిక ప్రశాంతత కూడా అంతే ముఖ్యం. నువ్వు నీ లోపలి కళను పూర్తిగా చంపేయకు. కనీసం వారానికి ఒక చిత్రమైనా వేయడం మొదలుపెట్టు. అప్పుడు నీ మనసులోని ఈ అలజడి తగ్గుతుంది అని సలహా ఇచ్చాడు. ఆ మాటలు విన్న కవిత కూడా రవి దగ్గరకు వచ్చి అవును రవి ప్రకాష్ చెప్పింది నిజం. నీ సంతోషం కంటే మాకు ఏదీ ముఖ్యం కాదు. నువ్వు నీ చిత్రకళ కోసం సమయం కేటాయించు మేము నీకు తోడుగా ఉంటాం అని భరోసా ఇచ్చింది. వారి మాటలతో రవిలో ఒక కొత్త ఆశ చిగురించింది.
మరుసటి రోజు నుండి రవి తన దినచర్యలో మార్పులు చేసుకున్నాడు. ఆఫీసు పని ముగిశాక ఒక గంట సమయం తనకిష్టమైన రంగులతో గడపడం ప్రారంభించాడు. కొన్ని రోజుల తర్వాత అతను ఒక అందమైన ప్రకృతి చిత్రాన్ని గీసి కవితకు చూపిస్తూ ఇప్పుడు నా మనసు ఎంతో తేలికగా ఉంది కవితా. ఇన్నాళ్లూ నాలో ఉన్న ఆ కల్లోలం మాయమైపోయింది. నా పనిని నేను ఇప్పుడు మరింత ఉత్సాహంతో చేయగలుగుతున్నాను అని సంతోషంగా చెప్పాడు. మనసులోని భావాలను అణచివేయకుండా వాటికి సరైన మార్గం చూపినప్పుడు అంతర్గత కల్లోలం మాయమై ప్రశాంతత ఏర్పడుతుందని రవి గ్రహించాడు. ఇప్పుడు రవి వృత్తిలోనూ ప్రవృత్తిలోనూ సమతుల్యత సాధించి నిజమైన సంతోషాన్ని పొందుతున్నాడు.
addComments
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి